010

Snarky Puppy

Snarky Puppy & Friends

Mijn negende North Sea Jazz festival alweer. Waar ik bij het Afrikafestival vorig jaar nog mopperde over misplaatste exclusiviteit is hier het omgekeerde aan de hand. Jazz is nog maar met moeite te vinden, het is een gewoon kwaliteitsmuziekfestival geworden, een amusement-evenement. Daar kun je op zichzelf eigenlijk geen bezwaar tegen hebben, maar het is anders dan toen.

Katché cs

Manu Katché feat. Richard Bona

Bij de Manu Katché-combinatie was het uiteindelijk gelegenheids-Hollander (de WK-avond van Oranje-Brazilië) Richard Bona die de zaal pas echt enthousiast kreeg, met een eervolle vermelding voor saxofonist Stefano di Batista.

Joss Stone

Joss Stone

Een beetje moe werd ik van de her en der opgelegde audience participation. Meezingen doe ik wel als ik daar zin in heb (=zelden) en ik klap zelf wel mee als jij swingt. Ik hoef dus niet steeds voorafgaand aan een nummer in één (Joss Stone) twee (Snarky Puppy & Friends) of zelfs drie (Stevie Wonder) partijen koortjes te repeteren.

Stevie Wonder

Stevie Wonder

Stevie maakte het wel heel bont, en het is fijn dat de band lekker door swingt terwijl hij zijn Heilige Boodschap vertelt. Nummers van ruim een kwartier gevolgd door een te langzame ballad en zo, maar we hebben de legende toch weer mooi gezien.(je kunt op de foto’s klikken voor de respectievelijke radio6.nl pagina voor zo lang dat duurt)

Featuring Branford

IMG_0412-001Zonder Branford was het zeker minder druk geweest in het Enschedees Muziekcentrum, wat niet zegt dat het kwartet zelf niet leuk is. Integendeel, de 13 uitdagende composities werden fantastisch gespeeld door “the best saxophone quartet in the world” zoals Marsalis de mannen wat plichtmatig maar met veel respect noemde. Hij had een paar dagen gekregen om de stukken te oefenen, en ik heb hem op geen fout kunnen betrappen.

Afterparty Branford

Met veel begrip voor de bezoekers was er aansluitend een bescheiden afterparty in de gang georganiseerd waar nog even een paar jazzkrakers werden gebracht met hulp van Joost van Schaik, Mike del Ferro en Ruud Ouwehand. Voor één nummer wisselde de bassist ogenschijnlijk ten faveure van ’s andermans CV, maar achteraf lijkt het me Rob Dirksen te zijn geweest, contrabassist van het concertgebouworkest; jazz en noten, het blijft lastig. Vanaf de balustrade speelde het kwartet tussendoor nog en na een gezamenlijk slot nam Branford knuffelend afscheid van de collega’s. Fijn concert.

Aurelia

Je ziet: ik had de camera thuis gelaten. Foutje.

Mr. 335

image-4964
Goed, wereldgitarist Larry Carlton was dus in Hengelo
. Ik hield rekening met een intiem concert in de zin van Ik ben d’r hoor, begin maar, maar de Jupiler zaal van ons Metropool bleek zowaar zeer behoorlijk gevuld. Ik constateerde veel bekende onbekenden, die ik ook eerder dit jaar bij Jan Akkerman al zag. In 1975 werden Carlton en Akkerman in de kranten steevast vergeleken, en daar is wat voor te zeggen.
Larry Carlton is de Geppetto van de elektrische gitaar, de allround ambachtsman die Lees verder

Beste seit Jahren

image-4907
In de Duitse media borrelt de gebeurtenis nog een beetje na. Al Di Meola heeft Bona via de organisatie laten weten “dass das Konzert des Kameruners das beste ist, was er seit Jahren auf einer Bühne erlebt habe.” Waarmee mijn verhaal wat extra bewijs heeft en Al zichzelf kennelijk ook wat ongemakkelijk voelt met waar hij mee bezig is. Opvallend vind ik toch de mildheid die ook hier weer wordt gehanteerd, en ik meldde het al eerder: voordat je Bona gezien hebt blijft de lat waar die al jaren ligt, daarna ligt-ie heel veel hoger. Al’s volgende plaat zou wel eens Lees verder

Eindsituatie

image-4865
Zo was het dus, totdat Richard Bona kwam. Het overgrote deel van het publiek leek me onvoorbereid op de Afrikaan, en maakte zich op voor nog zo’n etappe.

image-4866
De Münsterländische Volkszeitung zegt het zo

Die varietéreife Show Richard Bonas basierte auf seiner musikalischen Könnerschaft. Nicht nur sein Instrument beherrschte Bona im Schlaf – mal streichelte er liebevoll über die Saiten des wuchtigen Bass, mal ließ er sie unter Slaps seines Daumens ordentlich brummen. Bona versteht die Musik als Sprache. Schwammgleich saugt er Einflüsse aus aller Welt auf und kreiert daraus seine Lieder.

Het ontwapende en charismatische van Bona en zijn spatzuiver gezang misten zijn uitwerking niet, met als hoogtepunt Lees verder

Beginsituatie

Gronau, een Duitse oud-textielstad aan de Nederlandse grens, 47.000 inwoners, kent jaarlijks een Jazzfest, dit jaar voor de 23e keer. Op dat Fest, dat zo’n 10 dagen duurt, treden grote en kleine namen op, wat het maakt tot een (eu)regionaal gebeuren. Zoals bij elk regionaal jazzfestival drijft dat (veronderstelling) ook hier op een handvol fanatieke liefhebbers, en ligt elk jaar de miskenning op de loer, zich uitend in bescheiden bezoekersaantallen. Er moet druk gelobbyd om betalende liefhebbers in het VIP Bereich te krijgen en de notabele jazz-omdat-het-moet bewoners zijn een zekerheidje. De rest moet op de affiche komen, want van gemütlichkeit hoeven ze het daar niet te hebben (vooroordeel). Gronau profileert zich als MuzikStadt.

Het is daarom niet bijzonder dat de Bürgerhalle, de lokale evenemententempel, teilbestuhlt is: vooraan zijn 10 rijen zitplaatsen geplaatst, daarachter wat statafels, en boven op het balkon de spreekwoordelijke gezellige lange tafels met wit tafelkleed-met-daarover-zeil en een peper-en-zout-stelletje, maar dan kort en haaks op de reling. Gezellig.

Het publiek stelt zich op en is klaar om de aanstaande artiest te bestuderen, de Grote Naam. Deze voldoet prima aan de verwachtingen: gerenommeerd en niet te toegankelijk. Het is wel een jazzfest hè. Het geluid is prima.

image-4851
Vijf kwartier spelen, klappen, twee toegiften. Klappen. Pauze, biertje. In de zaal mag niet gedronken worden.

Bona vs. Di Meola

image-4842
Eyala. Al Di Meola werd dus geïnspireerd door Richard Bona, en beiden waren in da house. Bona, die inmiddels uiterst geraffineerd en met succes bezig was de stemming van het Jazzfest on-Duits en on-Jazz te verhogen, staakte het prachtige bijna buitenaards ingetogen intro van Eyala (het nummer heeft sinds deze oorspronkelijke verschijning flink gerijpt). “I’m great admirer of Al Di Meola, I mean: man, how can a man play guitar like that!” om vervolgens het onmiskenbare Di Meola-geluid te illustreren: pluhbluhluhluhpluhbluhpluh, waarbij hij zelf leek te schrikken Lees verder

Verabredung

Jazz op zijn Duits (alvast, terwijl de geheugenkaartjes lustig leeglopen). Het is eigenlijk zo simpel.

Toon

Toon Roos Quartet 1988Toen ik deze week in de krant las dat Toon Roos vanavond in Enschede speelt voordat hij met Steely Dan op tournee gaat dacht ik even dat Toon de Europese plek van de overleden Cornelius Bumpus zou gaan opvullen. Het blijkt echter bij nader inzien te gaan om de support act van het Toon Roos Quartet voor een 8-tal concerten van de Dan. Evenzogoed goed nieuws.

Op 14  januari 1988 (biografieën werden toen nog met een typemachine vervaardigd) zag ik Roos c.s. voor het eerst spelen, en vond het direct mooi. Het Quartet zat stevig in Het Circuit van de (Gesubsidieerde) Nederlandse Jazz (waarin ook Jarmo Hoogendijk, Ben van den Dungen,  Jan Kuiper in allerlei combinaties en velen meer), en was dus met enige regelmaat in Enschede (Vestingbar, de Tor) te aanschouwen. Op 5 februari en 11 maart van datzelfde jaar bijvoorbeeld.
De LP First Impression werd aangeschaft en later weer verpatst -op de CD-versie wacht ik nog steeds-, de jonge muzikanten waren prettig aanspreekbaar en Frans-Jan van der Hoeven was niet te beroerd om mij in de pauze even zijn contrabas te laten beroeren. Zelfs kreeg “onze” saxofoniste jaren later nog les van Toon. Er was dus een soort van sympathieke band als het ware, althans zo voelden wij het.
De laatste jaren heb ik eigenlijk niet zo veel meer van ze vernomen -nog een keer in 2008 wezen kijken- totdat ik ze laatst weer op radio6 hoorde: still going strong, hoorde ik al wel, puik.

Naar aanleiding van het nieuws nam ik me voor contact met Toon op te nemen en het een aantal vragen te stellen ter publicatie alhier, echter blijken die vragen al beantwoord: Toon Roos (1964) en Walter Becker (1950) kennen elkaar sinds 2001, en de wederzijdse bewondering geeft enig gefundeerd inzicht in de verschillen tussen de Amerikaanse en Europese Jazz. Treffend is dat er in Toons lijstje van favoriete SD-platen geen van Becker zit en wel van Fagen; onze lijstjes zijn zo ongeveer dezelfde.
Ik was benieuwd of hij bekend was met het werk van SD, en of hij in de shows de formidabele Larry Carlton (of de Jon Herrington-interpretatie) solo’s zou gaan blazen, dat soort vragen. Lijken mij namelijk heerlijke kapstokken voor een sax. Deze vraag hoeft echter niet gesteld te worden als ze als voorprogramma fungeren, maar wellicht dat Toon deze toch nog in een reactie wil beantwoorden…

Zouden ze het aandurven om een legendarisch quartet-arrangement van Kid Charlemagne te doen? Dat zal opwarmen!

Ik zorg dat ik op tijd ben.

NORTH SEA JAZZ 10•11•12 juli ’09

esperanza

Adele • BB King • Burt Bacharach • Seal • Duffy • Jamie Cullum • Erykah Badu • George Benson • SMV featuring Clarke, Miller & Wooten • James Taylor • Roy Hargrove • Esperanza Spalding • Amos Lee • Raphael Saadiq • Raul Midón • Wynton Marsalis • Hank Jones • Chris Potter • Wouter Hamel • Robin Thicke • Steve Winwood • Toots Thielemans • McCoy Tyner • Allen Toussaint • Hiromi & Akiko Yano • Cecil Taylor • Randy Crawford & Joe Sample Trio • Jazzanova • “Sing the Truth” featuring Diane Reeves, Lizz Wright & Simone • Eric Vloeimans • John Scofield Piety Street Band • Chuco Valdes • Candy Dulfer • Q-Tip • Melody Gardot • Lee Konitz & Brad Meldau & Charlie Haden & Jorge Rossy • Kyteman’s Hiphop Orkest • Paquito D’Rivera en nog veel meer artiesten.
For the full program check www.northseajazz.com

Het plannen kan weer beginnen. James is nog niet in de tabellen terug te vinden, maar zit die dagen precies tussen Hamburg en Milaan in zijn EUROPEAN FESTIVALS TOUR 2009.

Update: kennelijk niet goed gekeken? Op zaterdag dus.

In Residence

April 1988, dus precies 20 jaar geleden. De onder muzikanten immens populaire Michael Brecker is in het land om studenten van de Jazzafdeling van het Koninklijk Conservatorium verder te helpen. Een flatgenoot had een auto dus togen we voor de gelegenheid naar Den Haag, waar concerten werden gegeven met de gevorderde studenten. Hij vertelt dat hij de Haagse saxofoon-studenten eigenlijk weinig te vertellen heeft. “Ik kan alleen iets overbrengen van mijn ervaring als professional. Ik vind het niveau verbazingwekkend hoog“. Inderdaad mogen we in ons land beslist niet klagen over de kwaliteit van onze (jonge) jazzmusici, en is Michael nu al ruim een jaar dood.