010

Snarky Puppy
Snarky Puppy & Friends

Mijn negende North Sea Jazz festival alweer. Waar ik bij het Afrikafestival vorig jaar nog mopperde over misplaatste exclusiviteit is hier het omgekeerde aan de hand. Jazz is nog maar met moeite te vinden, het is een gewoon kwaliteitsmuziekfestival geworden, een amusement-evenement. Daar kun je op zichzelf eigenlijk geen bezwaar tegen hebben, maar het is anders dan toen.

Katché cs
Manu Katché feat. Richard Bona

Bij de Manu Katché-combinatie was het uiteindelijk gelegenheids-Hollander (de WK-avond van Oranje-Brazilië) Richard Bona die de zaal pas echt enthousiast kreeg, met een eervolle vermelding voor saxofonist Stefano di Batista.

Joss Stone
Joss Stone

Een beetje moe werd ik van de her en der opgelegde audience participation. Meezingen doe ik wel als ik daar zin in heb (=zelden) en ik klap zelf wel mee als jij swingt. Ik hoef dus niet steeds voorafgaand aan een nummer in één (Joss Stone) twee (Snarky Puppy & Friends) of zelfs drie (Stevie Wonder) partijen koortjes te repeteren.

Stevie Wonder
Stevie Wonder

Stevie maakte het wel heel bont, en het is fijn dat de band lekker door swingt terwijl hij zijn Heilige Boodschap vertelt. Nummers van ruim een kwartier gevolgd door een te langzame ballad en zo, maar we hebben de legende toch weer mooi gezien.(je kunt op de foto’s klikken voor de respectievelijke radio6.nl pagina voor zo lang dat duurt)

Featuring Branford

IMG_0412-001Zonder Branford was het zeker minder druk geweest in het Enschedees Muziekcentrum, wat niet zegt dat het kwartet zelf niet leuk is. Integendeel, de 13 uitdagende composities werden fantastisch gespeeld door “the best saxophone quartet in the world” zoals Marsalis de mannen wat plichtmatig maar met veel respect noemde. Hij had een paar dagen gekregen om de stukken te oefenen, en ik heb hem op geen fout kunnen betrappen.

Afterparty Branford

Met veel begrip voor de bezoekers was er aansluitend een bescheiden afterparty in de gang georganiseerd waar nog even een paar jazzkrakers werden gebracht met hulp van Joost van Schaik, Mike del Ferro en Ruud Ouwehand. Voor één nummer wisselde de bassist ogenschijnlijk ten faveure van ’s andermans CV, maar achteraf lijkt het me Rob Dirksen te zijn geweest, contrabassist van het concertgebouworkest; jazz en noten, het blijft lastig. Vanaf de balustrade speelde het kwartet tussendoor nog en na een gezamenlijk slot nam Branford knuffelend afscheid van de collega’s. Fijn concert.

Aurelia

Je ziet: ik had de camera thuis gelaten. Foutje.

Mr. 335

image-4964
Goed, wereldgitarist Larry Carlton was dus in Hengelo
. Ik hield rekening met een intiem concert in de zin van Ik ben d’r hoor, begin maar, maar de Jupiler zaal van ons Metropool bleek zowaar zeer behoorlijk gevuld. Ik constateerde veel bekende onbekenden, die ik ook eerder dit jaar bij Jan Akkerman al zag. In 1975 werden Carlton en Akkerman in de kranten steevast vergeleken, en daar is wat voor te zeggen.
Larry Carlton is de Geppetto van de elektrische gitaar, de allround ambachtsman die “Mr. 335” verder lezen

Beste seit Jahren

image-4907
In de Duitse media borrelt de gebeurtenis nog een beetje na. Al Di Meola heeft Bona via de organisatie laten weten “dass das Konzert des Kameruners das beste ist, was er seit Jahren auf einer Bühne erlebt habe.” Waarmee mijn verhaal wat extra bewijs heeft en Al zichzelf kennelijk ook wat ongemakkelijk voelt met waar hij mee bezig is. Opvallend vind ik toch de mildheid die ook hier weer wordt gehanteerd, en ik meldde het al eerder: voordat je Bona gezien hebt blijft de lat waar die al jaren ligt, daarna ligt-ie heel veel hoger. Al’s volgende plaat zou wel eens “Beste seit Jahren” verder lezen

Eindsituatie

image-4865
Zo was het dus, totdat Richard Bona kwam. Het overgrote deel van het publiek leek me onvoorbereid op de Afrikaan, en maakte zich op voor nog zo’n etappe.

image-4866
De Münsterländische Volkszeitung zegt het zo

Die varietéreife Show Richard Bonas basierte auf seiner musikalischen Könnerschaft. Nicht nur sein Instrument beherrschte Bona im Schlaf – mal streichelte er liebevoll über die Saiten des wuchtigen Bass, mal ließ er sie unter Slaps seines Daumens ordentlich brummen. Bona versteht die Musik als Sprache. Schwammgleich saugt er Einflüsse aus aller Welt auf und kreiert daraus seine Lieder.

Het ontwapende en charismatische van Bona en zijn spatzuiver gezang misten zijn uitwerking niet, met als hoogtepunt “Eindsituatie” verder lezen