Bonatalk

Richard was weer eens in Nederland, en hoewel ik het wel ken ging ik toch weer lastminute naar Rotterdam. Niet uitverkocht dus, wel lekker vol. Laterenvenster, daar waren we nog niet geweest en het geluid schijnt daar prima te zijn. Extra gezellig was dat ik niet alleen hoefde en ter plaatse weer familie trof.

Anyway, het was zeker niet het meest geïnspireerde concert ooit, maar ook dan is het meer dan prima en valt er genoeg te genieten. En voor Mut’Esukudu in een echt doodstille zaal (Dutch Disease? Moet je gewoon beter spelen) mag je me altijd roepen. De band: Osmany Paredes, Dennis Hernandez, Richard Bona, Ludwig Afonso, Ciro Manna. Hebben zelf ook allemaal plaatjes gemaakt. Ciro is nieuw in de flexband en nog wat onzeker zoekend (zou hij het niet te veel vinden?) in de nummers, maar hij mag gewoon los gaan lijkt me. Richard maakte zelf een vermoeide indruk en was minder scherp dan anders. Helemaal gek is dat niet, in de afgelopen weken was hij in Zuid-Korea, Moskou, en Los Angeles bijvoorbeeld.

Na afloop overlegden we nog kort. Richard heeft heimwee naar Hertme en wil daar graag weer spelen. Dat moet dan 2019 worden.

Tom, Richard en Peter, Lantarenvenster Rotterdam

BigBam

Afgelopen weekend was het weer BAM-festival in Hengelo, een geweldig gratis festival met een grote diversiteit aan met name muziek, van aanstormend talent tot vergane glorie, een fijne mix voor elk wat wils. Op de toplocatie in het Prins Berhardplantsoen. Met veel vrijwilligers en geweldig weer. Ik kom er graag.

Vrijwilliger @ BAM

Omdat de fijne BigBang Big Band er speelt bijvoorbeeld, jonge gedreven amateurs “van de muziekschool” die heel veel verder komen dan When the saints go marching in en niet te beroerd zijn een stuk van Vloeimans te doen. Foto’s op instagram @feijpuntnl.

Big Bang trombones

Omdat er veel ruimte is voor aanpalende creatieve dingen en Kunstbende-amateurs.

Theater en ander vertier voor de kinderen

Omdat de prijswinnaar van Kunstbende 2017 Kings Cross er speelt, gemiddeld 16 jaar zei BAM-regular Henk Nijhof, maar spelend alsof, anyway: ook veelbelovend, zou me niet verbazen als we daar nog meer van gaan horen.

Kings Cross @ BAM 2018

Omdat A Mili als winnaar van een Open Podium ook een terecht podium krijgt. Strakke band, originele muziek, iets als Nederlandstalige hippoprock.

A Mili (in Instagram vierkant)

Maar ook The King’s Rhythm Crew, die als een soort Wrecking Crew allerlei solisten wil begeleiden, deze keer gitarist Ruben Hoeke. Je kunt ze er goed bij hebben, met Fokke de Jong, Ruud Weber en Govert van der Kolm, die kunnen wel een liedje opbouwen.

Er zijn ook grote namen. Matthew’s Southern Comfort van vroeger, niet gezien. Sabrina Starke die helaas met een soort Amsterdams Air meende dat haar naam al voldoende zou moeten zijn voor een uitzinnige menigte; dat werkt hier niet zo, en hoe meer je het hebt over publiek dat niet mee springt en je nieuwe single die uit gaat komen, hoe sneuer het wordt. Een beetje hetzelfde  was met Fresku aan de hand, je kunt een bekende naam zijn, je moet toch echt nog wel even wat neerzetten om het gezellige festivalterrein mee te krijgen. In Hengelo, maar dat zal elders niet anders zijn.

Het was -kortom- nog een lange avond.

Ballon

Deze keer de zeker vier keer uitgestelde ballonvaart voor het personeel van Coop Campus UT van Barends Ballonvaarten. Ik ging zelf niet mee dus deed ik maar de grondfoto’s. De vanuitdeluchtfoto’s werden door Tom verzorgd.

Uitzichtpunt

Het hoort tegenwoordig bij elk project: een hoofdstuk over publieke communicatie, betrokkenheid van belanghebbenden en belangstellenden. Dus is er bij de grondige renovatie van Sluis Delden een uitzichtpunt bedongen. Ook om te voorkomen dat mensen de gevaarlijke bouwplaats betreden natuurlijk.

Vinkje, maar je ziet er geen klap.

Dan kun je beter zelf een punt kiezen. Mooi werk hoor!

Nadelen van macOS

Je hoort en leest er best weinig over, maar ik ervaar wel degelijk nadelen aan een Apple Mac (MacOS, voorheen OSX). Als je er op Google-t vind je eenvoudig meer mensen die dezelfde problemen ervaren, vaak vermeend gerelateerd aan een bepaalde versie, nooit lees je daarbij een adequate oplossing. Ook hier niet, maar desalniettemin toch even wat ergernissen en nadelen. Specifiek: iMac (Retina 5K, Late 2014), macOS High Sierra (10.13.4).

  • Apple Mac en Netwerk Storage (NAS). Ik heb en gebruik een Synology DS216j netwerkschijf voor de opslag van foto’s. Het verbinden werkt, maar het werken met fotobestanden (20-25MB per stuk) is niet te doen. Het is traag en onbetrouwbaar, en om de haverklap wordt de verbinding verbroken. Onwerkbaar. Het netwerk is bedraad, alles is geprobeerd (afp, smb, smb1, smb2, smb3, Large MTU, opportunistic locking aan/uit, ) en eigenlijk is het allemaal niks en op zijn gunstigst traag. Wanneer ik diezelfde Mac (BootCamp) overschakel naar Windows werkt de NAS als een zonnetje en snel. Ik heb inmiddels een disk via USB aan de Mac hangen, en dat werkt wel goed en snel.
    Je leest overal: Apple en externe (netwerk) opslag: sucks.
  • De Apple Mouse: vanaf enig moment slurpt die batterijen. In het begin heb ik maanden met een batterij gedaan, tegenwoordig begint-ie na een week of wat (2?) al weer te mopperen dat de Duracell batterijen bijna leeg zijn. Speciaal aangeschafte oplaadbare (2100 mAh) batterijen helpen niet, omdat men/Apple niet goed in staat is te meten hoe vol/leeg die zijn en die dus nog sneller aangeeft dat ze op raken.
    Veel meer mensen klagen over een mouse battery drain, niemand heeft een oplossing.
  • De Bluetooth is niet optimaal. Het geluid via een bluetooth verbonden koptelefoon (JBL  E50 BT) legt het vrij snel af tegen de (foto)bewerkingen die moeten worden uitgevoerd. Dat is slecht vind ik. Rebooten helpt vaak wel iets.
  • Raar: om verbinding te maken met een AppleTV die ook bedraad in het netwerk hangt is toch WiFi nodig. Je moet dus ondanks dat je een (snellere en veiligere) kabel hebt aangesloten toch je WiFi aanzetten. Dat zou niet nodig moeten zijn lijkt mij, maar daar kan ik me in vergissen.

Je hoopt eigenlijk dat er iemand is in staat is met een kleine ingreep de problemen te verhelpen, want ergens denk je dat het iets verstorends is en dat het niet hoort. Verder is het een fijn apparaat en ook Windows kent nadelen hoor, met name die vele lachwekkende maar ergerlijke opt-out privacy instellingen. Voordat je Edge hebt afgericht dat die nooit meer met een MSN-pagina op de proppen komt bijvoorbeeld. Maar daar gaat GDPR (privacy by default) verandering in brengen :-).

Zondagswerk

Zondagswerk is niet sterk, zeiden ze vroeger, verwijzend naar de toorn die ten deel zou vallen bij het negeren van god’s woord. Maar wat kan er nou helemaal fout aan het schudden van het gras?

Heeft die gast daar nou een camera op me gericht?

Bass Buttons

Daar zitten meer knoppen op dan op de mijne.Update: tijdens het concert in Rotterdam legde hij uit dat er in feite maar één knop iets doet, de volumeknop.

Van de 2 snoeren zal er wel eentje (digitaal) voor het MIDI-achtige gebeuren zijn, maar die komen misschien later nog eens aan bod.  #gear

Insta

Het leven bestaat uit dilemma’s, de meeste onbelangrijk. Wat is trouwens belangrijk?

Blog, een altijd al ouderwets klinkende naam voor een column-achtige website waarop één of een aantal mensen met regelmaat wat publiceert over een gemeenschappelijk onderwerp of voor een bepaalde doelgroep. Ik begon dit hier in 2004, merkte de lol die het oplevert en ooit de “druk” die het kost, leerde de invloeden van gerelateerde platforms als facebook en Google+ en besefte dat dat allemaal alleen zin heeft als je wat te verkopen hebt. Clicks bijvoorbeeld, of gegevens. Of een lobby. Dat heb ik allemaal niet.

Uit balorigheid werd ik shirtsponsor van BWO zaterdag 2. Ik maak sinds 2004 foto’s van de voetbal, vooral ook omdat ik het leuk vind en het je wat te doen geeft tijdens die wekelijkse happening. Waarbij je tevens de ontwikkelingen van je zoon en de wereld daaromheen kunt volgen. In het begin waren het nog aandenkens (Minolta DiMAGE S304, 1600×1200, achteraf een vreselijke camera en al helemaal ongeschikt voor sport) maar vonden andere ouders het ook wel leuk dat te kunnen bekijken. Op www.feij.nl, Picasa webalbums, Google+ of wat dan ook. Je kreeg pas feedback wanneer je een week oversloeg of iemand zijn in het spel wat minder zichtbare kind niet in de reportage terug kon vinden. Men beseft niet hoeveel werk het is om ruwe foto’s tot een leuk plaatje te maken. Ik vind dat vaak leuk werk, vrijwillig, vrijblijvend, wanneer ik het wil.

Het is een feit: het is erg leuk om complimenten te ontvangen, zeker als je de getrooste moeite ervoor in ogenschouw neemt (lekker ouderwets uitdrukking weer). Soms heb je geluk met een paar mooie foto’s waar je zelf van geniet maar meestal moet je het van blije kijkers hebben die hun kind of inmiddels zichzelf leuk terugzien. Leuk, lief of stoer, een leuke scene alleen levert immers lang niet altijd een leuke foto.
Telefoons met camera’s kwamen, een goed moment kan zomaar gevangen worden, en dan doet het er minder toe of het technisch wel helemaal in orde is. Deze telefoons zijn -gelukkig- niet in staat om een fatsoenlijke sportfoto te maken, dus is er nog steeds plaats voor echte foto’s. Semi-professionele foto’s van amateurvoetbal, dat is leuk toch? Wat is de essentie? Korte sluitertijden en veel millimeters, een combinatie die veel euro’s kost, en een beetje selecteren, rechtzetten, opfleuren en uitsnijden in Lightroom, de ene keer gewoontjes, de andere keer creatief, of vierkant, of staand, whatever.

Je krijgt geleidelijk gevoel voor wat interessant is, gokt op de juiste positie voor de specifieke wedstrijd, je maakt veel extra foto’s omdat er in de actie veel gebeurt en je nooit weet waar het toe gaat leiden. Je begint vlak voor de actie en eindigt erná. De wedstrijd van gisteren: 288 foto’s. Gedurende de wedstrijd zie je soms een thema ontstaan; alles telt mee: de zon, de kleur van de shirts van de tegenstander, natuur op de achtergrond, publiek, interim spelers, of er een voorpagina, feestgids of deur gevuld moet worden. En soms is het gewoon leuk voor het archief.

Deze zou ik anders uitsnijden natuurlijk, nu om een idee te geven van hoe het er in het echt uit ziet

Het is fijn wanneer deze en andere foto’s op de een of andere manier nut hebben, het maximaal haalbare is dan dat ze bekeken worden en leuk gevonden worden, een beetje zoals op die langdradige avonden met vakantiedia’s. Geld hoef ik er niet mee te verdienen en dat is ook niet te doen. Als je de foto’s dus ergens publiceert waar alleen de betrokkenen bij kunnen is dat okay, maar het sluit de kans op toevallige ontdekkers uit. Vandaar dat voor de voetbal recent werd aangesloten op Instagram @bwozaterdag2, waarin de spelers de foto’s in hun netwerk kunnen delen en anderen ze leuk kunnen vinden, precies wat de bedoeling is. Het promoot daarmee ook het team uiteraard, en de spelers, en de club. De ♥︎ waardering is zo laagdrempelig en dus oppervlakkig dat je er ook niet al te veel aan mag ontlenen, maar dat dopamine-effect of zo is er niettemin. En net als alles in de huidige digitale wereld is het effect binnen een paar uur weer helemaal uitgewerkt, maar goed, het was er dan toch even.

Omdat het account niet echt persoonlijk is, zelf geen andere accounts volgt maar puur een publicatieplatform is, zie ik zelf geen ernstige privacy-bezwaren, en die community van volgers was door facebook toch al netjes aan elkaar geknoopt.
De Instagram app zelf is overigens wel een naar dingetje dat veel te veel registreert. Ik zag dat de webversie identiek is, maar ongetwijfeld minder toegang tot je telefoon heeft. Met meerdere accounts is de app echter wel weer handig. Ik heb toegang tot locatie enz nog steeds uitgeschakeld, mag daarom dus geen Stories maken, maar daar ga ik mee leren leven.
Dit @bwozaterdag2 biedt natuurlijk geen podium voor mijn andere foto’s, vandaar dat ik tevens het afgeschermde Instagram-account @peterfeij heb aangemaakt, waarin we toch plaatjes met een geselecteerd gezelschap kunnen delen en wederom ♡ kunt verzamelen. Geselecteerd gezelschap, dus in deze groep geen enkele noodzaak om kritisch te zijn of willen zijn, het is eigenlijk een halfopen Whatsapp-groep met plaatjes. Het blijkt toch ook weer een soort mini-facebook en al snel sijpelt er reclame binnen..
Een foto als deze zou daar geplaatst kunnen worden en het is ook leuk om dergelijke stories van anderen te zien.

Maar: wanneer je dan weer eens ouderwets een concert met camera bijwoont, wil je wanneer je tevreden met het resultaat bent (essentie naast oog voor je onderwerp en belichting: lichtsterkte en hoge ISO’s, gezichtspunten die anderen niet kiezen (=uitgesloten)) is het ook leuk om die met de wereld te delen, gebruikmakend van de hashtags. Google doet wel zijn best maar het aantal bezoekers dat zelf feij.nl weet te vinden is beperkt. De foto’s moeten naar de belangstellenden gepusht worden, lekker irritant. Om het bij zoveel mogelijk mensen onder de aandacht te brengen in de veronderstelling dat iemand daar toch op zit te wachten. Dan kom je op de route terecht waarvoor deze platforms bedoeld zijn: marketing en promotie, en dan heb je aan een afgeschermd account natuurlijk niks.
Daarom, het kost niks meer, nog een publiek Instagram account @feijpuntnl waarop (alleen) de beste foto’s van algemeen nut gepubliceerd kunnen worden. Met als maximaal haalbaar effect veel ♡, wellicht een vermelding op een facebook van de betreffende artiest of een vrijkaartje of backstage access. Maar waarschijnlijker ongeveer 50 volgers en verder helemaal niks. En ondertussen wel voldoende data voor facebook om interessant te worden. Vervelend vond ik al dat er na het opgeven van mijn telefoonnummer voor de two-factor-authentication er direct allerlei accounts worden gesuggereerd, klaarblijkelijk van mensen die mij in hun contactenlijst hebben staan en die wél met facebook hebben gedeeld; ik begrijp die mensen niet.
Ik sluit niet uit dat het allemaal van korte duur gaat zijn.

#marcusmiller #bass #gronau #jazz #nikon #concert #jazzfest #enz

Er moest íets op het voetbalshirt staan, waarvoor ik uiteindelijk feij.nl koos als makkelijk te verwijzen antwoord op de vraag “waar komen die foto’s te staan?” Inmiddels lijkt het heuse marketing te worden. Voor de gein.

Wat ben ik blij dat het maar een hobby voor me is en ik er mijn geld niet mee hoef te verdienen. Volg me hier en op @feijpuntnl.

bwozaterdag2

 

Her Majesty – Marrakesh Express

Kan dat: de ene avond wereldvermaarde jazz en de avond daarop een lokale Crosby, Stills, Nash & Young coverband? Ja prima, en je kunt dan van beide evenveel genieten.

Muziek, zo bijzonder.

Het invallen van Wooden Ships, het 24-snarige Guinevere, het knusse So begins the task, het perfect begrepen Like A Hurricane met een fijne rol voor Bertolf, de mooie Stills en Ringo in As I come of age, allemaal momenten om aan terug te denken. Ook dit is muziek die nog beter wordt wanneer je het zelf echt gezien hebt, en dan intussen liever door deze jongens dan de restanten van het origineel. En dan vervolgens wel weer gewoon naar het origineel luisteren.

We nemen natuurlijk geen camera’s mee naar de schouwburg.

Oeps: al wel bijna vergeten: You don’t have to cry, met die gave flageoletjes tussendoor, geweldig!

Marcus Miller

Een artiest als Marcus Miller weet wel hoe het werkt. De man is knap en verzorgd en ’s mans mimiek is uitgesproken en daarmee is hij een dankbaar -en niet heel moeilijk- onderwerp om mooi te fotograferen. Er zullen honderduizenden foto’s van de man gemaakt zijn die door zíjn eigenschappen mooi zijn.

Wanneer hij je dan gedurende een seconde recht aankijkt begrijp je: alsjeblieft, cadeautje. We hebben elkaar nodig in deze wereld, en jij mij nog iets meer dan ik jou. En ben ik voor die avond in principe al geslaagd. Niet vergeten te luisteren.

Ik ken Marcus natuurlijk, al legendarisch sinds Tutu (1986) maar ik vond Straight from the heart destijds ook een goeie plaat, vooral ook vanwege Hiram Bullock trouwens, voor de altsax zijn we onderweg wat allergisch geworden. Marcus is al een keer of wat in ons eigen Metropool geweest en dan ga ik er tóch niet heen. Ik heb niet zo veel met die Stanley Clarke achtige spierbalbassisten die doen alsof je met een lelijk basgeluid geen zanger meer nodig hebt. Richard Bona zit aan het andere eind van dat spectrum en afgelopen vrijdag was er zelfs geheel geen showcase van Bona’s incredible skills op de bass in het concert opgenomen, wat ik zelf fijn vond. De wereld weet het inmiddels voldoende om hem zeer serieus te nemen en wat rest is het muziek maken om jezelf en de mensen te plezieren. Als hij toch indruk wil maken gaat hij tegenwoordig gewoon een stukje zingen.

Maar Miller dus. Die zit daar tussenin. Over skills en grooves geen discussie, geldingsdrang om te tonen wat hij allemaal kan is er ook al lang niet meer, dus ook hier is het muziek maken en verhalen vertellen. Prima. Beide heren kennen elkaar overigens uiteraard goed, komen elkaar tegen in de stal van Quincy Jones en ook af en toe in de werkplaats van Markbass lijkt me.

Jazzfest

Een fest(ival) is anders dan een concert, daar moet je je optreden op tijd beginnen en stoppen en is het dus na anderhalf uur onverbiddelijk klaar. Dan moet de artiest aan het werk om de zaal in die tijd om te krijgen. En raad eens? Weer gelukt!

Dat het hard werken is zie je er door het plezier niet aan af, maar als je (op de foto’s) de bloedende en beblaarde lippen van de blazers ziet, besef je dat je niet zomaar zo verschrikkelijk virtuoos bent. Superlatieven schieten mij te kort om de subtiliteit en onvermijdelijkheid van deze band te beschrijven, echt lekker!