Wies met joe

Zeg’t niet alle dagen
En lang niet elke nacht
Mar denk nie dat ik al die uurn
Niet iene keer heb dacht

Wies met joe
Wat ben wies met joe

Vandaag voor het eerst de meester zelf even gesproken, en inderdaad: zijn vroegere gelijkenis met Lowell George was geen toeval. Gelukkig wordt hij ouder dan hem, en leeft hij voort door muziek.

Richie

richie
image-2450

In The Factory, we were looking for a drummer and Ritchie came to a gig we played. We had Dallas Taylor playing drums in the band at the time, and he had just come from Texas or somewhere and had had an appendix operation. I didn’t know anything about it, but he was ripping his stitches while he was playing the drums. He was dropping the beats and slowing down, and I thought, “Wow, this guy’s terrible, I’ve got to get another drummer.” He was actually very good, but he was ill. And I didn’t find out until years later that he was bleeding through his shirt. I mean he needed the money real bad and was so honorable that he wouldn’t cop to the fact that he was sick.” (-Lowell George, 1975)

De muziekwereld mag zich gelukkig prijzen dat Dallas Taylor destijds bij The Factory (later Little Feat) een hevig bloedende wond had van een opengesprongen blindedarmoperatie, waardoor het vervolgens Richie Hayward (1946) werd die adequaat aditeerde op de oproep “drummer wanted, must be freaky” en ons vervolgens een aantal jaren heeft laten genieten van daadwerkelijk Freaky Drumwerk in die band.

Nu heeft Richie zelf a severe liver disease, en wacht hij op een transplantatie. Hij is vervangen door Gabe Ford. Dallas (1948) houdt zich inmiddels bezig met het helpen van verslaafde muzikanten, moet ook gebeuren.

Lowell

image-998

Elk jaar als ik merk dat het 29 juni is, denk ik weer even aan 1979. Op die dag stierf Lowell George aan een hartaanval, slechts 34 jaar oud. Lowell had iets voor mij onbeschrijfelijks waardoor velen op deze wereld wisten dat het een bijzondere man was, uniek. Lowell deugde. Voor zijn oeuvre hoefde hij in principe niet meer ouder te worden: dat was al ruim voldoende, al blijft het interessant te bedenken wat hij verder nog had kunnen betekenen voor de muziekliefhebbers.

‘Cause your eyes are tired, and your feet are too
And you wish the world was as tired as you
Well I’ll write a letter, and I’ll send it away
And put all the trouble in it you had today

Stel je toch eens voor: Lowell zou vandaag 63 jaar zijn geweest.

Prioriteit

Deze log was de afgelopen dagen soms niet bereikbaar, vernam ik. De oorzaak ligt niet in een onverwachtse piek in de belangstelling door een vermelding in een ander medium, maar in de bandbreedte die -kennelijk niet erg sociaal- wordt ingepikt door mijn bittorrent programma. Maar al had ik het geweten. Er zijn gelukkig mensen die oude en vaak unieke eigen TV-opnames op een DVD-tje willen hebben, en die en passant de rest van de wereld deze opnames willen laten backuppen, opdat wij niet vergeten. 

Branford Marsalis meldde onlangs nog -ongevraagd- dat hem één ding in de huidige muziekwereld erg opviel: vroeger waren de muzikanten altijd, dag en nacht, bezig met muziek, hoe dat anders en beter kon, wat ook leuk was en wat vind je hier van. Coltrane werd bijvoorbeeld direct na een uitputtend concert en kennelijk niet helemaal tevreden oefenend op een toilet aangetroffen; op zich kon hij al best een aardig deuntje spelen.
Dat is tegenwoordig vaak wel anders.

Hoe het vroeger in de popmuziek was toont de Unreleased Clips 1972-1980 DVD van The Old Grey whistle Test. Met zowel The Eagles als Joe Walsh zoals ze bedoeld waren. En Lowell George van heel dichtbij. Mooi hoor!