Vlagdag

Koningsdag, eindelijk een aanleiding om de oerhollandse wapper te publiceren.

Ik denk dan ook weer heel snel eventjes aan die postzegels uit 1972, van 20 en 25 cent, in mijn postzegelalbum van destijds. Heb ik niet meer; deze zijn nog steeds niet heel veel waard trouwens.

’t Groothuis

Op 15 maart begint de bouw van zeven stadsvilla’s en een appartementencomplex op de hoek van de Oldenzaalsestraat en de Oude Postweg. Dan check je dus even hoe lang het ook al weer geleden is dat de discotheek die op die plaats stond afbrandde. Dat blijkt 11 juni 2005, het was zo’n beetje het eerste dat ik deed met een destijds fatsoenlijke digitale camera (foto’s 3000×2000, 1.6MB JPG) en het is aardig om te zien wat ik inmiddels veranderd ben. Ik herinner me dat ik halverwege mijn geheugenkaart moest legen en dat ik vol adrenaline alles vanuit alle hoeken vast probeerde te leggen. Telefoons werden nog gebruikt om mee te bellen, de fotootjes die je er mee kon maken mochten geen naam hebben en versturen (via MMS?) was nog niet echt een optie. Men keek nog gewoon.

Dat het nu jammer is dat die foto’s destijds niet in NEF (RAW) zijn gemaakt sterkt de keuze om van alles de originelen te bewaren. Had ik toen andere tools dan Picasa dan had ik er waarschijnlijk dit van gemaakt.

Wat nu bebouwd gaat worden is “de plas” tegenover de oude discotheek, wat nu nog een grasveld is; dan gaat dat idyllische speelgrasveld op de artists impression dus nog bebouwd worden.

Ook op het terrein van de vroegere discotheek Groothuis, aan de overkant van de Oldenzaalsestraat, is woningbouw gepland. Projectontwikkelaar Stikker is daarover in gesprek met de gemeente. Maar wanneer daar gebouwd gaat worden kan hij nog niet zeggen.

Ik hoop dat er bij de realisatie van die nieuwbouw niet -zoals bij het badhuis- historisch wordt gekeken naar het oorspronkelijke gebouw.

Wandelen

Ja, je kunt hier mooi wandelen. En wonen.

Landgoed Lonnekermeer, Hengelo. Huize Oosterhof is inmiddels opgeknapt door eigenaar Arend de Groot. De rijksmonumentale villa is weer goed te zien, omdat er langs de vijvers doorkijkjes zijn gemaakt, zoals vroeger ook het geval was.

Landgoed Singraven, Denekamp. In 1959 heeft Mr. Laan het Huis met het gehele landgoed onder het levenslange recht van vruchtgebruik overgedragen aan de Stichting Edwina van Heek voor de symbolische som van ƒ 1,00. Op 17 juli 1966 is Mr. W.F.J. Laan na een kortstondige ziekte gestorven.

Landgoed Twickel. Vlakbij het Twentse stadje Delden ligt het kasteel Twickel temidden van een prachtig landgoed van 4000 hectare. Het afwisselende landschap bestaat uit zacht glooiende akkers en weilanden, bossen en eeuwenoude eiken, heidevelden en vennen. Daartussen slingeren zich beken en houtwallen.
Op het landgoed bevinden zich zo’n honderdvijftig boerderijen, herkenbaar aan zwart-witte luiken, en andere gebouwen zoals twee watermolens, de watertoren en de houtzagerij. De zorg voor dit alles berust bij de Stichting Twickel. 

 

Tradities

Als je alles rationeel bekijkt is er maar bar weinig echt nodig. Je zou best kunnen werken met kerst, want met devotie stil staan bij de geboorte van de diepgerespecteerde Jezus en God daarbij laten zien dat we het allemaal goed bedoelen zodat we bij de hel/hemel-keuze de juiste poort gewezen krijgen, is nog maar voor weinigen de drijfveer om eind december verstek te moeten laten gaan. We krijgen in onze democratie van de meerderheid en religiefobie dan ook geluiden dat kerst maar gewoon af te schaffen om daarvoor in de plaats.., ja wát eigenlijk nog? Echte noodzaak om het economisch ritme te doorbreken is er niet meer en zelfs de zondag is intussen niet meer écht heilig. Pinksteren en Hemelvaart? Idem. Bevrijdingsdag? Ook al wel lang geleden niet?

Variatie en rust zijn van belang, het doorbreken van een vast ritme is -niet onderzocht, wel ondervonden- goed voor alles Lees verder

Random Access Memory

Je kunt je oprecht verbazen over de enorme opslagcapaciteit van ons eigen geheugen. Een korte blik op een minuscuul fotootje (bv. een zwartwit groepsfoto met 50 personen van zo’n 3 x 6 cm) activeert onmiddellijk de juiste associaties en plaats, jaar, aanleiding, en wat er daarvoor en daarna verder gebeurd is komen moeiteloos naar boven vanuit de opslag van een 92-jarige. Het gaat dus niet om de hoeveelheid foto’s, noch om de kwaliteit ervan, hoewel dat laatste het voor hen die er toen niet bij waren wel veel leuker maakt.

Fam. Meijer compleet op een feestje, Vlissingen eind jaren zestig. Opa heeft een zere duim en de jurken zijn vast allemaal door Jenny gemaakt.

Of deze dan: die Henk toch! Gauw een foto van maken, láchen!

Henk A. op balkon, medio jaren 50, Gravendeel of Maassluis o.i.d.

Niet bepaald gestoken, maar toch zien we een hoop. Een stukje skyline, een braakliggend terrein, een buitenkraantje waar je tegenwoordig als kind je hoofd aan kunt stoten en een tuindeur met enkel glas en stopverf in de plamuur. Een rokende schoorsteen doet winter vermoeden. Het is eigenlijk niet eens duidelijk of Henk hier als in een homevideo is omgevallen met de emmer waar hij in klom, of dat hij gewoon gebiologeerd op zijn hurken achter de zinken emmer zit. Dat laatste zal geen aanleiding zijn geweest voor een foto-opname, lijkt mij.

Een ander balkon, 60 jaar later.

Bouwcyclus

Opgeleverd in 1976, afgebroken in 2017, de levensduur van een schoolgebouw is tegenwoordig dus -even rekenen-  41 jaar. Met het verdwijnen van het tastbare blijven alleen de herinneringen over die duizenden kinderen hier in die periode hebben opgedaan.

image-10405
Ik was de eerste lichting, misschien de eerste leerling zelfs, die op De Klankhof zat. De Klankhof, zelfs de naam moest nog met een prijsvraag verzonnen worden. De Klankhof won het van de Jan van Schaffelaarschool wat ik dan weer wel begreep in een muziekinstrumentenbuurt. Dat de schoolkrant Het Klankbord ging heten was daarna natuurlijk een inkoppertje.

Ik vond het geen naam op trots op te zijn door dat toen al oubollige “hof”, maar een naam moet worden ‘geladen’ door wat het daadwerkelijk presteert en zo werd het -met bv de Kroevendonk- een redelijke naam in de regionale schaak-subtop lang geleden.

Degenen die er bij waren kennen het verhaal en wie er niet bij was interesseert het waarschijnlijk niet, maar de eerste lichting bestond uit de kinderen die in de nieuwe Grauwe Polder waren komen wonen en voor wie de dagelijkse fietstocht naar de Vincent van Goghschool in het nog rondweg- en zelfs tunnelloze Etten-Leur wel wat minder mocht.
Zo werd er dus ongetwijfeld pre-WPR/AVG/GDPR met behulp van de protestantse kaartenbak van de Baai geworven en startte de import-bovenbouw met één vierdeklasser Peter (Vlissingen) en de vijf vijfdeklassers Karel (Schiedam), Wim (Makkum), Aart (Breda), Lucienne (Apeldoorn) en Ruud (regio Utrecht), praktisch gecombineerd met de derde klas (plus 2 is groep vijf) in één lokaal. Alles was splinternieuw en de eerste weken in het nieuwe gebouw werden mede besteed aan het monteren van meubilair, plastificeren van boeken (ruikt lekker!) en uitdrukken van allerhande gestanst geleverd lesmateriaal inclusief bijbelse figuren voor op het flanelbord als ik dat er niet bij romantiseer. Het was allemaal best gezellig.

Uitzwaaien 1978

In 1978 zwaaiden we, ik was inmiddels met Mirjam, Assunta, Martin en Paul -lang niet allemaal protestants- uitgegroeid tot een klas van vijf, af richting middelbaar onderwijs. De uniforme kleding bij dit afscheid had van doen met iets van volksdansen en ik zie nu pas dat niet Assunta maar  een ander meisje op deze foto staat dat zo kort in onze klas zat dat ik haar naam ben vergeten.
De bij het afscheid uitgereikte bijbel heb ik nimmer ingezien.

Klankhof today

Voor de plaatsvervangende nieuwe bredeschool snap ik de naam Sonate wel. Leuk.

Foto’s 2017: E. Feij.

Urlaub

PRORA – Gezellig op vakantie. Zo’n 80 jaar geleden bedacht het toenmalige Duitse staatshoofd dat het handig is de arme arbeiders te fêteren op een paar dagen vakantie, gewoon lekker met 20.000 mensen een paar dagen aan de Oostzeekust. Dat het te realiseren mega-complex bij een onverhoopte volgende wereldoorlog dienst kon doen als veldhospitaal lijkt geen toeval, evenmin als de ceremonie rondom de eerstesteenlegging in 1936, die maximaal ter propaganda moest worden uitgebuit. Marketing avant-la-lettre, filmploeg erbij, hoppetee, leve de KdF. Ze hebben het er nóg over.

Hoe het met de oorlog is afgelopen is bekend, maar waartoe een beetje volksmenner in staat is gebleken zou onvoorstelbaar zo nog maar eens kunnen gebeuren als we dit zijn vergeten.

Opmerkelijk met dit verhaal in het achterhoofd vond ik dit in de nasleep van de nogal uit de hand gelopen rellen bij de G20-top in Hamburg.

Het belonen met vakantie zit blijkbaar nog ergens in de volksaard, wat we ook nog proeven in het bestaan van speciale vakantiefaciliteiten voor mitglieder van de in 1960 door Dr. Franz-Josef Strauß opgerichte Bundeswehr-Sozialwerkes e.V. Kennen wij dat in Nederland eigenlijk ook?