Bouwcyclus

Opgeleverd in 1976, afgebroken in 2017, de levensduur van een schoolgebouw is tegenwoordig dus -even rekenen-  41 jaar. Met het verdwijnen van het tastbare blijven alleen de herinneringen over die duizenden kinderen hier in die periode hebben opgedaan.

image-10405
Ik was de eerste lichting, misschien de eerste leerling zelfs, die op De Klankhof zat. De Klankhof, zelfs de naam moest nog met een prijsvraag verzonnen worden. De Klankhof won het van de Jan van Schaffelaarschool wat ik dan weer wel begreep in een muziekinstrumentenbuurt. Dat de schoolkrant Het Klankbord ging heten was daarna natuurlijk een inkoppertje.

Ik vond het geen naam op trots op te zijn door dat toen al oubollige “hof”, maar een naam moet worden ‘geladen’ door wat het daadwerkelijk presteert en zo werd het -met bv de Kroevendonk- een redelijke naam in de regionale schaak-subtop lang geleden.

Degenen die er bij waren kennen het verhaal en wie er niet bij was interesseert het waarschijnlijk niet, maar de eerste lichting bestond uit de kinderen die in de nieuwe Grauwe Polder waren komen wonen en voor wie de dagelijkse fietstocht naar de Vincent van Goghschool in het nog rondweg- en zelfs tunnelloze Etten-Leur wel wat minder mocht.
Zo werd er dus ongetwijfeld pre-WPR/AVG/GDPR met behulp van de protestantse kaartenbak van de Baai geworven en startte de import-bovenbouw met één vierdeklasser Peter (Vlissingen) en de vijf vijfdeklassers Karel (Schiedam), Wim (Makkum), Aart (Breda), Lucienne (Apeldoorn) en Ruud (regio Utrecht), praktisch gecombineerd met de derde klas (plus 2 is groep vijf) in één lokaal. Alles was splinternieuw en de eerste weken in het nieuwe gebouw werden mede besteed aan het monteren van meubilair, plastificeren van boeken (ruikt lekker!) en uitdrukken van allerhande gestanst geleverd lesmateriaal inclusief bijbelse figuren voor op het flanelbord als ik dat er niet bij romantiseer. Het was allemaal best gezellig.

Uitzwaaien 1978

In 1978 zwaaiden we, ik was inmiddels met Mirjam, Assunta, Martin en Paul -lang niet allemaal protestants- uitgegroeid tot een klas van vijf, af richting middelbaar onderwijs. De uniforme kleding bij dit afscheid had van doen met iets van volksdansen en ik zie nu pas dat niet Assunta maar  een ander meisje op deze foto staat dat zo kort in onze klas zat dat ik haar naam ben vergeten.
De bij het afscheid uitgereikte bijbel heb ik nimmer ingezien.

Klankhof today

Voor de plaatsvervangende nieuwe bredeschool snap ik de naam Sonate wel. Leuk.

Foto’s 2017: E. Feij.

Urlaub

PRORA – Gezellig op vakantie. Zo’n 80 jaar geleden bedacht het toenmalige Duitse staatshoofd dat het handig is de arme arbeiders te fêteren op een paar dagen vakantie, gewoon lekker met 20.000 mensen een paar dagen aan de Oostzeekust. Dat het te realiseren mega-complex bij een onverhoopte volgende wereldoorlog dienst kon doen als veldhospitaal lijkt geen toeval, evenmin als de ceremonie rondom de eerstesteenlegging in 1936, die maximaal ter propaganda moest worden uitgebuit. Marketing avant-la-lettre, filmploeg erbij, hoppetee, leve de KdF. Ze hebben het er nóg over.

Hoe het met de oorlog is afgelopen is bekend, maar waartoe een beetje volksmenner in staat is gebleken zou onvoorstelbaar zo nog maar eens kunnen gebeuren als we dit zijn vergeten.

Opmerkelijk met dit verhaal in het achterhoofd vond ik dit in de nasleep van de nogal uit de hand gelopen rellen bij de G20-top in Hamburg.

Het belonen met vakantie zit blijkbaar nog ergens in de volksaard, wat we ook nog proeven in het bestaan van speciale vakantiefaciliteiten voor mitglieder van de in 1960 door Dr. Franz-Josef Strauß opgerichte Bundeswehr-Sozialwerkes e.V. Kennen wij dat in Nederland eigenlijk ook?

Afrikafestival

Uiteraard denken we in het weekend van het Hertmese Afrikafestival weer terug naar 2013, toen het veel afrikaanser weer was dan het nu belooft te worden.

Toen we als we überhaupt een hap door onze keel hadden kunnen krijgen op dat tijdstip gewoon behind the scenes aten met de guys en de enthousiaste jongen die zijn body gesigneerd wilde hebben.Waarna er op een gegeven moment ook nog moest worden opgetreden. Een 10 op  de schaal van 0-10, vonden ze zelf na afloop. Dankzij weer, ambiance en nabijheid en interactie van het publiek.

En voor mij weer een gelegenheid nog wat outtakes te tonen.

Harre

Geruststelling: Als je dezelfde mensen 35 jaar later weer in dezelfde omgeving zet is er eigenlijk niet veel veranderd.