Bouwcyclus

Opgeleverd in 1976, afgebroken in 2017, de levensduur van een schoolgebouw is tegenwoordig dus -even rekenen-  41 jaar. Met het verdwijnen van het tastbare blijven alleen de herinneringen over die duizenden kinderen hier in die periode hebben opgedaan.

image-10405
Ik was de eerste lichting, misschien de eerste leerling zelfs, die op De Klankhof zat. De Klankhof, zelfs de naam moest nog met een prijsvraag verzonnen worden. De Klankhof won het van de Jan van Schaffelaarschool wat ik dan weer wel begreep in een muziekinstrumentenbuurt. Dat de schoolkrant Het Klankbord ging heten was daarna natuurlijk een inkoppertje.

Ik vond het geen naam op trots op te zijn door dat toen al oubollige “hof”, maar een naam moet worden ‘geladen’ door wat het daadwerkelijk presteert en zo werd het -met bv de Kroevendonk- een redelijke naam in de regionale schaak-subtop lang geleden.

Degenen die er bij waren kennen het verhaal en wie er niet bij was interesseert het waarschijnlijk niet, maar de eerste lichting bestond uit de kinderen die in de nieuwe Grauwe Polder waren komen wonen en voor wie de dagelijkse fietstocht naar de Vincent van Goghschool in het nog rondweg- en zelfs tunnelloze Etten-Leur wel wat minder mocht.
Zo werd er dus ongetwijfeld pre-WPR/AVG/GDPR met behulp van de protestantse kaartenbak van de Baai geworven en startte de import-bovenbouw met één vierdeklasser Peter (Vlissingen) en de vijf vijfdeklassers Karel (Schiedam), Wim (Makkum), Aart (Breda), Lucienne (Apeldoorn) en Ruud (regio Utrecht), praktisch gecombineerd met de derde klas (plus 2 is groep vijf) in één lokaal. Alles was splinternieuw en de eerste weken in het nieuwe gebouw werden mede besteed aan het monteren van meubilair, plastificeren van boeken (ruikt lekker!) en uitdrukken van allerhande gestanst geleverd lesmateriaal inclusief bijbelse figuren voor op het flanelbord als ik dat er niet bij romantiseer. Het was allemaal best gezellig.

Uitzwaaien 1978

In 1978 zwaaiden we, ik was inmiddels met Mirjam, Assunta, Martin en Paul -lang niet allemaal protestants- uitgegroeid tot een klas van vijf, af richting middelbaar onderwijs. De uniforme kleding bij dit afscheid had van doen met iets van volksdansen en ik zie nu pas dat niet Assunta maar  een ander meisje op deze foto staat dat zo kort in onze klas zat dat ik haar naam ben vergeten.
De bij het afscheid uitgereikte bijbel heb ik nimmer ingezien.

Klankhof today

Voor de plaatsvervangende nieuwe bredeschool snap ik de naam Sonate wel. Leuk.

Foto’s 2017: E. Feij.

Harre

Geruststelling: Als je dezelfde mensen 35 jaar later weer in dezelfde omgeving zet is er eigenlijk niet veel veranderd.

De klant is koning (4)

Vrouwencréche, je hoeft alleen de high tea te betalen!

Dat moet dan dus weer wel een accent grave zijn, maar verder érg aanlokkelijk.

Er is mij gevraag

IMG_4145

Veertig jaar geleden, verhuisd naar een wijk in aanbouw waar de voorzieningen nog niet aan de beurt waren geweest. De lagere school lag dichter bij Leur dan bij Etten zou je kunnen zeggen en dagelijks werd de snelweg getrotseerd om naar school te komen.

Onverwacht werd duidelijk dat ik na mijn eerste Brabantse zomervakantie geacht werd te gaan verschijnen op een andere school, waarvan verder niets bekend was. Ik zou wel eens leerling nummer 1 geweest kunnen zijn en zal vandaag mogelijk als zodanig herhaaldelijk gememoreerd gaan worden. De kwartiermakers beseften dan het voor de corporate identity en community building van belang was snel met een 0-nummer van de schoolkrant te komen, waarbij geen middel geschuwd werd.

Een juf van toen weet het ook allemaal nog.

BNDeStem
image-8847

 

Poem

Met genoegen denk ik terug aan het café waar wij begin jaren tachtig met regelmaat de vrijdagavond doorbrachten, soms al de vrijdagmiddag na school. Waar de Westmalle Dubbel strategisch standaard met grenadine in het glas werd aangeboden. En de Chimay Rood eigenlijk nog net iets lekker was, en met warm weer de Gueuze Bellevue.

Met het bescheiden zakgeld konden wekelijks een pakje Drum en een stuk of twee van dergelijke consumpties genuttigd worden. Af en toe moest er een week worden overgeslagen of moest een broer ondersteuning bieden. Waar deed ik het eigenlijk van?

Af en toe speelde er een band in dit veel te kleine café: meestal McAnthony & friends, waarvan ik het vermoeden had dat Mc eigenlijk een Allman Brother was, en later Magic Frankie & friends. Er werd entree geheven, en zonder het benul van gehoorbescherming stonden we ons vooraan te vergapen aan het snoeiharde gitaargeweld.

Het raadsel dat nooit opgelost werd is waarom dit café aan de Kerkwerve de Poem heette terwijl er duidelijk High Chapparal op de geblindeerde ramen stond.

Grenadine blief ik er al lang niet meer in.