Bouwcyclus

Opgeleverd in 1976, afgebroken in 2017, de levensduur van een schoolgebouw is tegenwoordig dus -even rekenen-  41 jaar. Met het verdwijnen van het tastbare blijven alleen de herinneringen over die duizenden kinderen hier in die periode hebben opgedaan.

image-10405
Ik was de eerste lichting, misschien de eerste leerling zelfs, die op De Klankhof zat. De Klankhof, zelfs de naam moest nog met een prijsvraag verzonnen worden. De Klankhof won het van de Jan van Schaffelaarschool wat ik dan weer wel begreep in een muziekinstrumentenbuurt. Dat de schoolkrant Het Klankbord ging heten was daarna natuurlijk een inkoppertje.

Ik vond het geen naam op trots op te zijn door dat toen al oubollige “hof”, maar een naam moet worden ‘geladen’ door wat het daadwerkelijk presteert en zo werd het -met bv de Kroevendonk- een redelijke naam in de regionale schaak-subtop lang geleden.

Degenen die er bij waren kennen het verhaal en wie er niet bij was interesseert het waarschijnlijk niet, maar de eerste lichting bestond uit de kinderen die in de nieuwe Grauwe Polder waren komen wonen en voor wie de dagelijkse fietstocht naar de Vincent van Goghschool in het nog rondweg- en zelfs tunnelloze Etten-Leur wel wat minder mocht.
Zo werd er dus ongetwijfeld pre-WPR/AVG/GDPR met behulp van de protestantse kaartenbak van de Baai geworven en startte de import-bovenbouw met één vierdeklasser Peter (Vlissingen) en de vijf vijfdeklassers Karel (Schiedam), Wim (Makkum), Aart (Breda), Lucienne (Apeldoorn) en Ruud (regio Utrecht), praktisch gecombineerd met de derde klas (plus 2 is groep vijf) in één lokaal. Alles was splinternieuw en de eerste weken in het nieuwe gebouw werden mede besteed aan het monteren van meubilair, plastificeren van boeken (ruikt lekker!) en uitdrukken van allerhande gestanst geleverd lesmateriaal inclusief bijbelse figuren voor op het flanelbord als ik dat er niet bij romantiseer. Het was allemaal best gezellig.

Uitzwaaien 1978

In 1978 zwaaiden we, ik was inmiddels met Mirjam, Assunta, Martin en Paul -lang niet allemaal protestants- uitgegroeid tot een klas van vijf, af richting middelbaar onderwijs. De uniforme kleding bij dit afscheid had van doen met iets van volksdansen en ik zie nu pas dat niet Assunta maar  een ander meisje op deze foto staat dat zo kort in onze klas zat dat ik haar naam ben vergeten.
De bij het afscheid uitgereikte bijbel heb ik nimmer ingezien.

Klankhof today

Voor de plaatsvervangende nieuwe bredeschool snap ik de naam Sonate wel. Leuk.

Foto’s 2017: E. Feij.

Vintage camperen

De meest waarschijnlijke verklaring vinden wij dat de tank minder vol was dan gezegd. Niet dat de 55 liter Super 98 al binnen de 200 gereden kilometers was verbruikt, wat een verbruik van 1 op 3,6 zou betekenen. Zuinig zijn ze niet, die T2 camperbusjes, maar dat is toch al te gortig.

Hoe dan ook, zo strandden we rond 19:30 hier op de Oost-Westweg op 20 km van de bedoelde eindbestemming. Nog voordat we zelf aan de oplossingsscenario’s konden beginnen hadden de toevallig passerende Rijkswaterstaat-wegbeheerder en de gecontracteerde sleepdienst al de veiligste en snelste methode bepaald en binnen een uur stonden we alsnog op de plaats van bestemming, zelfs alweer helemaal volgetankt. Wat volgde was een geweldig weekend in de stralende Zeeuwse zon met alle tijd die we ons maar wilden gunnen.

De vintagetour hadden we precies een jaar eerder cadeau gekregen van lieve vrienden en familie die gezamenlijk een vervanging bedachten voor de belofte van de toen nog veel te jonge kinderen dat mam voor haar 50e verjaardag beslist een VW T2 camperbus zou krijgen. We twijfelen in het geheel niet aan de intenties van de mannen, wel aan het onvolgroeide vermogen om dergelijke dingen te overzien destijds.

Het surrogaat was indrukwekkend. De verhuurder had de spullen afgezien van de benzine dan prima voor elkaar, de maximum aan te houden snelheid van 90 km/uur noopt tot het reizen over het B-netwerk van Nederlandse wegen waarvan ik niet wist dat het nog bestond en dat het zo ontzettend fraai en leuk is. Met de bus over de centrumringen van Amersfoort, Utrecht en Rotterdam, langs veel bloesem, ganzen, fazanten, zwanen en dorpjes, over de Oosterscheldekeringen, allemaal zaken die je op de A27 niet ziet. Dat je er ruim 4 uur over doet in plaats van 2 neem je graag op de koop toe, en de “automaat” is bij zo’n actieve rijtour geen luxe. Dat Google, die al deze wegen vlekkeloos kent en ons perfect over de rijstroken dirigeerde, ons op de terugweg zelfs door Klaaswaal zond was een dikke bonus. Daar waren we ook nog nooit in de buurt geweest. Het was tegen kerktijd. En als je zou willen, kon je stoppen om een bakje koffie te zetten.

Samengevat een geweldig cadeau waar we erg van genoten hebben en wat in geen enkel opzicht tegen kon vallen. En dat we nu dus op zoek zijn naar een voordelige compacte camper, eentje die in principe wel iets harder zou kúnnen rijden.

Onderwijs

André Lourens

André (Oost-Souburg 1975), toen zoon van de koster en met mij de snelste bij Overlopertje maakt nu forure in het Haagse amateurvoetbal en is directeur van een Rijswijkse ZMOK-school