Beste seit Jahren

image-4907
In de Duitse media borrelt de gebeurtenis nog een beetje na. Al Di Meola heeft Bona via de organisatie laten weten “dass das Konzert des Kameruners das beste ist, was er seit Jahren auf einer Bühne erlebt habe.” Waarmee mijn verhaal wat extra bewijs heeft en Al zichzelf kennelijk ook wat ongemakkelijk voelt met waar hij mee bezig is. Opvallend vind ik toch de mildheid die ook hier weer wordt gehanteerd, en ik meldde het al eerder: voordat je Bona gezien hebt blijft de lat waar die al jaren ligt, daarna ligt-ie heel veel hoger. Al’s volgende plaat zou wel eens “Beste seit Jahren” verder lezen

Eindsituatie

image-4865
Zo was het dus, totdat Richard Bona kwam. Het overgrote deel van het publiek leek me onvoorbereid op de Afrikaan, en maakte zich op voor nog zo’n etappe.

image-4866
De Münsterländische Volkszeitung zegt het zo

Die varietéreife Show Richard Bonas basierte auf seiner musikalischen Könnerschaft. Nicht nur sein Instrument beherrschte Bona im Schlaf – mal streichelte er liebevoll über die Saiten des wuchtigen Bass, mal ließ er sie unter Slaps seines Daumens ordentlich brummen. Bona versteht die Musik als Sprache. Schwammgleich saugt er Einflüsse aus aller Welt auf und kreiert daraus seine Lieder.

Het ontwapende en charismatische van Bona en zijn spatzuiver gezang misten zijn uitwerking niet, met als hoogtepunt “Eindsituatie” verder lezen

Organisatie

Bij het bezoek aan het Jazzfest viel een aantal organisatorische zaken op, die ik verfrissend van eenvoud vond.

  • Bij de toegang moest je je gekochte kaartje afgeven bij de controle; geen gescheur, geen gestempel. Wat moet je dan als je buiten moet gaan roken? Dan krijg je gewoon weer zo’n kaartje terug, dat je bij het weerbinnenlopen gewoon weer afgeeft. Een feilloos mechanisme. “Maar dan kun je dat kaartje toch zomaar aan iemand anders geven die dan naar binnen kan?” Ja, en?
  • Er was fatsoenlijk bier voor normale prijzen in fatsoenlijke glazen, met €0,50 borg, maar dat zien we vaker.
  • Na afloop mag je gerust nog een uurtje of wat gastvrij naborrelen en wordt je niet door een schoonmaakploeg naar buiten geveegd.
  • De EHBO-ers aanschouwend zou je niets moeten overkomen, en
  • De security valt niet te vermurwen. Als je een paar stappen te vlotjes richting VIP gebied zette werd je prompt de weg versperd, en terugkeren in de zaal om onze vriend Richard nog even de hand te schudden (“Remember us?“) werd met een leugen afgedaan: “Die mannen zijn allang vertrokken”. Met ons op de foto in plaats van de vermeend vertrokken artiest wilden ze ook al niet.

Beginsituatie

Gronau, een Duitse oud-textielstad aan de Nederlandse grens, 47.000 inwoners, kent jaarlijks een Jazzfest, dit jaar voor de 23e keer. Op dat Fest, dat zo’n 10 dagen duurt, treden grote en kleine namen op, wat het maakt tot een (eu)regionaal gebeuren. Zoals bij elk regionaal jazzfestival drijft dat (veronderstelling) ook hier op een handvol fanatieke liefhebbers, en ligt elk jaar de miskenning op de loer, zich uitend in bescheiden bezoekersaantallen. Er moet druk gelobbyd om betalende liefhebbers in het VIP Bereich te krijgen en de notabele jazz-omdat-het-moet bewoners zijn een zekerheidje. De rest moet op de affiche komen, want van gemütlichkeit hoeven ze het daar niet te hebben (vooroordeel). Gronau profileert zich als MuzikStadt.

Het is daarom niet bijzonder dat de Bürgerhalle, de lokale evenemententempel, teilbestuhlt is: vooraan zijn 10 rijen zitplaatsen geplaatst, daarachter wat statafels, en boven op het balkon de spreekwoordelijke gezellige lange tafels met wit tafelkleed-met-daarover-zeil en een peper-en-zout-stelletje, maar dan kort en haaks op de reling. Gezellig.

Het publiek stelt zich op en is klaar om de aanstaande artiest te bestuderen, de Grote Naam. Deze voldoet prima aan de verwachtingen: gerenommeerd en niet te toegankelijk. Het is wel een jazzfest hè. Het geluid is prima.

image-4851
Vijf kwartier spelen, klappen, twee toegiften. Klappen. Pauze, biertje. In de zaal mag niet gedronken worden.

Bona vs. Di Meola

image-4842
Eyala. Al Di Meola werd dus geïnspireerd door Richard Bona, en beiden waren in da house. Bona, die inmiddels uiterst geraffineerd en met succes bezig was de stemming van het Jazzfest on-Duits en on-Jazz te verhogen, staakte het prachtige bijna buitenaards ingetogen intro van Eyala (het nummer heeft sinds deze oorspronkelijke verschijning flink gerijpt). “I’m great admirer of Al Di Meola, I mean: man, how can a man play guitar like that!” om vervolgens het onmiskenbare Di Meola-geluid te illustreren: pluhbluhluhluhpluhbluhpluh, waarbij hij zelf leek te schrikken “Bona vs. Di Meola” verder lezen