Retro 42

201406_retropop2014-334_1000

Mark King (1958), bass player of Level 42. Retropop Emmen 7-6-2014

201406_retropop2014-356_1000Mike Lindup (1959), sings and plays keys with Level 42, Retropop Emmen 7-6-2014

Straatsteen

Stagefright 1986In 1986 zat ook ik in een band. Een pop/rock/bluesband. Stagefright. Met een aantal covers in het repertoire, maar toch ook vooral eigen nummers die -wat elke schrijver zal beweren- toch wat ongebruikelijker waren dan anders. Door een zevenkwartsmaat te gebruiken bijvoorbeeld. Het bandje ontsteeg de middenmoot vanwege de gitarist, die in zijn vrije tijd niet stil had gezeten en aan de hand met name de licks van Alex Lifeson muzikale behendigheid had verworven.
Omdat je in je eentje geen band bent werden er nog anderen in het spel betrokken, waardoor de middenmoot juist weer gevaarlijk in zicht kwam. En waar Randy Meisner het volgens de overlevering op een gegeven moment beu was om de riedels door een ander Eagle bedacht te spelen, waren wij juist content met deze klinkende en na veel oefenen redelijk speelbare melodieën en ritmes, die er op een gegeven moment zodanig ingeslepen waren dat ze weer acceptabel als basistrack voor het improviseren op gitaar konden fungeren.
Wat me na al die jaren nog opvalt zijn de mooie gitaarpartijen. Ook wel knap en virtuoos en zo, maar vooral met smaak en harmonisch gevoel. En dat er destijds iemand met goeie oren ons had moeten durven vertellen wat er nog aan moest veranderen om het naast leuk om te spelen ook nog prettig om naar te luisteren te maken.

Nu, zo’n 25 jaar later, heeft hij het dan toch voor elkaar: de ultieme one man band. In het rijtje van Mike Oldfield, Joe Vitale en Kyteman, maar dan anders: Steenstra plays Stagefright. Start de kaartverkoop voor de reünietour maar vast!

Verschaling

Enige muzikaliteit is hem niet vreemd zou je kunnen zeggen na het ervaren van Samaouma. We kenden hem natuurlijk best al goed, maar Bona blijkt nog meer dan je al dacht een schaalvergroter, een grensverlegger: als je iedereen -denkbeeldig natuurlijk- een plekje hebt gegeven op een schaal van 1 tot 100 blijkt die schaal te beperkt voor Bona, en moet je eerder richting de 250 gaan denken dan aan 103. Een beetje zoals het een paar jaar geleden nog ondenkbaar was dat de 10 kilometer binnen de 15 minuten kon worden geschaatst. En dan hebben we het niet alleen over virtuositeit&beheersing, maar over nog minimaal 2 andere schalen. Zeldzaam.

Het kwam al eerder in mijn gedachten op: een bassist moet zijn instrument pas pakken als hij feilloos zijn partij kan zingen. Als je niet weet wat je wilt spelen, kun je het ook niet goed doen. Voor Bona is zingen, denken, inspireren en spelen één. Wat een mens!