Straatsteen

Straatsteen

Stagefright 1986In 1986 zat ook ik in een band. Een pop/rock/bluesband. Stagefright. Met een aantal covers in het repertoire, maar toch ook vooral eigen nummers die -wat elke schrijver zal beweren- toch wat ongebruikelijker waren dan anders. Door een zevenkwartsmaat te gebruiken bijvoorbeeld. Het bandje ontsteeg de middenmoot vanwege de gitarist, die in zijn vrije tijd niet stil had gezeten en aan de hand met name de licks van Alex Lifeson muzikale behendigheid had verworven.
Omdat je in je eentje geen band bent werden er nog anderen in het spel betrokken, waardoor de middenmoot juist weer gevaarlijk in zicht kwam. En waar Randy Meisner het volgens de overlevering op een gegeven moment beu was om de riedels door een ander Eagle bedacht te spelen, waren wij juist content met deze klinkende en na veel oefenen redelijk speelbare melodieën en ritmes, die er op een gegeven moment zodanig ingeslepen waren dat ze weer acceptabel als basistrack voor het improviseren op gitaar konden fungeren.
Wat me na al die jaren nog opvalt zijn de mooie gitaarpartijen. Ook wel knap en virtuoos en zo, maar vooral met smaak en harmonisch gevoel. En dat er destijds iemand met goeie oren ons had moeten durven vertellen wat er nog aan moest veranderen om het naast leuk om te spelen ook nog prettig om naar te luisteren te maken.

Nu, zo’n 25 jaar later, heeft hij het dan toch voor elkaar: de ultieme one man band. In het rijtje van Mike Oldfield, Joe Vitale en Kyteman, maar dan anders: Steenstra plays Stagefright. Start de kaartverkoop voor de reünietour maar vast!