Flashback

Een weekje uit het leven
image-735

Zomaar een weekje in 1985. Begon met een jarige neef, wat wel stoer vermeld is maar waar ongetwijfeld niets mee gedaan werd. Dat is nog nioet veranderd. Wat er dinsdag moest, blijft een raadsel. Zoals elke woensdagavond om half negen lekker repeteren met de band in Studio 049 -lekker na het tentamen Systeemprogrammeren in de Boekentank(?).
Donderdag was de 7 november waarop Tom Waits zijn memorabel Nederlands optreden gaf. Oorspronkelijk -stel je voor- zou dat in de aula van de Vrijhof zijn, wat eigenlijk de belangrijkste reden was om er naartoe te gaan: dat was te kruipen. In de krant moesten we lezen dat het verplaatst was, maar dat de bussen voor ons klaar stonden. De dag erna het examen Bedrijfsleer -een makkie- en uiteindelijk toch maar in Studio2 van het E&F gebouw. En ’s avonds natuurlijk broer Erik uitgebreid vertellen over hoe het was. Een week sloot je toen altijd weer af met Van Kooten en de Bie.

Taboe

Ik durf hardop te zeggen dat ik dat recente concert van Waits dat vorige week op de radio werd uitgezonden niks aan vond, in tegenstelling tot de verwachting. Word ik een ouwe zak als ik moet bekennen dat dat zo is? Ben ik de avantgarde voorbij? Is het hetzelfde als dat mijn vader de Beatles maar niks vond? Of ben ik inmiddels oud genoeg om het lef te hebben een taboe te doorbreken?
Het Waits Zwolle-concert van 1985 daarentegen is fantastisch! Echt super. En volgens mij hoor ik mezelf nog in het publiek ook, de taper zat dichtbij. Verzin ik het, of herinner ik me ook iemand met een walkman met microfoontjes in de rij vlak achter me? Nee, ik heb grote waardering voor Waits, van 1970 tot 2000, maar daarna wordt het me meestal te bont, een uitzonderlijk juweeltje daargelaten. Ik weet: het ligt aan mij of niemand durft het hardop te zeggen.
Overigens: het helpt wel veel als er beelden bij zijn, dat leidt lekker af.

4voor12

In 1985 zag ik Tom Waits. Ik lees daarover nu Waits’ final Dutch breakthrough came as he toured Holland in 1985. The Zwolle concert (originally planned for Enschede) is considered to be one of the best he ever did in Holland. It was released as the bootleg “Jockey Full Of Bourbon”..

Ik studeerde destijds in Enschede, en DPO, jawel de Drienerlose Pop Organisatie van Tony B. bood geregeld plaats aan artiesten die geen hele zaal vol krijgen (John Hiatt, Loudon Wrainwright III, Talk Talk, Willy DeVille). Tom Waits hoorde daarbij, maar om de een of andere reden werd het concert last minute verplaatst naar de schouwburg in Zwolle. DPO had bussen geregeld.
Aldaar waren een paar dingen memorabel. Allereerst werd het concert omgeven door overspannen brandweerlui, althans, zo herinner ik het me. Er mocht niet gerookt worden, wat een fikse tegenvaller was. In de oorspronkelijke locatie had naar hartelust gerookt mogen worden, en ik rookte toen nog. Hé, ik was student. De brandweer was meedogenloos, en ook Waits mocht op het podium geen sigaret ontsteken.
Het tweede was het geluid. Het geluid was formidabel. Zacht maar formidabel. Een popconcert was altijd hard, en dat hoorde ook zo. Zo niet hier, maar desalniettemin hoorde je alles, het was enorm transparant. En, hé, er waren nog geen CD’s he?

We hadden een zitplaats ongeveer midden in de zaal, iets voorin. Als ik nu verder zoek (en het concert gewoon kan downloaden (eMule), 20 jaar later), zie ik dat het de buitensociëteit was, en donderdagavond 7 november 1985.
In 1999 zag ik Waits weer. Door verschillende aanwezige bezoekers geschetst als het beste dat ze hadden meegemaakt. Meer dan opmerkelijk was daar het ontstaan van het begrip dat ‘totaalentertainment’ moet heten. Het was compleet: decor, teksten, humor, muziek, sfeer, zang, consistentie, a journey through time and space and fun. Was het een concert? Cabaret? Musical? Opera? Nee, het was Waits. Fun. De kaarten a ƒ75,- konden voor de deur voor bedragen tot ƒ900,- verkocht worden, deze avond was meer waard, want hij is er nog, in mijn geheugen.