Beleefd

image-963

Het draait natuurlijk allemaal om beleving, meemaken, genieten. Het enige dat ze je normaliter nooit af kunnen pakken en kostbaarder dan materiaal. Geniet nu, voor nu en later.

Deze Miles (uit de tijd van Tutu) zag ik op vrijdag 8 juli 1988 in de Statenhal op het North Sea. Dat weet ik nou nog, en het geeft me nog steeds een goed gevoel. Leuk he?

De setlist van het Herbie Hancock Trio featuring Michael Brecker (PWA zaal, 23:30) kan ik me niet meer herinneren, maar ook daarvan genoten we, weet ik nog.

In Residence

April 1988, dus precies 20 jaar geleden. De onder muzikanten immens populaire Michael Brecker is in het land om studenten van de Jazzafdeling van het Koninklijk Conservatorium verder te helpen. Een flatgenoot had een auto dus togen we voor de gelegenheid naar Den Haag, waar concerten werden gegeven met de gevorderde studenten. Hij vertelt dat hij de Haagse saxofoon-studenten eigenlijk weinig te vertellen heeft. “Ik kan alleen iets overbrengen van mijn ervaring als professional. Ik vind het niveau verbazingwekkend hoog“. Inderdaad mogen we in ons land beslist niet klagen over de kwaliteit van onze (jonge) jazzmusici, en is Michael nu al ruim een jaar dood.

Uitgeblazen

JANUARY 13, 2007 – Following a two and a half year battle with MDS and then leukemia, Michael passed away. A memorial service is now being planned and details regarding the same will be posted here this coming Wednesday or Thursday. In lieu of flowers, we ask that donations be made to The Marrow Foundation’s TIME IS OF THE ESSENCE FUND. Many lives have been saved as a result of those who joined the National Marrow Donor Program at donor drives on behalf of Michael—and who were perfectly matching donors for others in need. There is much work to do, and we ask you to please join us in this effort. Thank you for all of your support.

(c) Henry Benson, used without permission

Het is dus toch zover gekomen, Michael Brecker (1949) is nu ook dood. Een introductie lijkt me niet nodig, en is nu trouwens toch te laat. Wil je nu alsnog al zijn werk voor anderen beluisteren, dan kun je hier beginnen. Maar hij maakte zelf ook goeie platen. Michael Was Een Hele Grote.
Bij mijn weten uitsluitend verguist -in een poging controversieel te worden- door altiste Candy D heeft Michael veel nummers kleur ingeblazen, heel veel nummers, waaronder Still crazy after all these years, Don’t let me be lonely tonight. En waar ik zelf Branford Marsalis als jazz cat nog net iets baanbrekender inschatte, bleek uit diens confessie dat Michael juist het grote voorbeeld van Bran is.

Volg ons even in a sentimental mood
..