Gadd Band

We werden door de spreekstalmeesteres al gewaarschuwd: het is een hele aardige man. Ondanks de vele jaren in de muziekwereld en de wereldfaam is het een aardige man en dat dat in deze tijden ook wat waard is. Dat het een geweldige drummer is wisten we al wel, maar werd voor de zekerheid toch ook maar gedemonstreerd. Daar kwamen we toch ook voor. Dat het een vrij klein mannetje is dat voor het grootste deel van de bezoekers achter de cymbals verborgen bleef nemen we op de koop toe. “Gadd Band” verder lezen

The Munch in Hengelo

201607_naamloos-003_1000px

Van de Mike Stern/Bill Evans band brak Mike daags voor de start van de tour beide schouders door met beide ellebogen op straat te vallen. Het komt goed, maar niet zo snel dat hij mee kon touren. Daarom werd Dean Brown gebeld, die naast Stern-vervanger ook zelf plaatjes maakt enzo. Dean kwam op mij als een echte fusion-gitarist over: veel technisch gedoe, vrij slordig en geen verhaal te vertellen. De andere drie mannen deden dat beter. Darryl “The Munch” Jones, die bij mij populair werd nadat hij met Branford, Omar en Kenny de Dream of the Blue Turtles gemaakt had, legde een best subtiele groove onder het geheel, soms van papier omdat er nu natuurlijk ook Dean Brown-nummers in de set moesten worden opgenomen. Dennis Chambers kenden we ook al van John Scofield en Steely Dan Live en is een hele fijne drummer. Alleen met Bill Evans had ik me nog niet eerder bemoeid. Het trio kent elkaar nog van de tijd bij Miles Davis midden jaren 80.

De mannen hadden plezier in het spel en wij hadden een fijne avond, ver weg van Turkse staatsgrepen en gestoorde gasten in vrachtwagens.201607_naamloos-007_1000px

Dweezil Zappa plays Zappa


IMG_4535
image-8977

De muziek van (Frank) Zappa is niet eenvoudig en toegankelijk zeggen ze doorgaans, toch kostte het Dweezil en zijn band weer geen zichtbare moeite, klonk het soepel en kon een groot deel van de uitverkochte zaal de nummers zonder problemen meedeinen en playbacken. Alles went, als je de nummers maar vaak genoeg hebt gehoord worden ze vanzelf vertrouwd. We hebben inmiddels wel gekkere dingen gehoord en een beetje jazzband draait zijn hand er niet meer voor om. De anekdotes van nummers die maar door een handjevol muzikanten in de wereld gespeeld zouden kunnen worden geloof ik niet meer. Mannen boven de 50 waren zo op het oog in meerderheid vertegenwoordigd in het publiek.

De pose van Dweezil als frontman lijkt schaapachtig en ongemakkelijk, vooral door de minzame glimlach op zijn gezicht. Aan gitaarskills ontbreekt het hem niet, bij vlagen zag ik zijn vader staan. Van de rest van de band verdient vooral Ryan Brown een eervolle vermelding voor het tweeënhalf uur onafgebroken lekker drummen, topsport.

IMG_4538
image-8978
Als relikwie reist Franks oorspronkelijke custom-made mengtafel met de tour mee, waar je even naar mag kijken terwijl je je inbeeldt hoe hij daar uren achter zal hebben gezeten.