Deadline

201405_barcelona-234_1000
image-7908

De Sagrada Familia vind ik een mooi voorbeeld van vastlopen. Het verhaal is genoegzaam bekend: het gaat nog tientallen jaren duren voordat het gebouw klaar is, en iedereen kan zien dat er al eerder met de renovatie van wel klare gedeeltes gestart moet worden en wellicht gebeurt dat zelfs al. Op deze manier kom je er nooit. Het verhaal alleen al zorgt natuurlijk voor heel veel toeristen, maar dat kan ook anders. Dat geldt ook in de wereld van software, zoals de WordPress Philosophy het verwoordt:

Deadlines are not arbitrary, they’re a promise we make to ourselves and our users that helps us rein in the endless possibilities of things that could be a part of every release. We aspire to release three major versions a year because through trial and error we’ve found that to be a good balance between getting cool stuff in each release and not so much that we end up breaking more than we add.

Good deadlines almost always make you trim something from a release. This is not a bad thing, it’s what they’re supposed to do.

The route of delaying a release for that one-more-feature is, literally, a rabbit hole. We did that for over a year once, and it wasn’t pleasant for anybody.

The more frequent and regular releases are, the less important it is for any particular feature to be in this release. If it doesn’t make it for this one, it’ll just be a few months before the next one. When releases become unpredictable or few and far between, there’s more pressure to try and squeeze in that one more thing because it’s going to be so long before the next one. Delay begets delay.

Ik zeg: tijd om af te ronden, het wordt er allemaal niet mooier op.

201405_barcelona-209_1000
image-7909

Brownstone

Park Place street viewIk stond er niet erg bij stil dat Amerika naast de indianenverhalen ook een historie had. We “kennen” de wolkenkrabbers die tijdloos schijnen maar juist een hele historie herbergen. Weliswaar niet het achttiende-eeuwse werk dat Parijs kenmerkt, maar met name in het begin van de 20e eeuw is er ontzettend veel gebeurd en gebouwd, en pas achter de laag van hoog en groot (en constructietechnisch) vind je de artistiek-culturele laag. Veel Jugendstil uit die tijd en je doet de skyline van NYC tekort als je het alleen als skyline, contour bekijkt.

Zo zijn er in New York, in Greenwich Village en Crown Heights maar ook op vele andere plaatsen in de VS veel brownstone huizen uit begin 1900, die in het begin van de jaren zeventig omarmd zijn als de oplossing voor de woningnood en de kans op toch betaalbaar wonen in de stad. De trend was slopen en  nieuw bouwen, maar met renovatie -met oog voor de oorspronkelijke stijl- was veel meer en voor minder geld te bereiken. En zo kochten mensen die zich dat konden permitteren van hun verdiende centen een brownstone huis en verhuren dat permanent of tijdelijk voor het deel waarin je niet zelf woont. En ook zo verzekeren de rijkere particulieren zich van een oudedagsvoorziening

De van origine Candese actrice Krista Kujat bezit er bijvoorbeeld zo een aan de Park Place in Brooklyn, tussen Franklin Avenue en Bedford Avenue, overigens slechts 4 straten verwijderd van de plaats waar Richard Bona blijkt te wonen. De foto’s op haar site zijn van direct na de renovatie en er is inmiddels een paar jaar in geleefd, en als ik er in zou wonen zou ik nog wel wat kleine opknap- en schoonmaakklusjes weten, maar het is een ongekende vrije en royale thuisbasis voor een vakantie in NYC, met een four blocks walk afstand naar het metrostation naar de rest van de wereldstad.130721_nyc2013-1316_600

Ten overvloede: alle ervaringen en meningen zijn als altijd strikt persoonlijk.

Verlichte geesten

Brandaris/kerkhof

Vuurtorens trekken me qua foto’s maken aan, en kerkhoven ook. Net als in Westkapelle gaan deze twee in West-Terschelling samen, waar ik bij toeval achter kwam. Laat de geesten maar opstaan!