Dweezil Zappa plays Zappa


IMG_4535
image-8977

De muziek van (Frank) Zappa is niet eenvoudig en toegankelijk zeggen ze doorgaans, toch kostte het Dweezil en zijn band weer geen zichtbare moeite, klonk het soepel en kon een groot deel van de uitverkochte zaal de nummers zonder problemen meedeinen en playbacken. Alles went, als je de nummers maar vaak genoeg hebt gehoord worden ze vanzelf vertrouwd. We hebben inmiddels wel gekkere dingen gehoord en een beetje jazzband draait zijn hand er niet meer voor om. De anekdotes van nummers die maar door een handjevol muzikanten in de wereld gespeeld zouden kunnen worden geloof ik niet meer. Mannen boven de 50 waren zo op het oog in meerderheid vertegenwoordigd in het publiek.

De pose van Dweezil als frontman lijkt schaapachtig en ongemakkelijk, vooral door de minzame glimlach op zijn gezicht. Aan gitaarskills ontbreekt het hem niet, bij vlagen zag ik zijn vader staan. Van de rest van de band verdient vooral Ryan Brown een eervolle vermelding voor het tweeënhalf uur onafgebroken lekker drummen, topsport.

IMG_4538
image-8978
Als relikwie reist Franks oorspronkelijke custom-made mengtafel met de tour mee, waar je even naar mag kijken terwijl je je inbeeldt hoe hij daar uren achter zal hebben gezeten.

Schaduw

image-3809
Daar was-ie dan: de geest van Zappa, virtuoos kopiist. Nog geen procent van de oorspronkelijkheid, creativiteit en zelfverzekerdheid van zijn vader maar daarom niet minder vermakelijk, nou ja, toch wel dus.

Fouten werden er nauwelijks gemaakt, en dat het af en toe ook best complex is liet niemand merken. Onder het mom van performing with unreleased video footage werd pa met regelmaat ingeschakeld voor de wat markantere zang- en gitaarpartijen, tot het schaamteloze toe. En terwijl pa op het scherm op de voor alle toeschouwers bekende wijze zijn eigen compositie verkent, leunt Dweezil over zijn gitaar te wachten tot-ie klaar is. Hij hàd er nog iets aan toe kunnen voegen, maar dat deed hij niet.

Daarna mocht Dweezil nog even met ons op de foto.

Dweezil

image-3784
Toen in Hengelo het nieuwe Metropool geopend werd rees de hoop dat het een zaal zou worden in het rijtje Tivoli, 013, Oosterpoort, Paradiso, met het gehele jaar door af en toe artiesten waar je naar toe gaat als ze door de week binnen een straal van pakweg 100 kilometer een podium beklimmen. En dat in je eigen dorp, dus met een afronding naar beneden. Desalniettemin heb ik Al DiMeola in de openingsweek laten lopen, en ben ik er in feite zelfs dus nog nooit geweest.

Dat gaat veranderen. Ik heb de indruk dat de programmering weer wat is aangesterkt, en met in november optredens van Lee Ritenour, Maceo Parker, Beth Hart, Mother’s Finest en Ryan Shaw staan er in elk geval klinkende namen op daffiche, waarbij de eerlijkheid me wel gebied te denken dat er bij Lee -ten onrechte- maar een handjevol liefhebbers aan de bar zal zitten.

Hard zal het worden bij Dweezil Zappa (1969) op 9 november, de zoon van. Dweezil is een artiest waarvoor ik zelf tot ca. 50 km zou gaan. En omdat -we weten nog hoe leuk het was toe Egon Kracht’s & the Troupe ongeveer  integraal Joe’s Garage speelde- geheel Apostrophe(‘) gespeeld gaat worden, wordt het een leuke avond. En, zoals iemand zei: dichter bij Zappa kun je niet meer komen. Deze wordt voor jou, Frank.

The Dub Room Specials

Volgende week komt er weer eentje uit: een Frank Zappa DVD. En een leuke ook, voor de liefhebber, met bands over de jaren heen. De Chad Wackermans, George Dukes, Ruth Underwoods en Steve Vais vliegen weer in het rond. Prima geluid en beeld ook, leuke animaties. Het was ook al weer even geleden dat we iets nieuws mochten aanschouwen.
Uiteraard zijn ze voor ons al lang beschikbaar: The Dub room Special 1 en The Dub room Special 2.