Aandoenlijk

Soms is het wel heel erg leuk om naar Jools Holland (BBC2) te kijken. Deze keer wel heel veel artiesten die hun sporen al ruimschoots binnen hebben. David Gilmour soleert alsof zijn leven er bij aan hangt. David Crosby laat zich daarbij helemaal gaan en kan het meetrommelen op de gitaarversterker en zijn eigen buik niet onderdrukken (Ik wed dat dat hij “Eat your heart out, Stephen” zei tegen Nash). Allen Toussaint trekt met behulp van Elvis Costello eindelijk de verdiende volle zalen, en swingt zodanig dat Steve Gadd wel mee móet klappen. En Paul Simon blijkt de 60 gepasseerd en uiteindelijk op Willem Duijs te lijken.

Simon

Het gebrek aan fatsoenlijk aanbod noopte tot de aanschaf van wat DVD’s van ouwe poep, zoals we dat onder mekaar wel eens noemen. Een of andere Duitse firma ziet brood in het het verwerven en digitaal uitgeven van oude muziekopnamen, die destijds waarschijnlijk voor televisie werden opgenomen, onder de aansprekende naam Falcon Neue Medien. Zo ook Paul Simon live Philadelphia 1980.
De One trick Pony periode is toevallig net mijn favoriete, ik heb dit altijd een lekkere plaat gevonden. Zeer relaxed, melancholiek en romantisch, en -zoals vaker- nogal wollig geproduceerd, passend bij de eindeloze klankenbrei van Richard Tee op de Rhodes, en de immer stoffige Eric Gale. De rest van de Stuff heren is ook van de partij, en een eerste scan toont bijpassende wollige beelden die dus uitstekend passen bij mijn beeld van deze plaat. Uit de tijd dat een optreden nog louter muzikaal mocht zijn, met 0% show.