Houdt moed

“Hout moet”, zei de timmerman. Na Allennig I t/m IV zagen we vanavond Daniel Lohues met begeleiding. Het grootste verschil met de voorgaande keren vond ik vooral dat ik de nieuwe CD inmiddels al helemaal kende, en dat het Ooooh-effect daardoor een heel stuk minder sterk was. De Waits-achtige anekdotes die de oorsprong van de nummers duidden ontbraken natuurlijk nog wel, maar die zijn nu ook ingevuld.
Waar ik op de CD Lees verder

Allennig IV

In tegenstelling tot I en II bestond het publiek bij IV vorige week in het Hengelose banktheater vooral uit het wat meer gegoede theaterpubliek, deels liefhebber, deels abonnementhouder, maar allemaal uiteindelijk  prima geamuseerd.

In Hardenberg (I) bewogen we tussen de jongeren die intussen -als wij- de veertig passeren, en die de sfeer ademden dat er een gezamenlijk geheim gedeeld werd, het geheim van de liefhebbers van die sterk onderschatte gitarist van Skik. Dàt is inmiddels wel voorbij, en inmiddels is het ook voor gearriveerde stappers done om Lohues te bezoeken. Terecht, en het fraaie is dat hij de “druk van de media” fantastisch weerstaat, en gelukkig vooral ook authentiek en zonder concessie -zichzelf- blijft.

Lange tijd leek het alsof het meegebrachte traporgel slechts decoratie was, maar uiteindelijk kwam het er toch van, met een Waitsiaans Hoeveul be’j neudig. Volgend jaar een toer met contrabas, percussie en sax?

Poeet

Daniel Allennig III

Toen Daniel zijn introductie van Nooit stoppen met proberen gedaan had was voor mij de avond al een succes. Nooit stoppen met proberen, ook niet nadat het gelukt is. Klinkt dat niet oneindig veel rijker dan het vergelijkbare platte credo Geef nooit op?

Daniel is een heerlijke voorvechter van regionale identiteit, zoals Finkers dat bijvoorbeeld ook is, maar zonder dat fundamentalistische dat bijvoorbeeld Friezen hebben (hoewel ik daar -eerlijk is eerlijk- geen recente voorbeelden meer van ken). Elke provincie moet zo iemand hebben, die het ingebeelde minderwaardigheidsverschil ten opzichte van het westen (lees: Hilversum) verwoordt en compenseert. Daniel laat de mensen ten oosten van de IJssel trots zijn op.. wat ze zijn:

Ten Oosten van de Iessel
is ’n ei gien lege dop
In het land van de wiezen
Komp de zunne op

– Daniel Lohues, Allennig III, 2009

Verschraling (2)

Allennig II

In mijn relatieve somberheid over 2008 ben ik natuurlijk een hoogtepunt vergeten: Allennig II. Door de kleinheid van de onderwerpen van toen en nu juist weer van over de hele wereld en alle tijden. Een lievelingsplaat, en mocht deze jongen bij je in de buurt komen: altijd gaan kijken!

Jij begriepen vast ok wel
hoe dat werkt bij mij
Da’k joe eigenlijk wel
veur de kop kan smokken

Mar dat doe’j ja nie
Mar dat doe’j ja nie
en toch denk ik aal vaker waorum niet
Mar dat doe’j ja nie
Nee dat lukt haost nie
De deksel kan wel lös mar niet altied

[Mar dat doe’j ja niet, (c) 2008 Lohues Music BV]

Flashback (3)

Allennig

En tot slot van deze Drentse dag de dernière van de Allennig tour van Daniël Lohues in Hardenberg (Overijssel). Blijkt ook de venue voor een DVD opname (4 camera’s). Mijn sympathie voor deze jongen mag alom bekend zijn, het blijkt ook op zo’n avond een innemend mannetje, inmiddels ook erkend door tekstschrijvend Nederland. Wat wil je ook, met literaire hoogstandjes als
‘k krabte de assche van mien koeke
en ik dacht hiel bijdehand
gien weersomstandigheid, gien wichie
stek mij de fietse in de brand
Serieus en humoristisch, muzikaal en poëtisch. Lohues blijkt een eigenzinnige mix van Tom Waits, Dimitri van Toren, John Lee Hooker en Herman Finkers. En heel gewoon gebleven.
De samenstelling van het publiek is verrassend: allemaal mensen zoals wij, en veel oudere, grijze mannen. Wat zou dat toch zijn?

Het regent weer

De herfst treedt in, en dus stonden we vanavond in de stromende regen te kijken bij Daniel Lohues en de Louisiana Blues Club en Ilse DeLange. Twee toppers uit de regio, onze regio, en met dat Zeeuwse bandje wat mij betreft De Drie Topstukken van ’s vaderlands populaire muziek.
Verrassend was het niet: Daniel is een formidabel bluesgitarist en heeft een prima band, en Ilse heeft een mooie lieve stem en dito uitstraling, maar een drummer die -zeker in vergelijking met de oneindige subtiliteit van Vinnie Colaiuta op de plaat- beter bij de Golden Earring past. Maar: hij is wel haar vriendje, dus tolereren we dat gewoon.
Ilse was zo sportief om waar mogelijk z..

Live 8

Ik heb gisteren zo’n beetje het hele Live 8 gebeuren gevolgd, van het begin tot het eind. En het zette me de de hele dag aan het denken. Over de muziek, over de overtreffende trap van groots, over de verschillen in de wereld, tussen oud en nieuw, arm en rijk. Inmiddels heb ik wat tussenresultaten geboekt, die ik maar even op een rijtje zet. Misschien komen we dan verder, niet?

picture from music.channel.aol.com/ live_8_concert/home/ photo_gallery_main

  1. Popmuziek is over het algemeen erg saai. Brian Wilson viel bijvoorbeeld met zijn overgearrangeerde Good Vibrations nogal uit die toon. Ik herinner me mijn broer die 20 jaar geleden aan de Commandoweg nog wel gecharmeerd was van (de professionaliteit van) gasten als Hall en Oates en Nik Kershaw. Ik vond toen zelf alleen Sting met Branford Marsalis op Roxanne de moeite waard.
  2. Als je alles hebt gezien moet je toch concluderen dat popmuziek de laatste 30 jaar weinig ontwikkeling heeft doorgemaakt. Tussen Beatles of Who via Sting naar de meeste recentere raggende mannetjes zit bar weinig verschil. Of de programmering was nogal eenzijdig, zou dat het wezen? In elk geval gaat de waardering dan meer uit naar de originals dan de kloontjes. De licht-, geluids- en communicatietechnieken zijn wel verbeterd. Je kijkt er niet meer van op dat de snaren die enkele seconden geleden honderden kilometers verderop werden aangeraakt in DVD kwaliteit uit jouw speakers klinken.
  3. Er waren best wel dieptepunten: Green Day in Berlijn vielen met hun beginjarenpunklook nogal op (de muziek viel daarbij vergeleken zelfs wat mee), Celine Dion deed de zingende huisvrouw in Las Vegas en die halve Guns n’ Roses (Velvet Revolver) vonden zichzelf nog wel aardig. En de Pet Shop Boys waren zelfs in Moskou nog veel te dichtbij.
  4. Er waren ook hoogtepunten: de verschijning van Bill Gates op het podium in Londen, die op deze wijze wel alle schijn van een deugende man heeft (ik heb een groot respect voor IT-visionairs die bewezen hebben gelijk te hebben gehad). Als je het hebt over machtige mannen. Daar zijn die van de G8 kleine jongens bij, in feite. Deze man betaalt in zijn eentje meer geld aan onderwijs dan er in de Nederlandse begroting voor beschikbaar is. “Zonder deze man had dit hele gebeuren niet plaats kunnen vinden”, daar moet je eens over nadenken. Frappant weer dat even daarna Daniel Lohues, te gast bij de VARA/BNN uitzending, deze verschijning ook als hoogtepunt noemt, en vindt dat er nog hoop is als zulke mannen nog het beste met de wereld voor hebben. Let wel: ik zeg niet dat we deze man op alle gebied carte blanche zouden moeten geven, of dat er geen commerciele belangen speelden.
  5. De indringende korte stilte die Annie Lennox in haar meestal oersaaie Why liet vallen, was immens. Vergelijkbaar met het meer geregiseerde Geldof/Madonna moment waarin het kind uit de geprojecteerde documentaire van 20 jaar geleden dat als dood werd gepresenteerd alive and kicking op het podium verscheen.
  6. Er was ook minder saaie popmuziek. Dat zal dan wel geen popmuziek zijn: Youssou N’Dour bracht wat dynamiek, de Black Eyed Peas lekkere energie. De opening was natuurlijk ook wel smaakvol.
  7. Over Pink Floyd kun je echt helemaal niks zeggen.
  8. Bijna alle drummers zijn tegenwoordig dikke, donkere mannen. Of is het altijd dezelfde?
  9. Robbie Williams weet wel hoe je met een zaaltje om moet gaan.
  10. Meneer Geldof heeft naar alle waarschijnlijkheid nog gelijk ook. En eigenlijk is er gisteren een soort van wereldwijd referendum gehouden. We hadden het laatst al eens over nieuwe politiek en zo. En het heeft nu echt wel alle schijn van dat als we allemaal een beetje meewerken alles wel ongeveer mogelijk is. Er zijn helemaal geen technische belemmeringen meer om de armoede uit de wereld te helpen, en ook geen financiële.

 

De hoofdstad van Twente

   Bevrijdingsfeest. Met een postieve instelling en behoorlijk weer in Hengelo op zoek geweest naar bevrijdingsvertier. Na een quickscan van een half uur was al duidelijk: dit gaat ‘em niet worden (foto links), slechts verloren zoekende mensen, we gaan maar ‘ns in Enschede kijken. Een enorme drukte, een open sfeer, bijna net te laat voor de parade van onze bevrijders. De tijd naar Daniel Lohues lijkt te overbruggen in deze atmosfeer. Lekker vooraan, laat maar komen. Daniel blijkt ziek, en Andre Manuel (foto rechts) -trad in Hengelo op maar zal wellicht bij gebrek aan belangstelling een alternatief in Enschede zijn aangeboden- nam waar. Ook leuk, maar anders. Iedere Hengeloer moppert over het gebrek aan sfeer, da’s geen gezeur, maar gewoon terecht.