Live 8

Live 8

Ik heb gisteren zo’n beetje het hele Live 8 gebeuren gevolgd, van het begin tot het eind. En het zette me de de hele dag aan het denken. Over de muziek, over de overtreffende trap van groots, over de verschillen in de wereld, tussen oud en nieuw, arm en rijk. Inmiddels heb ik wat tussenresultaten geboekt, die ik maar even op een rijtje zet. Misschien komen we dan verder, niet?

picture from music.channel.aol.com/ live_8_concert/home/ photo_gallery_main

  1. Popmuziek is over het algemeen erg saai. Brian Wilson viel bijvoorbeeld met zijn overgearrangeerde Good Vibrations nogal uit die toon. Ik herinner me mijn broer die 20 jaar geleden aan de Commandoweg nog wel gecharmeerd was van (de professionaliteit van) gasten als Hall en Oates en Nik Kershaw. Ik vond toen zelf alleen Sting met Branford Marsalis op Roxanne de moeite waard.
  2. Als je alles hebt gezien moet je toch concluderen dat popmuziek de laatste 30 jaar weinig ontwikkeling heeft doorgemaakt. Tussen Beatles of Who via Sting naar de meeste recentere raggende mannetjes zit bar weinig verschil. Of de programmering was nogal eenzijdig, zou dat het wezen? In elk geval gaat de waardering dan meer uit naar de originals dan de kloontjes. De licht-, geluids- en communicatietechnieken zijn wel verbeterd. Je kijkt er niet meer van op dat de snaren die enkele seconden geleden honderden kilometers verderop werden aangeraakt in DVD kwaliteit uit jouw speakers klinken.
  3. Er waren best wel dieptepunten: Green Day in Berlijn vielen met hun beginjarenpunklook nogal op (de muziek viel daarbij vergeleken zelfs wat mee), Celine Dion deed de zingende huisvrouw in Las Vegas en die halve Guns n’ Roses (Velvet Revolver) vonden zichzelf nog wel aardig. En de Pet Shop Boys waren zelfs in Moskou nog veel te dichtbij.
  4. Er waren ook hoogtepunten: de verschijning van Bill Gates op het podium in Londen, die op deze wijze wel alle schijn van een deugende man heeft (ik heb een groot respect voor IT-visionairs die bewezen hebben gelijk te hebben gehad). Als je het hebt over machtige mannen. Daar zijn die van de G8 kleine jongens bij, in feite. Deze man betaalt in zijn eentje meer geld aan onderwijs dan er in de Nederlandse begroting voor beschikbaar is. “Zonder deze man had dit hele gebeuren niet plaats kunnen vinden”, daar moet je eens over nadenken. Frappant weer dat even daarna Daniel Lohues, te gast bij de VARA/BNN uitzending, deze verschijning ook als hoogtepunt noemt, en vindt dat er nog hoop is als zulke mannen nog het beste met de wereld voor hebben. Let wel: ik zeg niet dat we deze man op alle gebied carte blanche zouden moeten geven, of dat er geen commerciele belangen speelden.
  5. De indringende korte stilte die Annie Lennox in haar meestal oersaaie Why liet vallen, was immens. Vergelijkbaar met het meer geregiseerde Geldof/Madonna moment waarin het kind uit de geprojecteerde documentaire van 20 jaar geleden dat als dood werd gepresenteerd alive and kicking op het podium verscheen.
  6. Er was ook minder saaie popmuziek. Dat zal dan wel geen popmuziek zijn: Youssou N’Dour bracht wat dynamiek, de Black Eyed Peas lekkere energie. De opening was natuurlijk ook wel smaakvol.
  7. Over Pink Floyd kun je echt helemaal niks zeggen.
  8. Bijna alle drummers zijn tegenwoordig dikke, donkere mannen. Of is het altijd dezelfde?
  9. Robbie Williams weet wel hoe je met een zaaltje om moet gaan.
  10. Meneer Geldof heeft naar alle waarschijnlijkheid nog gelijk ook. En eigenlijk is er gisteren een soort van wereldwijd referendum gehouden. We hadden het laatst al eens over nieuwe politiek en zo. En het heeft nu echt wel alle schijn van dat als we allemaal een beetje meewerken alles wel ongeveer mogelijk is. Er zijn helemaal geen technische belemmeringen meer om de armoede uit de wereld te helpen, en ook geen financiële.

 

One Reply to “Live 8”