Houdt moed

“Hout moet”, zei de timmerman. Na Allennig I t/m IV zagen we vanavond Daniel Lohues met begeleiding. Het grootste verschil met de voorgaande keren vond ik vooral dat ik de nieuwe CD inmiddels al helemaal kende, en dat het Ooooh-effect daardoor een heel stuk minder sterk was. De Waits-achtige anekdotes die de oorsprong van de nummers duidden ontbraken natuurlijk nog wel, maar die zijn nu ook ingevuld.
Waar ik op de CD al moeite had om te ontdekken waar die 2 extra muzikanten (Bernard Gepken (1986) – gitaar, mandoline, drums, zang, Guus Strijbosch – contrabas) eigenlijk bijdroegen is dat op het podium ook zo. Ze zijn er wel, maar de melodieën en teksten (en timing) zijn van zichzelf zo sterk dat het volgens mij even goed had gewerkt met alleen gitaar, piano of  accordeon. Sterker: het combo  leidde mij soms zelfs wat af van de intimiteit van de teksten. Zonder wat af te doen aan de kwaliteit van het spel van de mannen, het is met deze toevoeging nu niet bepaald zo dat de liedjes er opeens Jim Keltner-achtige dimensies bij krijgen. Maar: niet zeuren, Hout Moet is weer een geweldige plaat, weer een nieuwe favoriet (Bij de hemel in de rij) erbij, en we hadden voor de vijfde keer een hele fijne avond met Daniel, die heel af en toe iets weg had van een kerkdienst, waarbij de aanwezige gemeente vertrouwen en steun vindt in de immer positieve uitingen van Lohues, als nostalgische tegenstelling tot de boze buitenwereld die daar anders tegenaan lijkt te kijken. Zonder dat het eng wordt trouwens. Nu al benieuwd wat volgend jaar gaat brengen.