BigBam

Afgelopen weekend was het weer BAM-festival in Hengelo, een geweldig gratis festival met een grote diversiteit aan met name muziek, van aanstormend talent tot vergane glorie, een fijne mix voor elk wat wils. Op de toplocatie in het Prins Berhardplantsoen. Met veel vrijwilligers en geweldig weer. Ik kom er graag.

Vrijwilliger @ BAM

Omdat de fijne BigBang Big Band er speelt bijvoorbeeld, jonge gedreven amateurs “van de muziekschool” die heel veel verder komen dan When the saints go marching in en niet te beroerd zijn een stuk van Vloeimans te doen. Foto’s op instagram @feijpuntnl.

Big Bang trombones

Omdat er veel ruimte is voor aanpalende creatieve dingen en Kunstbende-amateurs.

Theater en ander vertier voor de kinderen

Omdat de prijswinnaar van Kunstbende 2017 Kings Cross er speelt, gemiddeld 16 jaar zei BAM-regular Henk Nijhof, maar spelend alsof, anyway: ook veelbelovend, zou me niet verbazen als we daar nog meer van gaan horen.

Kings Cross @ BAM 2018

Omdat A Mili als winnaar van een Open Podium ook een terecht podium krijgt. Strakke band, originele muziek, iets als Nederlandstalige hippoprock.

A Mili (in Instagram vierkant)

Maar ook The King’s Rhythm Crew, die als een soort Wrecking Crew allerlei solisten wil begeleiden, deze keer gitarist Ruben Hoeke. Je kunt ze er goed bij hebben, met Fokke de Jong, Ruud Weber en Govert van der Kolm, die kunnen wel een liedje opbouwen.

Er zijn ook grote namen. Matthew’s Southern Comfort van vroeger, niet gezien. Sabrina Starke die helaas met een soort Amsterdams Air meende dat haar naam al voldoende zou moeten zijn voor een uitzinnige menigte; dat werkt hier niet zo, en hoe meer je het hebt over publiek dat niet mee springt en je nieuwe single die uit gaat komen, hoe sneuer het wordt. Een beetje hetzelfde  was met Fresku aan de hand, je kunt een bekende naam zijn, je moet toch echt nog wel even wat neerzetten om het gezellige festivalterrein mee te krijgen. In Hengelo, maar dat zal elders niet anders zijn.

Het was -kortom- nog een lange avond.

Solo

Slechts op de entourage van het bluesfestival Hengelo valt aan te merken, althans voor het aandeel dat ik er van zag. Ik zag een sfeer van routine en vanzelfsprekendheid, en waar #bfh12 een heus evenement met regionale allure is, leek het voor de gemiddelde horecaondernemer business as usual. In het Rabotheater was men bij Dede Priest niet helemaal voorbereid op de blues, en moest één barjongen geruime tijd met een paar klaarstaande bierglazen en en wat koffiekoppen het braaf op zijn beurt wachtende publiek tevreden houden.

In cafe Brink5, waar als altijd Guitar Ray de thuiswedstrijd speelde, was geen licht op het podium. Geen. Geen podium trouwens ook, maar dat geeft niet.

Fotograferen gaat dan dus niet, dan maar een videootje. Ook leuk voor een keertje. De muziek was als altijd fantastisch, daar ligt het niet aan.

Guitar Ray Quartet

De sympathieke muzikanten van Guitar Ray’s Groove Extravaganza (a.k.a. de Dede Priest band) lieten zich gewillig fotograferen, zonder dat dat ten laste kwam van het samenspel overigens.

Concertfotografie vraagt -behalve hoge ISO-equivalenten- wat slimheid en creativiteit. Een spannender standpunt (hoog/laag) en juist klikken als er niets gebeurt en niet tijdens een beweeglijke solo. Flitsen doen we natuurlijk alleen even voor het archief, want dat leidt tot het bovenstaande -matige- resultaat.
Ik sta mezelf graag wat bewegingsonscherpte toe, wat veel meer dynamiek in het geheel brengt. De vaak beroerde/beperkte verlichting (Lichtmensen: graag licht van de vóórkant op de muzikanten, niet boven- of achterop) leidt vaak tot een overstuurd oranje beeld, wat niet lelijk hoeft te zijn. Een beetje dit idee.

Een steunpunt, kolom, balustrade is -voor mij- onontbeerlijk. Onscherpte is dan misschien leuk, alles wat stil staat moet gewoon onbewogen blijven, anders moet-ie gewoon weggegooid. Nog leuker, maar met minder archiveringswaarde wordt het met details

Voor die archivering hebben we dan nog wat wide shots Lees verder

Gig!

image-3731
Een waanzinnige band, zomaar in een te bescheiden Hengeloos cafeetje: Guitar Ray’s Groove Organza.

Een bluesfestival heeft niet meer nodig. Heeft u de kans, bent u liefhebber en weet u nog niet wat u mist, grijp dan elke kans deze mannen met hun blues/roots repertoire te gaan zien!

Ik zie net dat ze volgende maand ook onze jazzclub bezoeken. Dikke kans dat ik daar weer bij ben. Iemand in de buurt de me niet gelooft?