Hengeler swamp (2)

image-6131
We zagen Tony Joe niet veel zonder bril, dus was het opletten geblazen voor de fotograferende luisteraar.

Na het abrupte einde (“Thank you”) wilde het publiek -al was het alleen maar om nog een afscheidsapplausje te kunnen geven- schoorvoetend meer en zowaar: de heren kwamen terug voor een toegift die de overgebleven behoefte ruimschoots vervulde en waarna het publiek (“Dankjewel”) het wel uit zijn hoofd liet om nogmaals meer te vragen.

image-6132

Hengeler swamp (1)

image-6124
Weer een gelukkig nog levende legende in Hengelo: Tony Joe White (1943). Loopt wellicht nog steeds binnen met royalties van de covers van zijn liedjes, en toert tegen de verveling heel regelmatig over de wereld. Deze keer met leeftijdgenoot-drummer Bryan Owings door Europa.

Een sprankelend of zelfs maar spraakzaam entertainer is Tony Joe niet, en een verfijnd of virtuoos gitarist evenmin. Daarom noemen ze het swamp, en dan mag alles. Zijn stem is diepgebronsd mag je zeggen. Hij praat desgevraagd in het Bluesmagazine.

Volgens de amuse, het verdienstelijk bijpassende voorprogramma Giant Tiger Hooch (bij wie de zangers stem mij aan die van Ry Cooder deed denken), was het aanmerkelijk drukker in het Hengeloos Metropool dan twee dagen eerder in het Amsterdams Paradiso, en dat deed deugd. Inderdaad was men van heinde gekomen.

image-6125