Bonatalk

Richard was weer eens in Nederland, en hoewel ik het wel ken ging ik toch weer lastminute naar Rotterdam. Niet uitverkocht dus, wel lekker vol. Laterenvenster, daar waren we nog niet geweest en het geluid schijnt daar prima te zijn. Extra gezellig was dat ik niet alleen hoefde en ter plaatse weer familie trof.

Anyway, het was zeker niet het meest geïnspireerde concert ooit, maar ook dan is het meer dan prima en valt er genoeg te genieten. En voor Mut’Esukudu in een echt doodstille zaal (Dutch Disease? Moet je gewoon beter spelen) mag je me altijd roepen. De band: Osmany Paredes, Dennis Hernandez, Richard Bona, Ludwig Afonso, Ciro Manna. Hebben zelf ook allemaal plaatjes gemaakt. Ciro is nieuw in de flexband en nog wat onzeker zoekend (zou hij het niet te veel vinden?) in de nummers, maar hij mag gewoon los gaan lijkt me. Richard maakte zelf een vermoeide indruk en was minder scherp dan anders. Helemaal gek is dat niet, in de afgelopen weken was hij in Zuid-Korea, Moskou, en Los Angeles bijvoorbeeld.

Na afloop overlegden we nog kort. Richard heeft heimwee naar Hertme en wil daar graag weer spelen. Dat moet dan 2019 worden.

Tom, Richard en Peter, Lantarenvenster Rotterdam

Bass Buttons

Daar zitten meer knoppen op dan op de mijne.Update: tijdens het concert in Rotterdam legde hij uit dat er in feite maar één knop iets doet, de volumeknop.

Van de 2 snoeren zal er wel eentje (digitaal) voor het MIDI-achtige gebeuren zijn, maar die komen misschien later nog eens aan bod.  #gear

Jazzfest

Een fest(ival) is anders dan een concert, daar moet je je optreden op tijd beginnen en stoppen en is het dus na anderhalf uur onverbiddelijk klaar. Dan moet de artiest aan het werk om de zaal in die tijd om te krijgen. En raad eens? Weer gelukt!

Dat het hard werken is zie je er door het plezier niet aan af, maar als je (op de foto’s) de bloedende en beblaarde lippen van de blazers ziet, besef je dat je niet zomaar zo verschrikkelijk virtuoos bent. Superlatieven schieten mij te kort om de subtiliteit en onvermijdelijkheid van deze band te beschrijven, echt lekker!

Osmany

Osmany Paredes, ik realiseerde me opeens dat hij in feite de man is die mijn ringtone heeft ingespeeld en niet Richard Bona, meestal heb ik al opgenomen voordat de bassist invalt immers. Gisteren wéér genoten van ’s mans spel in de Mandekan Cubano, in Gronau deze keer. En geweldige foto’s gemaakt al zeg ik het zelf.

Verrassend was dat de affiche Marcus Miller/Richard Bona in omgekeerde volgorde optrad, zodat we blij waren dat we Marcus ook wel wilden zien.

Afrikafestival

Uiteraard denken we in het weekend van het Hertmese Afrikafestival weer terug naar 2013, toen het veel afrikaanser weer was dan het nu belooft te worden.

Toen we als we überhaupt een hap door onze keel hadden kunnen krijgen op dat tijdstip gewoon behind the scenes aten met de guys en de enthousiaste jongen die zijn body gesigneerd wilde hebben.Waarna er op een gegeven moment ook nog moest worden opgetreden. Een 10 op  de schaal van 0-10, vonden ze zelf na afloop. Dankzij weer, ambiance en nabijheid en interactie van het publiek.

En voor mij weer een gelegenheid nog wat outtakes te tonen.

Eysines (1)

Eysines is a 45 minutes bus trip from the Palais de Justice stop in the centre of Bordeaux. Eysines has a venue called  Salle du Vigean that will need some attention soon.

201611_bordeaux-273_1000px

The same goes for the robustness of the 800 seats and the arrangement of the seat rows: there are two rows on one level so the audience has to choose between a row with a clear view at the stage and a row where you need to avoid heads to get a view. We discovered this feature in time.

201611_bordeaux-278_1000pxIn the audience a lot of black-white mixed couples were present, which was nice. The seated setting was far from perfect for the irresistible latin rhythms so it didn’t take long before the first couple left their seats and used the free space before the stage to dance.

201611_bordeaux-279_1000px

As Bona regulars will have expected: towards the end of the concert the atmosphere had changed entirely into a happy group of people, unisono humming an A# to support the artist’s attempt to leave the stage.

201611_bordeaux-589_1000px

 

Plichtsbesef

201411_bona-029_600

Deze stoere man ontging weinig en waakte er voor dat mijn camera niet mee de zaal in ging maar netjes bij de garderobe achter bleef. Ik vind het zelf ook irritant wanneer de fotografen het muziekfeest overheersen en hoewel ik dat niet van plan was kon de verantwoordelijke dame dat natuurlijk niet weten. Na afloop kon de opgehaalde camera echter nog steeds op de misprijzende blik van deze man rekenen, totdat de mannen zelf begonnen te poseren ;-).

Van het concert zelf dus alleen smarties.

Richard Bona Zoetermeer 2014-2
image-8437

Zingen en bassen is één, dus speel je luchtbasgitaar of luchtcontrabas bij de lagere tonen

Tatum Greenblatt Zoetermeer 2014
image-8438

Tatum Greenblatt

Bona2014-3
image-8439

Zoeterweer

Richard Bona, Zoetermeer 27 november 2014

Vanuit Nouvelle-Calédonie naar Zoetermeer is zo’n 17.000 km en in 26 uur te vliegen. Het zal zijn gebeurd om de al vroeg gemaakte afspraak keurig na te komen, want als je een dag later weer 6.000 km verder thuis in New York wilt zijn had je veel beter de ander kant op kunnen vliegen want New York vliegt oostwaarts slechts 14.000 km van Nouméa.

Zo sparen de mannen hun airmiles eenvoudig bij elkaar. Een paar dagen thuis en dan weer een aantal tourtjes na elkaar: Maleisië, Mozambique. Echte wereldmuziek kortom, die universeel over de hele aardbol enthousiast wordt ontvangen.

Dan is het dus fijn als het in Zoetermeer toch ook leuk is. Cultuurpodium De Boerderij, een zaal zoals 013 of Metropool, was goed gevuld maar toch niet vol met het inmiddels vertrouwde mengsel van oud en jong, man en vrouw, familie en vreemden; gevarieerd maar altijd vriendelijk gestemd, zeker na afloop. Toehoorders die deels door verhalen van anderen zijn meegelokt en voor een ander deel bestaan uit fans die de teksten al redelijk -fonetisch- kunnen meedoen.

Reizen is in zo’n periode dus een niet te verwaarlozen factor, en dan is het leuk als je je daar waar je in den vreemde komt toch iets thuis kan voelen door mensen te ontmoeten die je al eerder ontmoette. En zo hadden we dus weer een hele hartelijke her-ontmoeting met Daniel, Etienne, Adam, Tatum en Richard, en schudden we ook drummer Ludwig Afonso (Havanna, 1972; Obed Calvaire drumt tegenwoordig de jazzy-nummers bij Monty Alexander) hartelijk de hand. Bleken we ook nog in hetzelfde hotel te verblijven.

Ik weet zeker: de volgende keer ontmoeten we elkaar weer.

201411_bona-031_1000

Het optreden zelf? Dat was als altijd weer onvergelijkbaar mooi en goed, je gaat het bijna gewoon vinden.

Stralingsgevaar

ATN, RIchard en Yvonne

Er was dit weekend nog een fan bij. Hier zien we haar vastgeklampt aan haar helden. Ook haar viel de puberale sensatie ten deel.

Ergens vroegen we ons af of we wel goed bezig waren, en kwamen tot de conclusie dat het aardige jongens zijn maar dat het tòch om de muziek ging. Een dergelijk weekend had mij bijvoorbeeld niet geboeid met een nummer 1 wereldgerankte tennisser. Q.E.D.DSCN2658