Gekkigheid

image-988

Deze Afrikaanse muziek is net funk: geweldig als je het zelf speelt, maar snel langdradig als je er naar kijkt (en niets hebt gebruikt). Ook lastig om er melodisch spannend doorheen te soleren, al probeerde New Cool Collective het wel. Het is natuurlijk not done om te zeggen, maar volgens mij hadden we ze na twee nummertjes wel gezien en mochten Benjamin en de zijnen het zelf wel weer doen van het publiek.
Met hun oranje kleding sloegen ze de plank ook al mis…

Op deze foto de olijke bassist, hoegenaamd onhoorbaar maar wel erg aanwezig. Ze straalden wel, en zij vonden het wel leuk. En ach, ik had weer eens een uitje.

De Jeuk

Herman, Goudsmit en Glerum
image-687

Weer geldt: als jullie pret hebben bij het musiceren, dan hebben wij dat ook bij het kijken en luisteren . Vanavond speelde The Itch a.k.a. Benjamin Herman Quartet in de Tor. Met een vervanger voor drummer Joost Kroon, want die zit met Kane in de States.

Als gebruikelijk: degelijk en toch verfrissend, frivool of ingetogen, vaak met een hele flinke portie Thelonius Monk, dus vandaar. In het overigens permanent rumoerige maar prettig rookvrije jazzcafeetje kon men uiteindelijk -als men zou willen- een speld horen vallen tijdens Glerum’s moment of fame in de toegift.

Ik ben de CD’s vanmiddag vergeten, dus jullie moeten het maar allemaal opzuipen

Inpakken en weer terug naar Amsterdam
image-688

Sollicitatie

Jules Deelder ging ook helemaal uit zijn bol bij het NCC, daarover later veel meer, en zag zichzelf een rol als bandleider. “Je hebt een echte leider nodig, maar ook iemand die er vóór staat”. Hij hoefde niet te bellen van Benjamin, hij zou hem wel bellen.

Voorpret (2)

Benjamin Herman kennen we nog van de New Cool Collective. Een retespetterende en strakke sessie op het dakterras doet je weer beseffen dat er nog wel een heel groot gat gaapt tussen redelijk en zeer goed. Op het NSJ zie je weer het verschil tussen goedwillende amateurs en wereldartiesten.