Hoedje

Voor

De iPhone kent een zoomfunctie voor slechtzienden, maar anderen kunnen die ook gebruiken. Je kunt het zelfs zo regelen dat het drukken op de “Activeringsknop” je telefoon als een vergrootglas laat werken en voor je het in de gaten hebt schrik je je een hoedje als je in je schermpje live een sterk vergrote uitsnede van  je toetsenbord ontwaard.

Toch maar even mee naar huis en in een sopje met die knopjes. Als nieuw!

Na

Seki

Ik was nog niet eens zo lang in dienst bij het beginnend bedrijfje dat ze tegenwoordig een startup zouden noemen toen er, ten behoeve van de wat ze tegenwoordig marketing noemen maar toen gewoon een folder was, een foto moest worden genomen. Het is omstreeks 1990, een eeuwigheid geleden en ondanks alles was de m/v-verhouding best verrassend.

De zolderkamer was niet heel lang daarvoor verlaten en omdat het huidige thuiswerken nog niet bestond -de enige manier om iets van een computer naar een andere te krijgen was een diskette- werd een kantoorlocatie in hartje Enschede betrokken waar we met elkaar konden programmeren aan de meest geavanceerde programmatuur, gebruik makend van de wiskundige skills van deze wo- en hbo geschoolden, op bureau’s van spaanplaat en gamma-poten die we zelf in elkaar schroefden, zoals dat hoort.

Van links af zien we achtereenvolgens FF (2 letters waren genoeg voor een unieke logincode), zeer thuis in de C-core van onze grafische database waarmee grote hoeveelheden geografische informatie konden worden opgeslagen, geraadpleegd en gemuteerd, onze heilige graal. HGL, mede-oprichter en verantwoordelijk voor veel, onder andere dat ik er kwam te werken en mijn huidige pensioenregeling. Ik, een van de twee medewerkers van deze foto die op dit moment nog steeds bij de nazaat van dit Seki werkt. BW, die zich na een paar jaar programmeren liever stortte op het vertalen van de bijbel in de nog ontbrekende dialecten van centraal Afrika. JGL, die andere, jaargenoot van mij, die nog steeds van belang is voor de producten die worden gemaakt. Mede-oprichter WW, niet vaak iemand meegemaakt die slimmer is en altijd in staat om projecten die op het laatst dreigden niet af te zijn met een of twee nachtjes doorhalen af te maken. JS, ook zeer slim en exact, die in assembler een programma schreeft, of eigenlijk twee, coexec.com en conext.com, waarmee het bedrijf als enige in de bekende wereld in staat was twee programma’s “tegelijk” op 1 computer te laten werken. We hebben het wel over de tijd van MS-DOS 2.11 op een IBM AT-computer hè!

coexec.com /c autocad.exe -s:autoexec /c oracle.exe -init

JS maakte deze foto met zijn Hasselblad (zonder het hier zichtbare raster dat nodig was voor het drukken in de folder). JS overleed aan ziekte. JVL begon op dezelfde dag als ik en was de administratief medewerker die al het werk wat tot dat moment door de directie zelf werd gedaan ging doen. Zij moest 20 jaar later het veld weer ruimen toen er na weer eens een overname een gecentraliseerde administratie was en is toch weer terechtgekomen. GN was de ideale programmeur, nauwkeurig, kritisch, gedreven en vaardig en freelance-t er nu na het opgroeien van de kinderen weer wat bij. HR was dat ook, nog iets meer uitgesproken zelfs. Ze vertrok enige jaren later in verband met relatie richting westen.

Mijn eerste baan. Ik mocht programmeren aan dingen die ik niet begreep maar wel leerde kennen. Het was de tijd waarin je als programmeur zelf nog verzon wat logisch was en de gebruiker die daar mee moest leren omgaan: zo werkt het programma, dit moet je doen. Producten die succesvol waren met die aanpak en producten die door die aanpak nooit aan de verwachting of wens van de opdrachtgevers voldeden. Maar hé: het staat er toch?!
Inmiddels werkt dat anders: we bestuderen de bedrijfsprocessen en werkwijzen en ondersteunen dat; een computer is inmiddels makkelijker te veranderen dan een mens of organisatie.

8 jaar later, inmiddels directeur (van Dijkoraad IT)

Het is gek te constateren dat we pakweg 27 jaar later in omvang krap verdubbeld zijn en wel 20x zoveel klanten hebben die iets als 10x zoveel omzet ‘doen’. Is dat eigenlijk succesvol, gestaag of mislukt?

nog een paar jaar later

Van al die jaren heeft JVL haar best gedaan foto’s te verzamelen en te bewaren. Ik kwam ze weer eens tegen.

We zijn begonnen!

Als je je jeugd achter je hebt gelaten zoek je het zelf maar uit, is het devies van onze voetbalclub. Tenzij je bij de uitverkorenen van “het eerste” behoort natuurlijk.

Ik weet het, het zijn de zure clichés van de niet-topsport-talenten van een vereniging, maar het feit dat iets een cliché is maakt het niet minder waar. Alles wat tot op dit moment nog wel enigszins geregeld of op zijn minst duidelijk was, verdwijnt ineens. Zo blijk je nu dus voortaan zelf voor je clubtenue te moeten zorgen en om daar een beetje een geheel van te maken is het wel aardig om dat met elkaar af te stemmen (een “team” immers), en liefst dan ook toch nog wel in de clubkleuren. Dan mag je proberen om er een sponsor voor te vinden, want met zo’n leeg vlak voor de borst wil je natuurlijk niet voetballen.

Zo vinden we dit seizoen dus feij.nl als shirtsponsor van de BWO zaterdag 2 in de 5e klasse 21. Ik heb er maar fotografie van gemaakt, dan is het makkelijk voor  de tegenstanders om de foto’s van de wedstrijden te vinden :-). Deze week HSC’21, een terechte 1-1 en complimenten voor de uitstekende scheidsrechter.