Spam Cook

Ik haat spam. Zie er de lol niet van in, en het moet stevig bestraft worden. Af en toe gaat er wat mis, en het laat een beetje zien hoe het in mekaar steekt. Met DIGITS wordt ongetwijfeld een willekeurig getal gegenereerd om het de spamfilters wat lastiger te maken, en INT>150 is een willekeurig getal boven de 150.

Van: {LINE[from_name]};{DIGITS@ziggo.nl (;{DIGITS@ziggo.nl)
Aan: {#FIRST_EMAIL}@pop08.mail.tiscomhosting.nl
{LINE[suffix]}

Geachte klant.

Dank u voor de bestelling,
uw creditcard in rekening gebracht voor {INT>150 Informatie over de bestelling en levering details is in bijgevoegd bestand.
{LINE[mail]#MARK}

Met vriendelijke groet, ticket service.

Af en toe krijg je er nog een automatisch gebrekkig vertaald verhaal bij, wat de serieuze bedoelingen duidelijk maakt.

Ons bedrijf is een snel groeiende internationale adviesbureau dat de diensten tot 46 landen verleent..
We hebben succesvol geweest voor een lange periode van werk in nauwe samenwerking met een aantal organisaties voor onderzoek en investeringen over heel Europa. We hebben vele boeiende projecten in de financiële diensten, financiële steun, die eisen dat WUG bedrijf is voortdurend groeien en ontwikkelen..

Nogmaals: oppakken en fors straffen bij de bron, dit zou niet de taak van providers, spamfilters en ontvangers zijn.

Dreaming

image-5248
Zo, wij zijn zeker op tijd. De hippe trends voor kerst 2011 zijn bepaald en reeds bezichtigd bij Harrods‘ Christmas World. Wij kunnen alvast verklappen dat het niet goedkoop wordt dit jaar. En iets met een beer..

 

Waarom eigenlijk?

Als academicus wordt je geleerd ieder antwoord te wantrouwen totdat het onomstotelijk bewezen is. Dat is een goed principe, en ik houd me er aan. Het maakt een mens genuanceerd.

Ik heb me de afgelopen jaren -je moet in je vak op de hoogte blijven van de laatste ontwikkelingen- overgegeven aan de voortgeschreden technische mogelijkheden en heb me daar nu wel een beeld van gevormd, mogelijkheden en onmogelijkheden, nut en noodzaak. Technische onmogelijkheden zijn er steeds maar even, om vervolgens samen met weer een hoop nieuwe mogelijkheden te worden opgelost. Connectiviteit is het sleutelwoord bij al deze mogelijkheden, en waar je nog niet eens zo heel lang geleden moest hopen dat de buurman met de telefoon in de straat nog niet op bed lag als je wilde bellen, kun je nu op ieder moment praktisch iedereen -tegelijk en direct- benaderen met een tweet. Vooruitgang.

Toch? Ik geloof intussen van niet. Althans niet in die mate. Ik merk dat het me -terugkijkend- niet veel oplevert. Sterker: het kost me. De zogenoemde social media zijn wel lollig, maar er zit zeker een verslavingsaspect aan. Zoals een goede roker in een niet-rooksituatie bezig is met het volgende rookmoment, is een mens dat in verschillende sociale netwerken -inclusief games!- zit daar veel bezig. En het gaat nergens over!
Ik weet dat ik in het begin van dit blog als een heuse journalist rondleefde op zoek naar items en beelden. Leuk voor mezelf maar al gauw ook voor die paar lezers. Dat is niet zozeer fout, maar heeft wel als risico dat je het hier en nu vergeet te beleven: in wezen lever je het directe beleven in voor een beschouwende beschrijving van die beleving achteraf. Ik veronderstel dat een journalist die deformatie herkent. Ik heb het nog, trouwens.
Aan hoe meer gemeenschappen je deelneemt, hoe groter de druk wordt. Je bent zelf immers sociaal, en wilt netjes met je vrienden omgaan. Je wilt in je eentje minstens het tempo bijhouden van al je vrienden bij elkaar. Van de meeste weet je nog wel wie het zijn, maar dat is -in de facebook wereld bijvoorbeeld- al lang niet meer wederzijds. En je leert ze wel kennen van hun verslag van hun doen en laten, maar net zo min als dat ik echt iets van mijn tong laat zien, is dat op zijn gunstigst een eenzijdig vertekend beeld. Een parallelle schijnwerkelijkheid, waarin je zelf meespeelt.

Zo leef ik dus op dit moment -bescheiden maar meer dan genoeg- in een aantal werelden. Waar niets is wat het lijkt. Waarin @dijkshoorn mijn vriend helemaal niet is. Waarbij ik Ilse eventjes wel vertrouwde, maar waar ze nu wel heel erg haar platenmaatschappij lijkt te zijn geworden. Waar de meeste uitingen of zinloos (ik sta pannenkoeken te bakken) of eigenbelang (kijk mij eens, ik kom binnenkort met een nieuwe CD, er zijn nog kaarten voor Helmond beschikbaar, stem op mij) zijn. Een kleine minderheid is wel gezellig en zonder bijbedoelingen, maar daar heb je het dan ook mee gehad. Er zijn verschillende virtuele werelden ontstaan, die vertekend zijn, maar zo levensecht dat ze je meeslepen. Is dat erg? Op zich niet, maar de rekensom is simpel: aan hoe meer werelden je deelneemt, hoe minder tijd je per wereld hebt. Ik merk intussen dat ik minder tijd heb. Vooruitgang?

Er is één werkelijkheid die je niet kunt kiezen: je fysieke werkelijkheid. “Waarom eigenlijk?” verder lezen

Plattelandsvrouwe

Er zijn gelukkig nog heel veel dingen die ik niet begrijp. Ze zal de oogst wel moeten behoeden voor onheil of zoiets.

Pasen inspireert helemaal niet tot schrijven wat niet al geschreven werd.