Speeltuin

201406_vk-159_1000Famiiedag in ’t Vogelkwartier. Het gemeentelijk speeltuin”beleid” leidt tot plaatsvervangende schaamte.

Lievers

131008_vkmoetblijven-146_1000We moeten hem wel hebben, wethouder Lievers (D66) van Hengelo.

Waar de burgemeester welkom en luid verkondigt dat het gemeente-apparaat vooral in dialoog met de burgers moet opereren blijkt dat nog niet in de natuur te zitten van de zittende beleidsambtenaren in het apparaat. Het stramien is al jaren dat besluiten eigengereid worden genomen, en als er lekker weinig wordt tegengestribbeld is de kous met een sisser af, maar als er wel serieus tegengas komt blijkt de beslissing onhoudbaar en vaak onjuist, en moet er alsnog een dialoog worden gezocht. Een sfeer van coöperatie is dan intussen wel ver te zoeken.

Bezuinigingen zijn niet fijn maar in het huidige politieke klimaat kennelijk niet te ontlopen. Je hoopt dan dat er vanuit visie keuzes worden gemaakt, zoals: wijkgebouwen zijn in deze tijd geldverslindende -en vermoedelijk linkse- hobby’s die een halt moeten worden toegeroepen, en dan levert sluiting gelijk een mooie duit op de begroting op. Of het vermaarde jaarlijkse atletiektoernooi is zwaar overschat en levert aan Hengelo-promotie en andere spin-off absoluut niet die paar ton op die het kost, dus weg ermee!

Nee, in plaats daarvan wordt naar de begrotingsspreadsheet gestaard, op zoek naar precies dat papieren bedrag dat nodig is om onder de willekeurig te plaatsen streep op nul uit te komen. Wat dan de bijbehorende omschrijving is doet er dan niet meer toe, daarvoor wordt voornoemd beslissingsmechanisme ingezet.

131008_vkmoetblijven-051_1000Zo moet in de zaak van de sluiting van ’t Vogelkwartier alsnog gezamenlijk gezocht worden naar een medehuurder opdat het zijn functie kan behouden, een sociale functie waarvan je zou zeggen dat die juist in deze relatief barre tijden belangrijk is, en welke investering zich na enige jaren al ruim zal hebben terugverdiend in cohesie, sociale bedrijvigheid, jeugdcriminaliteit en Hengeloos welbevinden. Zo wordt het besluit tot verkoop en sluiting van het FBK-stadion en bijbehorende jaarlijkse atletiekwedstrijd ondanks de landelijke pers in de raadszaal nog een maand uitgesteld. Geen visie en creativiteit dus, maar gewoon een Excel-regeltje. Het licht-deprimerende is dat dit 10 jaar geleden al zo werkte, en 10 jaar dáárvoor waarschijnlijk ook. Er moet eens iets gebeuren.


Mijn Hollandse ervaring met beslissingen is trouwens: zelfs een fout besluit is meestal beter dan geen.

Direct na ’s wethouders mededeling dat er samen naar een huurder gaat worden gezocht deelt een niet geheel onberispte ambtenaar me mee dat de gemeente zelfs morgen al met een potentiële huurder zal spreken. Zolang dat de gemeentelijke definitie van samen is, gaat het dus niet beter worden.
Dienden ze maar gewoon onterechte declaraties in.

Vogelkwartier 1946-2013

Even iets geheel anders. Vanochtend erkende wethouder Erik “en vooral dat het gemeentebestuur u weer centraal stelt en niet zichzelf” Lievers van de partij waarop ik ook lokaal gestemd heb dat de welzijns-subsidie aan wijkcentrum ’t Vogelkwartier (en het denksportcentrum) met ingang van 2014 wordt gestopt.

Nu was ik toevallig van 2005 tot 2010 bestuurslid van deze stichting. Die periode kenmerkte zich door een toenmalig wethouder tegenwoordig ex-voorzitter Groen-Links Henk Nijhof met Hengelose roots die een oplossing zocht voor een bestuurlijk probleem in het buurtcentrum van de belendende wijk Klein Driene, een daaraan tegen de stroom in meewerkend bestuur van ’t Vogelkwartier dat eieren voor zijn geld moest kiezen en een klein peloton disfunctionerende Hengelose ambtenaren.VK 2006

Voor deze fusie werd een PvE opgesteld waaraan het bestaande gebouw van ’t Vogelkwartier moest voldoen om de functies van het sluitende buurtcentrum te kunnen overnemen. Er was jongerenwerk van Scala, een absurd gesubsidieerd digitaal trapveld van Roger van Boxtel (inclusief noodstroomvoorziening) en zo nog wat zaken die ruimte vergden wat het gebouw van ’t Vogelkwartier niet had.4 oktober 2007: het bestuur draagt het gebouw over aan de gemeente

’t Vogelkwartier was op dat moment een bruisende organisatie met veel vrijwilligers. Peuterjuffen, beheerders, klussers, activiteitenmoeders etc. Voor de buurt, door de buurt, dat idee. Ook de postduivenvereniging, mede verantwoordelijk voor het gegeven dat de speeltuin überhaupt nog bestond, huisde in. Het gebouw was met een lening van de gemeente eigenhandig gebouwd maar de boerderij die er ook al stond was dusdanig vervallen dat deze onbewoonbaar was. Die boerderij opknappen was het idee.

Voorlichtingsavond VK oktober 2007

Beleidsmedewerker Wim Kor, wiens naam ook nu weer onder de brief van de gemeente prijkt, kwam uiteindelijk met het idee dat dat allemaal veel te duur zou worden, en dat voor hetzelfde geld het hele gebouw tegen de vlakte kon en er prachtige “vernieuwbouw” kon worden gepleegd. Enfin: ik hoef hier niet alles te vertellen.Nieuwbouw

December 2008 was de officiële opening van de nieuwbouw, nadat inmiddels wethouder Oude Alink van spek-en-bonen helemaal niks gedaan had maar wel onsterfelijk werd met het onthullen van de eerste steen. Het gemeentelijk beleid had intussen zijn uitwerking niet gemist: de vrijwillige peuterleidsters die soms al 25 jaar of meer de peuters in de wijk hadden “opgevoed” en derhalve elke aspirant-deugniet in de buurt bij naam kenden werden onder Spring! geprofessionaliseerd en aan strengere regels onderworpen. De vrijwillige “beheerders” (in de wijk rouleerde gewoon de sleutel van het gebouw voor wie het nodig had) werden geschoold en BHV-eisen deden besluiten dat het gebouw qua verantwoordelijkheid alleen nog maar open mocht met een gediplomeerde beheerder. En niet concurreren met de horeca. En.. en.. en..

De stichting ontving relatief veel “wijkwelzijnssubsidie”, die voor het overgrote deel direct weer terug ging naar de gemeente als huur voor het hagelnieuwe gebouw. Wat overbleef was voor de inmiddels CAO-ingeschaalde beheerders, waarmee met een eenvoudig rekensommetje kon worden uitgerekend hoeveel uren per week er ook daadwerkelijk iets kon en mocht in het wijkcentrum. Dat was niet erg veel. De officiële verwachting dat het nieuwe wijkcentrum een rol ging spelen voor de 3 wijken De Noork, Klein Driene en ook Elsbeek geloofde informeel helemaal niemand, en het beleid dat kleine buurthuizen moesten worden vervangen door grotere wijkcentra werd ook vanuit het veld niet onderschreven.

Ontmoeting en participatie zijn belangrijke aspecten die het welzijn in een buurt bepalen. Dit vindt onder andere plaats in wijkwelzijnsvoorzieningen. Op dit moment kennen de buurten twee buurthuizen: het Vogelkwartier in de Noork en het gebouw aan de Cesar Franckstraat in Klein Driene. In 2008 komt er een nieuw wijkcentrum aan de Leeuwerinkstraat. Het Vogelkwartier biedt dan onderdak aan alle wijkgerichte activiteiten. Het exacte programma voor het Vogelkwartier moet nog worden ingevuld en wordt deels aangepast aan de actuele vraag na realisatie. Het nieuwe gebouw van het Vogelkwartier zal zich vooral richten op binnenfuncties. Met de bouw van het nieuwe Vogelkwartier vervalt de welzijnsfunctie in het gebouw aan de Cesar Franckstraat. Er wordt gezocht naar een nieuwe passende invulling voor dit gebouw. Speeltuin ’t Cesar blijft open.
– Ontwikkelingsvisie Klein Driene & De Noork 2008-2020

De postduivenvereniging voldeed niet aan het “wijkgericht” criterium en moest weg en van de laatste spaarcenten van de stichting van vòòr de coup werden nog wat speeltoestellen aangeschaft voor de door de verbouwing kaalgeslagen speeltuin. Op de vraag van wie (lees: voor wiens rekening) de speeltuinen (bij ’t Vogelkwartier èn die van ’t Cesar) eigenlijk waren is tot op de dag van vandaag geen antwoord gegeven: er is geen budget voor.

Het personeel is inmiddels overgegaan naar een niet-functionerend gemeentelijk “werkgeversinstituut” en daarmee uit de welzijnssubsidie verdwenen. En nu is het dus zo ver dat de gemeente onder het mom van bezuinigingen de visie even opzij zet en de resterende wijkwelzijnssubsidie van €75.000 die direct in het vastgoedpotje van de gemeente terechtkomt plus een beetje zonder overleg stopzet. Als er een andere huurder komt is dit daadwerkelijk een papieren besparing, maar tevens een welzijns-achteruitgang voor de Noork.

Er valt nog zoveel over te vertellen, maar kloppen gaat het nooit. En D66 stem ik ook niet meer.

Teloorgang

Volleybaltoernooi ' class=
image-7090
Je zag het van grote afstand aankomen. Met het verdwijnen van de vrijheden als gevolg van gemeentelijke welzijnsubsidie-eisen verdwenen verantwoordelijkheidsgevoel, spontaniteit en eigen belangeloze initiatieven. Besturen werd verantwoording afleggen, indekken, bewaken en benadrukken wat er vooral niet mag. Veiligheidseisen, horeca-angst voor valse concurrentie, professionalisering en CAO-beloning: het uiteindelijke effect is het tegengestelde van wat Het Beleid achter de spreadsheets ongetwijfeld beoogd had.

Concreet resultaat is dat morgen het jaarlijkse volleybaltoernooi van ’t Vogelkwartier niet door gaat. Afgelast wegens gebrek aan belangstelling. Waar er in 2004 -toen er nog een simpel maar eigenhandig gebouwd buurtcentrum annex peuterspeelzaal stond- nog 25 volwassenenteams en 4 jeugdteams een geweldige dag beleefden die de cohesie in de buurt weer zeker voor een jaar borgde, was het vorig jaar -bij inmiddels een fonkelnieuw multifunctionele wijkaccommodatie- met 10 teams en 1 afgezegd jeugdteam al een sneue bedoening waar geld bij moest. Eten en drinken werd veelal zelf meegenomen en amper aan de organisatie gegund, en de lokale middenstanders droegen hun steentjes in natura niet bij,  waren zelfs niet benaderd afwezig, op de scholen was niet geronseld.

Als je het warm houdt door veel contacten in de buurt kun je voor de helft teren op de reputatie van het voorgaande jaar. Doe je dat niet, dan is er binnen drie jaar niks meer over van wat eens een jaarlijks hoogtepunt van de wijk was. Waar veel mensen sportief bezig waren maar zelf ook een handje meehielpen.
Het wordt weer eens tijd voor enthousiaste vrijwilligers die gestimuleerd worden, zich echt willen inzetten voor het doel en de ruimte tussen de regels krijgen of pakken. Wie betaalt, bepaalt, maar vrijwilligerswerk moet niet betaald maar beloond worden, en kan dus zijn eigen ruimte creëren. Met belangeloosheid en gezamenlijk belang in het vaandel, en toewijding. Het is niet wat de gemeente Hengelo met zijn beleid heeft bedoeld, maar iedereen snapte wel dat het zo zou uitpakken.

Daar moet het dus veranderen, wie pakt het op!