Insta

Het leven bestaat uit dilemma’s, de meeste onbelangrijk. Wat is trouwens belangrijk?

Blog, een altijd al ouderwets klinkende naam voor een column-achtige website waarop één of een aantal mensen met regelmaat wat publiceert over een gemeenschappelijk onderwerp of voor een bepaalde doelgroep. Ik begon dit hier in 2004, merkte de lol die het oplevert en ooit de “druk” die het kost, leerde de invloeden van gerelateerde platforms als facebook en Google+ en besefte dat dat allemaal alleen zin heeft als je wat te verkopen hebt. Clicks bijvoorbeeld, of gegevens. Of een lobby. Dat heb ik allemaal niet.

Uit balorigheid werd ik shirtsponsor van BWO zaterdag 2. Ik maak sinds 2004 foto’s van de voetbal, vooral ook omdat ik het leuk vind en het je wat te doen geeft tijdens die wekelijkse happening. Waarbij je tevens de ontwikkelingen van je zoon en de wereld daaromheen kunt volgen. In het begin waren het nog aandenkens (Minolta DiMAGE S304, 1600×1200, achteraf een vreselijke camera en al helemaal ongeschikt voor sport) maar vonden andere ouders het ook wel leuk dat te kunnen bekijken. Op www.feij.nl, Picasa webalbums, Google+ of wat dan ook. Je kreeg pas feedback wanneer je een week oversloeg of iemand zijn in het spel wat minder zichtbare kind niet in de reportage terug kon vinden. Men beseft niet hoeveel werk het is om ruwe foto’s tot een leuk plaatje te maken. Ik vind dat vaak leuk werk, vrijwillig, vrijblijvend, wanneer ik het wil.

Het is een feit: het is erg leuk om complimenten te ontvangen, zeker als je de getrooste moeite ervoor in ogenschouw neemt (lekker ouderwets uitdrukking weer). Soms heb je geluk met een paar mooie foto’s waar je zelf van geniet maar meestal moet je het van blije kijkers hebben die hun kind of inmiddels zichzelf leuk terugzien. Leuk, lief of stoer, een leuke scene alleen levert immers lang niet altijd een leuke foto.
Telefoons met camera’s kwamen, een goed moment kan zomaar gevangen worden, en dan doet het er minder toe of het technisch wel helemaal in orde is. Deze telefoons zijn -gelukkig- niet in staat om een fatsoenlijke sportfoto te maken, dus is er nog steeds plaats voor echte foto’s. Semi-professionele foto’s van amateurvoetbal, dat is leuk toch? Wat is de essentie? Korte sluitertijden en veel millimeters, een combinatie die veel euro’s kost, en een beetje selecteren, rechtzetten, opfleuren en uitsnijden in Lightroom, de ene keer gewoontjes, de andere keer creatief, of vierkant, of staand, whatever.

Je krijgt geleidelijk gevoel voor wat interessant is, gokt op de juiste positie voor de specifieke wedstrijd, je maakt veel extra foto’s omdat er in de actie veel gebeurt en je nooit weet waar het toe gaat leiden. Je begint vlak voor de actie en eindigt erná. De wedstrijd van gisteren: 288 foto’s. Gedurende de wedstrijd zie je soms een thema ontstaan; alles telt mee: de zon, de kleur van de shirts van de tegenstander, natuur op de achtergrond, publiek, interim spelers, of er een voorpagina, feestgids of deur gevuld moet worden. En soms is het gewoon leuk voor het archief.

Deze zou ik anders uitsnijden natuurlijk, nu om een idee te geven van hoe het er in het echt uit ziet

Het is fijn wanneer deze en andere foto’s op de een of andere manier nut hebben, het maximaal haalbare is dan dat ze bekeken worden en leuk gevonden worden, een beetje zoals op die langdradige avonden met vakantiedia’s. Geld hoef ik er niet mee te verdienen en dat is ook niet te doen. Als je de foto’s dus ergens publiceert waar alleen de betrokkenen bij kunnen is dat okay, maar het sluit de kans op toevallige ontdekkers uit. Vandaar dat voor de voetbal recent werd aangesloten op Instagram @bwozaterdag2, waarin de spelers de foto’s in hun netwerk kunnen delen en anderen ze leuk kunnen vinden, precies wat de bedoeling is. Het promoot daarmee ook het team uiteraard, en de spelers, en de club. De ♥︎ waardering is zo laagdrempelig en dus oppervlakkig dat je er ook niet al te veel aan mag ontlenen, maar dat dopamine-effect of zo is er niettemin. En net als alles in de huidige digitale wereld is het effect binnen een paar uur weer helemaal uitgewerkt, maar goed, het was er dan toch even.

Omdat het account niet echt persoonlijk is, zelf geen andere accounts volgt maar puur een publicatieplatform is, zie ik zelf geen ernstige privacy-bezwaren, en die community van volgers was door facebook toch al netjes aan elkaar geknoopt.
De Instagram app zelf is overigens wel een naar dingetje dat veel te veel registreert. Ik zag dat de webversie identiek is, maar ongetwijfeld minder toegang tot je telefoon heeft. Met meerdere accounts is de app echter wel weer handig. Ik heb toegang tot locatie enz nog steeds uitgeschakeld, mag daarom dus geen Stories maken, maar daar ga ik mee leren leven.
Dit @bwozaterdag2 biedt natuurlijk geen podium voor mijn andere foto’s, vandaar dat ik tevens het afgeschermde Instagram-account @peterfeij heb aangemaakt, waarin we toch plaatjes met een geselecteerd gezelschap kunnen delen en wederom ♡ kunt verzamelen. Geselecteerd gezelschap, dus in deze groep geen enkele noodzaak om kritisch te zijn of willen zijn, het is eigenlijk een halfopen Whatsapp-groep met plaatjes. Het blijkt toch ook weer een soort mini-facebook en al snel sijpelt er reclame binnen..
Een foto als deze zou daar geplaatst kunnen worden en het is ook leuk om dergelijke stories van anderen te zien.

Maar: wanneer je dan weer eens ouderwets een concert met camera bijwoont, wil je wanneer je tevreden met het resultaat bent (essentie naast oog voor je onderwerp en belichting: lichtsterkte en hoge ISO’s, gezichtspunten die anderen niet kiezen (=uitgesloten)) is het ook leuk om die met de wereld te delen, gebruikmakend van de hashtags. Google doet wel zijn best maar het aantal bezoekers dat zelf feij.nl weet te vinden is beperkt. De foto’s moeten naar de belangstellenden gepusht worden, lekker irritant. Om het bij zoveel mogelijk mensen onder de aandacht te brengen in de veronderstelling dat iemand daar toch op zit te wachten. Dan kom je op de route terecht waarvoor deze platforms bedoeld zijn: marketing en promotie, en dan heb je aan een afgeschermd account natuurlijk niks.
Daarom, het kost niks meer, nog een publiek Instagram account @feijpuntnl waarop (alleen) de beste foto’s van algemeen nut gepubliceerd kunnen worden. Met als maximaal haalbaar effect veel ♡, wellicht een vermelding op een facebook van de betreffende artiest of een vrijkaartje of backstage access. Maar waarschijnlijker ongeveer 50 volgers en verder helemaal niks. En ondertussen wel voldoende data voor facebook om interessant te worden. Vervelend vond ik al dat er na het opgeven van mijn telefoonnummer voor de two-factor-authentication er direct allerlei accounts worden gesuggereerd, klaarblijkelijk van mensen die mij in hun contactenlijst hebben staan en die wél met facebook hebben gedeeld; ik begrijp die mensen niet.
Ik sluit niet uit dat het allemaal van korte duur gaat zijn.

#marcusmiller #bass #gronau #jazz #nikon #concert #jazzfest #enz

Er moest íets op het voetbalshirt staan, waarvoor ik uiteindelijk feij.nl koos als makkelijk te verwijzen antwoord op de vraag “waar komen die foto’s te staan?” Inmiddels lijkt het heuse marketing te worden. Voor de gein.

Wat ben ik blij dat het maar een hobby voor me is en ik er mijn geld niet mee hoef te verdienen. Volg me hier en op @feijpuntnl.

bwozaterdag2

 

Bezeten

“Let’s say I go through life with a healthy dose of skepticism” is het enige mogelijke antwoord op de vraag wie je tegenwoordig nog kunt vertrouwen. In dit voor velen wellicht schokkende must-read video/verhaal van o.a. the Guardian zie je hoe gewetenloos geworden mensen door geld en macht verblind alles wat technisch mogelijk is ook menen te mogen doen. Alles wat kan mag, is geleidelijk de moraal geworden. Als je deur open staat mag iemand  je spullen stelen, als je computer niet vacuüm verpakt is kun (mag) je gehackt worden, en ik verwonder me iedere keer over mediaberichten met de zinsnede “dat blijkt uit vertrouwelijke stukken …” waaruit je dus volgens mij op de radio niet zou behoren te citeren, al kun je beargumenteren dat Machiavelli dat anders zag. Zijn “het doel heiligt de middelen” kan inmiddels echter zo veel kanten op verdraaid worden dat er de facto geen grenzen meer zouden zijn aan welke middelen geoorloofd zijn voor wat dan ook.

Revealed: 50 million Facebook profiles harvested for Cambridge Analytica in major data breach

Het verhaal verbaast mij allerminst, en als dit dan nog als data breach (datalek) wordt bestempeld mag je zelf nadenken wat de eigenaar van deze gegevens zelf hele dagen aan het doen is. Hint: jouw leven wordt er anders van en zij worden er heel rijk van.

En waar ik Facebook zei had ik ook Google, Twitter of Snap kunnen zeggen stop.

 

Nosedive

De (Netflix-)serie Black Mirror is niet nieuw en al veel geroemd en dat is niet onterecht. Er zitten verschrikkelijk goeie afleveringen bij, met voor mij S03E01 “Nosedive” als must see uitschieter. Hier wordt op een zeer geloofwaardige manier blootgelegd wat het betekent om in een samenleving met social rating (“likes”) te leven, waar sommigen van ons al in zitten en wat her en der al de officiële praktijk aan het worden is.

Dankzij de VPRO en Ruben Terlou krijgen we een respectvol, genuanceerder en zelfs inspirerend beeld van China.

In China is de overheid bezig met het opzetten van een ‘sociaal kredietsysteem’ om het gedrag van burgers te sturen. Ook commerciële bedrijven, zoals Alibaba, ontwikkelen hun eigen beoordelingssystemen, waarbij je punten krijgt voor goed gedrag.

Met zo’n systeem zal in Nederland bijvoorbeeld het aantal functionerende VVD-ers zeer snel afnemen en resteert na misstanden misschien slechts een rol als buschauffeur.

Black Mirror laat vaak zien hoe de huidige onzichtbare computer-mechanismes (algoritmes) werken wanneer ze zichtbaar of fysiek zouden zijn. Episode S03E6 “Hated in the nation” maakt bijvoorbeeld het effect van kuddegedrag, ongeremde meningen, ophitsing en bots op Twitter in extremis duidelijk en bijna alle andere afleveringen zijn verder minstens onwerkelijk geloofwaardig.

Verkeerd

Goed en best modern is dat de politie op alle gangbare platformen burgers op een urgente zaak kan wijzen of snel hulp van de lokale #burgernet crowd kan inroepen. Verkeerd is dat je voor meer informatie op het commerciële en besloten platform facebook terecht moet. Een politie moet beschikken over een eigen en vertrouwd platform op politie.nl waarop agenten of wie-van-de-politie-dan-ook heel eenvoudig berichten kunnen aanmaken en dat die berichten afhankelijk van de urgentie enz. naar de verschillende platformen pusht. Net als dat het niet handig is dat een hardloophorloge nauwkeurig alle schreden van militaire missies registreert en publiceert hoeft het niet wenselijk te zijn dat facebook c.s. alles van onze (wijk)agenten weet.

Datzelfde geldt voor onze lokale overheden. Dat artiesten of andere commerciële bewegingen facebook als marketingplatform gebruiken moeten ze helemaal zelf weten, maar overheden niet. Zoals de gemeente Gent van plan is is al een heel stuk beter.

Gent wil aan de rest van de wereld tonen dat een slimme stad niet hetzelfde betekent als de gegevens van burgers op straat gooien

Het meisje is overigens wel terug gevonden.

Exact

Er wordt veel onzin verteld, zelfs op radio en televisie. Zo vaak zelfs dat ik er een houding van Nou toe maar, wat jij wilt bij heb ontwikkeld. Tendentieuze wetenschap en afdruipende achterliggende agenda’s, opinies, niet verwonderlijk dat de media een imagoprobleem heeft qua betrouwbaarheid.

Veel van wat verteld wordt is niet voor iedereen zomaar even weerlegbaar, weinigen zijn op de hoogte van alle ins en outs en meestal is er ook niet een even groot podium om tegengeluiden te laten horen, je moet de journalisten op hun vakmanschap en integriteit vertrouwen, wat ons niet makkelijk wordt gemaakt. Anders wordt het natuurlijk als het over echte wetenschap gaat, aantoonbare feiten, bewezen praktijken en informatietechnologie, en al helemaal wanneer daar het internet bij betrokken is: dan kom je daar niet mee weg.

Het hele verhaal begint en eindigt bij die media. Het in inmiddels ruimschoots beschreven, maar toch nog even een globaal overzichtje, ik had er de tijd voor. Lees verder

Dubbele

En nu we toch aan het terdiscussiestellen zijn: ik moest lachen om de creatieve uitnodiging van de Eindhovense studentenclub Aleph, leuk, creatief uitgewerkt en overduidelijk studentikoos. Helaas wachtte in het politiek correcte en gepolariseerde tijdvak waarin we zitten en waarschijnlijk ook even ongelukkig getimed na de ontgroeningsonthullingen van Rambam al snel de schandpaal (de eerste 15 seconden is genoeg):

Ik verbeeld me dat de aanwezige minister er op zichzelf ook nog wel de lol van in ziet, maar de vooringenomen Jinek wil (kan) dat niet horen en bestempelt die reactie dan maar als politiek correct (= eigenlijk onwaar) zodat haar mening toch weer gewoon de juiste is. Net als bij Humberto dient het verhaal van de gasten slechts ter meerdere glorie van de te ventileren opinie of aan te prijzen gebeurtenis. En dat terwijl Nederland over enigszins vergelijkbare “foute” grappen tegelijkertijd unaniem  laaiend enthousiast is: #luizenmoeder.

Wellicht had de studentenvereniging ergens moeten vermelden dat het om satire of humor ging, wat vroeger nog wel enigszins ingesloten zat in het begrip carnaval, althans beneden de bourgondische rivierengrens. Of meet de (social) media zich een morele superioriteit aan waarbij de hardste schreeuwers, die met de meeste volgers, tevredengesteld moeten worden voordat je zelf een veroordeling ten deel valt? Ik vind het laf.

 

Begrepen

Met deze uitspraak van Jan voel ik me begrepen. Deze mensen wíllen (of kunnen) geen begrip opbrengen voor andere zienswijzen, en ik kan me goed voorstellen dat het “moeten” reageren op alles wat er gebeurt en verkeerd begrepen kán worden inclusief de reacties daar op daarbij een hele grote rol speelt.

Goed boek

De andere zoon kocht dit boek, inderdaad een must read voor iedereen die iets roept over privacy. Het bracht me in combinatie met #tegenlicht uitzendingen en

tot
We practice Ethical Design
en de aanschaf en installatie van Better.

Ik merk nu pas dat ik de afgelopen jaren veel zelfcensuur heb toegepast in de wetenschap dat mijn profiel bij alles wat ik doe, zoek en bekijk op het verkeerde been gezet zou kunnen worden. Met Better is dat direct verbeterd waarmee het rijke gevoel van vrijheid enigszins is teruggekeerd. Must read dus.

Etnisch profileren

De advertenties die u ziet relevanter maken, dat is de reden waarom Google en facebook (zelfs al ben ik daar geen gebruiker van!) informatie van mij verzamelen. Anders gezegd: geld verdienen, véél geld verdienen. Dat is geen nieuws.

Toch geeft het een onbehaaglijk gevoel om te zien wát ze allemaal van je denken te weten, opgefrist en meer doordrongen dan ooit na het lezen van Je hebt wél iets te verbergen.

Over gisteren weet Google dus dat ik twee keer naar de vuilstort ben geweest waarvan de eerste keer (12:04) blijkbaar met zo’n volle aanhanger dat het het lijkt alsof ik met de fiets was, vervolgens naar de stad, met de auto heen en op de fiets terug, en vervolgens naar het voetbalveld en terug naar huis, alwaar ik -althans mijn telefoon- om 18:02 aankwam en niet meer wegging. Dat de uitslag daar 2-3 was en wie de doelpuntenmakers waren, dát is dan weer te onbelangrijk voor een goede advertentie.

Niet vertrouwenwekkend

In mijn grote behoefte aan nuance en fundering werd ik vanavond weer getroffen door die welbespraakte mevrouw bij DWDD, een programma dat ik al lang niet meer dagelijks kijk maar zeker met Van Dis erbij nog wel eens weet te boeien. Even op twitter checken wie die mevrouw ook al weer is en tegelijk ook even de bevestiging zoeken dat elke kijker met mij enthousiast is over de nuance en fundering van deze mevrouw. Het is jammer dat het intussen bijzonder is als er eens iemand op televisie is met een dergelijke autoriteit, dat vind je eigenlijk alleen nog maar op de Universiteit van Nederland.

Dat vind je dus inderdaad, maar in minstens dezelfde mate lees ik tot mijn stomme en naïeve verbijstering de tegengestelde geluiden. Dat deze mevrouw, Prof. Dr. Beatrice de Graaf, hoogleraar aan de Universiteit Utrecht in enkele zinnen een breed en veelzijdig beeld schetst van de problematiek en daarbij ook nog een aantal oplossingsrichtingen aan de hand doet schiet menig rel-account bij voorbaat in het verkeerde keelgat en zet de spuien open om onderzoek en wetenschap van repliek te dienen vanuit de voorbestemde onderbuik. Na afloop resteert vooral de instemming (op twitter) maar tijdens de uitzending zijn ze er al de kippen bij.

Reagenten die alleen maar willen horen dat Altijd Alles Alleen door Islam is veroorzaakt, stuk voor stuk terug te voeren op accounts die sympathiseren met PVV, WNL en/of Geen stijl en waar ik al lang geleden gestopt ben met het volgen, kijken resp. bezoeken van deze gemeenschappen omdat ik de toon ervan inmiddels wel snap blijken deze twitteraars zich toch dagelijks te pijnigen met het kijken naar de linkse pleuris honden.

Om een indruk te geven van de waarde van twitter waar het gaat om opmerkelijke feiten vond ik overigens dit wel een aardige.

https://twitter.com/tisniewat/status/666327611728113664

Anyway, ik raak niet erg optimistisch van de toon van dit toch niet onaanzienlijk deel van de bevolking -ik begrijp ze écht niet- en vertrouw er alleen nog maar op maar dat ze straks niet naar de stembus gaan. Of pas nadat ze dit college hebben begrepen, wat waarschijnlijk niet gaat gebeuren.

Tsja

De missie van LinkedIn is om professionals overal ter wereld met elkaar in contact te brengen zodat ze productiever en succesvoller kunnen worden. Daarom zijn de privacyregels en de Gebruikersovereenkomst vandaag maar weer eens aangepast. En of het er voorheen ook al in stond of niet, dergelijke regeltjes vind ik huiveringwekkend:

U verleent LinkedIn bovendien een niet-exclusief, onherroepelijk, wereldwijd, eeuwigdurend, onbeperkt, toewijsbaar, in sublicentie verstrekbaar, volledig betaald en royaltyvrij recht om alle door u aan LinkedIn verstrekte gegevens (direct of indirect) te kopiëren, te verbeteren, te verspreiden, te publiceren, te verwijderen, te bewaren, toe te voegen, te verwerken, te analyseren, te gebruiken en te commercialiseren en hiervan afgeleide werken te maken, inclusief maar niet beperkt tot alle door u gegenereerde content, ideeën, concepten, technieken en/of gegevens voor de services die u indient op LinkedIn, zonder verdere toestemming, kennisgeving en/of compensatie aan u of derden.

en daar fijntjes mijn eigen rechten tegenover:

…verlenen we u een beperkte, herroepbare, niet-exclusieve, niet-toewijsbare, niet in sublicentie verstrekbare licentie en een beperkt, herroepbaar, niet-exclusief, niet-toewijsbaar, niet in sublicentie verstrekbaar recht om de Services te openen, via een algemeen beschikbare webbrowser (…) om informatie te bekijken en om de door ons geleverde Services op LinkedIn-webpagina’s te gebruiken in overeenstemming met deze Overeenkomst.

Ik voelde toch al weer zo’n social media-dipje aankomen, en overweeg vrij serieus ook deze maar eens te beëindigen.