Fotosynthese

Posted on

Als kind ben (of was) je veel intensiever met je omgeving bezig, ik ken mijn jeugdkamer in Etten-Leur dan ook veel beter dan het huis waarin ik nu al veel langer woon. Elk overbodig geworden plug of uitgescheurde poster-speld achter het rauhfaser-behang, elk kroonsteentje, alles was er met een eigen reden. Een saaie foto van toen maakt daarom ook veel herinneringen los. 

image-13086
Jongerenkamer omstreeks 1980

Het bed was een opklapbed, oorspronkelijk een logeerbed maar je kon er ook zelf in slapen. Achter de bebloemde gordijnen was een gekanteld bed dat met 3 brede elastische banden erover op zijn plaats werd gehouden. Bij het uitklappen moest je je er goed van vergewissen dat beide poten goed uitgeklapt werden anders donderde je bed gewoon om als je er in ging liggen.
Op “de ombouw” allereerst een boek van de openbare bibliotheek in De Gong of De Nobelaer. In de hoek een extra luidspreker, daar kon je er niet genoeg van hebben. Uit een single-platenkoffertje had een broer al een speakerbox gemaakt en die kon je gewoon uitbreiden door op de twee aansluitpunten nog een andere te verbinden, die uit een oude televisie of iets dergelijks kwam; een doos eromheen was vaak niet nodig. Je kon gewoon op het oor constateren dat het zo extra hoog opleverde of iets dergelijks, in elk geval kwam het (mono) geluid vanuit meerdere richtingen zo. Het te lange snoer liet ik intact, zonde om af te knippen en daar hoorde je niks van.

Op de balk een tweetal stikkers van ome Wim. Hij nam altijd iets dergelijks mee. Ik had werkelijk he-le-maal niks met het leger maar je moest ze toch érgens op plakken. Die rechtse was oranje en kwam op verschillende plekken terug, we hadden er kennelijk genoeg. Ik dacht dat die van een of andere interne luchtmacht-organisatie was, de personeelsvereniging, vakbond of zoiets, zo’n onderdeel waarvan je afvraagt: stikkers?

Aan de muur een poster van de Muppetshow-cast. Niet erg controversieel.

Deze. Met Kermit er nog voor dan, die hier nog even bij de schmink zat denk ik.

De cassettebandjes, in van die schakelbare houders à 12 stuks -later zou hier een dubbele rij hangen, waarop bij het positioneren al was geanticipeerd. Met wat beeldbewerking is nog goed te lezen wat er op stond, met een mooi goud-op-zwart stikkertje geletterd:

A. ?
B. Solution (Fully Interlocking + Cordon Blue)
C. Dire Straits (Dire Straits +  Communique kant A)
D. The Allman Bros. Band (Enlightened Rogues)
E. Jackson Browne (Running on Empty)
F. Randy Newman (Born Again)
G. The Doobie Brothers (The Captain and me)
H. Lowell George (metal tape!)
I. Herman Brood (Shpritsz en/of iets live van de VARA)
J. The Eagles (The Long Run?)
K. Little Feat (Waiting for Columbus)
L. Ry Cooder (Bop till you drop)
M. Steely Dan (The Royal Scam)
N. The Laurel Canyon Band uit Studio Ron Konings (met inlegvel-instructie dat er bij een vastlopende cassette met een vlakke hand moest worden geslagen)
O. Crosby, Stills & Nash (CSN)
P. The Cate Brothers band
Q. The Eagles
R. The Crusaders (Images)
S. Little Feat (Down on the farm?)
T en U waren nog leeg, en tenslotte natuurlijk De Reinigingscassette, het wondermiddel voor wanneer het geluid hoorbaar minder was geworden. Een wattenstaafje met spiritus deed het overigens ook prima al moest je er dan natuurlijk voor zorgen dat het aandrijfrolletje niet uitdroogde. Ik had -later- zelfs een heuse demagnetiseur, een magisch apparaat dat de ruis moest uitdrijven en dat emotioneel ook daadwerkelijk deed. Nooit iets van gehoord overigens, maar het móest wel goed zijn. Die heb ik vorig jaar pas weggegooid.

We schieten al lekker op. Alvorens we bij de hifi-plank uitkomen memoreren we nog even de bijna onverwoestbare pre-Ikea-boekenrekken voor aan de muur, zwarte verticale staanders -bij beschadiging gewoon met een viltstift te retoucheren- en primairgekleurde leggers. We zien nog een Hoppe jeneverfles staan, ik denk met water voor de hier niet-zichtbare plantjes, en een verzamelmap voor “miniboekjes” die bij een of andere kruidenier of tijdschrift vergaard konden worden.

Goed te beseffen dat alles hiermee de muur in moest

Tot slot dan de HiFi-plank met transistor-radio, cassetterecorder en pick-up. De radio (Philips 90RL750) kende volume- en toonregeling en had een DIN-aansluiting waarmee ook het geluid van de cassetterecorder (Philips N2213) kon worden veredeld, die had immers maar 2 geluidsstanden: “dof” en “schel”. Op ebay werd er onlangs nog €34,60 voor betaald, dat lijkt me nog verrassend waardevast.

De cassetterecorder (met full auto shut-off!) stond op een dikke laag schuimrubber om het brommen van de motor op de plank te later verdwijnen, wat vooral ’s nachts irritant was.
De pickup was een Aristona, de toevallige singeltjes staan er naast, waarvan Ohio/Find the cost of freedom van Crosby, Stills, Nash en Young zichtbaar is. Om mij onbekende redenen had de eerdere eigenaar een stuk uit de stofkap gezaagd, wat ik weer had gereconstrueerd met Scotch Invisible Tape dat net bestond. Helemaal onzichtbaar was die met deze toepassing niet, maar het werd zeker niet zo’n plakboel als die je met conventionele plakband op enig moment krijgt.
Om een plaatje te draaien moest de DIN-plug omgeplugd worden.

Rest ons alleen nog de gefineerde spaanplaat-plank, waarvan ik hoogstpersoonlijk de afgeronde hoek(en) heb verzorgd. Dat je de ruwe rand moest plamuren en dat dat bij ons direct vertaald werd in Alabastine, wat tot het einde behelpen bleef. Deze metalen bevestigingshaken waren overigens ook klassiekers in onze familie.

Zo’n foto, bedankt Hans.