I Say A Little Prayer

Posted on

The moment I wake up.. Aretha Franklin (1942-2018) is er niet meer. Ergens in mijn leven besefte ik dat zij het was, the real thing, zingen vanuit je tenen, dankzij de paplepel zonder enige twijfel of moeite*. Soul, beter wordt het niet.

Als beloofde het een heuse ceremonie te worden, mochten we de buitengewoon ambtenaar van Hengelo muziek aanleveren die op de ge√ęigende momenten tijdens de voltrekking zou worden afgespeeld. Het was februari 2004 en ik meen dat we met “Opportunity For Two” (Van Dyke Parks, Jump! 1984) de trouwzaal betraden en dat na het Ja-woord de schriftelijke afhandeling begon met de piano van Aretha’s “I Say A Little Prayer” (Aretha Now, 1968). Er zou nog een derde nummer in het spel kunnen zijn geweest bij het verlaten van de zaal.

I Say A Little Prayer ūüé∂ (foto: Erik Feij)

“I Say a Little Prayer” werd geschreven door Hal David en gecomponeerd door Burt Bacharach, dus voor Dionne Warwick. In 1966 toevallig ook nog, net als wij. Het verwoordt de bezorgde liefde van een vrouw voor haar man die op dat moment in Vietnam vecht. Dat wist ik toen allemaal niet, maar dat het over liefde ging begrepen we wel. En dat het tijdloos was en niet controversieel voor in een trouwzaal ook. En de emotie paste bij de dag, de keuze was niet eens heel moeilijk geweest.¬†Bovendien: Aretha had al bij meer belangwekkende evenementen gezongen, bijvoorbeeld bij de uitvaart van Martin Luther King, hoorde ik vandaag. Zij heeft wat meegemaakt zeg!

A few months after Warwick’s single came out, Aretha Franklin and¬†The Sweet Inspirations¬†were singing “I Say a Little Prayer” for fun during a break in recording sessions for¬†Aretha Now. Producer Jerry Wexler¬†liked what he heard, and decided to record the song. With Franklin on piano and the Muscle Shoals Rhythm Section behind her, it was recorded in one take. Franklin’s version has more of a gospel and rhythm & blues feel, with a fluid call-and-response interplay between the lead and backup singers. (from: Open Culture)

Er mankeert he-le-maal niks aan dit nummer, deze uitvoering, deze zangeressen, deze band. In één take! Het wisselen met de 4/4, 2/4 en 3/4 maten helpt ook: het nummer verveelt nooit. 

Ze kan terugkijken op een zinvol leven, of beter, we mogen haar wel dankbaar zijn. Respect. Amen. 

*Update: dat “zonder enige moeite” is wat te romantisch. Zoals Quincy Jones overal te pas en te onpas kenbaar maakt is talent en een fijne stem belangrijk, maar toewijding en hard werken nog v√©√©l meer. Aretha was ook een zeer harde werker. Het kwam haar niet aanwaaien, moeten we ook beseffen.