Bonatalk

Richard was weer eens in Nederland, en hoewel ik het wel ken ging ik toch weer lastminute naar Rotterdam. Niet uitverkocht dus, wel lekker vol. Laterenvenster, daar waren we nog niet geweest en het geluid schijnt daar prima te zijn. Extra gezellig was dat ik niet alleen hoefde en ter plaatse weer familie trof.

Anyway, het was zeker niet het meest geïnspireerde concert ooit, maar ook dan is het meer dan prima en valt er genoeg te genieten. En voor Mut’Esukudu in een echt doodstille zaal (Dutch Disease? Moet je gewoon beter spelen) mag je me altijd roepen. De band: Osmany Paredes, Dennis Hernandez, Richard Bona, Ludwig Afonso, Ciro Manna. Hebben zelf ook allemaal plaatjes gemaakt. Ciro is nieuw in de flexband en nog wat onzeker zoekend (zou hij het niet te veel vinden?) in de nummers, maar hij mag gewoon los gaan lijkt me. Richard maakte zelf een vermoeide indruk en was minder scherp dan anders. Helemaal gek is dat niet, in de afgelopen weken was hij in Zuid-Korea, Moskou, en Los Angeles bijvoorbeeld.

Na afloop overlegden we nog kort. Richard heeft heimwee naar Hertme en wil daar graag weer spelen. Dat moet dan 2019 worden.

Tom, Richard en Peter, Lantarenvenster Rotterdam