Griepje

Griepje

image-3797
Ik heb een paar dagen met griep in bed gelegen, en het enige vertier in het bijzondere dag-en-nacht-ritme af en toe was de televisie. Dat heeft me, in combinatie met de noodzakelijke verveling, weer teen en tander duidelijk gemaakt met betrekking tot de huidige stand van zaken:

  • Het is droevig en erg bovendien dat volksverlakkerij als Tell Sell en Tommy teleshopping niet verboden is. Ik kan me voorstellen dat je als werkloze na drie dagen TV overstag gaat en toch die veel te dure, armzalige en overbodige airpan, ahhbra of smootie-mixer aanschaft. Ongelofelijk en agressief, en volgens mij in principe stuk-voor-stuk gewonnen zaken voor reclamecodecommissies, als iemand de moeite zou nemen ze aan te klagen. Of gelden er geen regels voor de commerciëlen?
  • Veel niet-publieke zenders en/of programma’s hebben duidelijk te veel zendtijd. In sommige gevallen is het overduidelijk de uitdaging om zoveel mogelijk cliffhangers om de reclameblokken te genereren (SBS6, National Geographic, Discovery, en meer), waarbij je elk fragment minstens drie keer te zien krijgt: “Zometeen ..”, “Straks..”, “Na de reclame..” dat diverse keren, dan uiteindelijk het non-item dat ten overvloede nog een paar keer herhaald wordt. Ik begrijp het: er is immers helemaal geen materiaal meer dan dat, en er valt ook helemaal niks over te zeggen. Het zijn vaak van die footage progamma’s, liefst aangekocht uit een ver land en/of gewoon heel erg oud, slechts vulling tussen de reclameblokken, en verschrikkelijk afstompend. Een half uur kan -als je het dan toch wilt uitzenden- met gemak worden gereduceerd tot vijf minuten, inclusief duiding.
    Ook bij #pownews zie je dit terug. Non-issues van maximaal 3 reporters met een vermeende flinkheid worden zo uitgesmeerd en aangevuld met allerlei allegaars dat er een onbegrijpelijke en zinloze sequentie van stukjes ontstaat dat op een bonte avond zou misstaan. Met uiteindelijk nog een samenvatting van de eigen uitzendingen van de afgelopen dagen. Pffff en sjongejonge.
  • Veel digitale publieke kanalen zijn overbodig, zeker met een completer wordend Uitzendinggemist. Ziggo heeft nu NostalgieTV in de etalage, en hoewel het idee zelf nog leuk lijkt, is het dat echt niet. Ik heb wel 6 keer hetzelfde programma gezien (gezien, niet bekeken), en zelfs Dr. Vlimmen is in de huidige tijd niet vooruit te branden. Te weinig content voor 24 uur, lijkt me, en dat zal voor al die kanalen wel gelden, zeg ik voor het gemak. Daar moet een andere oplossing voor komen, waarbij de helft stoppen een voor de hand liggende is.

Het bracht me -in combinatie met een pak Multivitamine ACE- op de volgende constatering, die ik al lang aanvoelde maar nog nooit in rust geanalyseerd had: de markt-terreur. Ik wordt er af en toe zelf al heel moe van, en ‘men’ laat zich hierin nogal meeslepen, wat is zoals dit mechanisme dan werkt: je wil het niet, maar je moet wel, want anderen doen het ook.

  1. In den beginne zijn dingen schaars en moet alles zorgvuldig worden afgewogen. Op een gegeven moment is de situatie uitontwikkeld en geoptimaliseerd en worden oorzaak en gevolg als het ware omgedraaid en gaat het om het uitmelken. Dat gaat zo geleidelijk en geraffineerd dat je het niet in de gaten hebt als je niet oplet.
  2. Doorgewinterde marketeers denken voor jou, en zorgen dat jij de gedachten van het gemiddelde gaat volgen, en voorspelbare doelgroep wordt. Het is echt heel moeilijk om je eigen identiteit te behouden, totdat het zelfs op een gegeven moment profijtelijker wordt om maar toe te geven aan het gedrag van de doelgroep waartoe je behoort. En toch maar je beeldbuis wegdoet voor een flatscreen of van lieverlee gaat SMS-en. Of zoiets, verzin het zelf maar.

Voorbeeld van het eerste vind ik in dat pak Multivitamine ACE: in den beginne waren er voedingsmiddelen, die -uit noodzaak- gedistribueerd moesten worden naar de consument. Dat waren in eerste instantie (bijvoorbeeld) sinaasappelen, die later in uitgeperste vorm ook als sinaasappelsap en -met toegevoegd koolzuur en suiker- sinas werden geleverd. Dat was al slim. Sinaasappelconcentraat zou beter zijn, want dankzij de heerlijke Keuringsdienst van Waarden weten we dat alle sinaasappelsapvarianten slechts in de hoeveelheid toegevoegd water en suiker variëren, en voor het grootste deel uit appelsap bestaan. Kijken we nu in de supermarkt, dan zien we een idiote rij van sapvarianten, die uitsluitend in de concentraatverhoudingen van andere vruchten lichtjes variërend.
Het genoemde Multivitamine bestaat bijvoorbeeld uit water, 20% sinaasappelsap uit concentraat, suiker, 5% wortelsap uit concentraat, 5% citroensap uit concentraat en nog wat. Al met al een heleboel toegevoegd water, en in zoveel mogelijk smaakcombinaties, verpakkingsvarianten, prikgehaltes en merken. Er is -met uitzondering van het wat lastigere koolzuur- niet zo heel veel bezwaar tegen het verkopen van de basisconcentraten en dat thuis zelf naar smaak te mixen en aan te lengen, traploos tot elke gewenste nuance. Waarmee je de gang in de supermarkt reduceert tot één schap, met -ik veronderstel- hooguit iets goedkopere en duurdere concentraten al naar gelang het ras of de oogst (ahum). En waarbij je met een paar cent per liter sap klaar bent, en je water gewoon aan je watermaatschappij betaalt.

Het andere voorbeeld van het eerste verschijnsel is de televisie: in eerste instantie ontstaan omdat het kon en ter distributie van informatie en amusement en met een bescheiden aantal netten dat een deel van de dag uitzond voldoende wedijver tussen de creatievelingen om een diverse en bewuste invulling te geven, is het inmiddels voor veel zenders de uitdaging de 24×7 zo goedkoop mogelijk ingevuld te krijgen met schaamteloos als enige doel het trekken van de juiste doelgroepen op het juiste moment zodat adverteerders -vertekende- getallen voorgespiegeld kunnen krijgen van marktaandelen. En daar moeten wij naar kijken? We lijken wel gek!

Hiermee kom je haast vanzelf uit bij het tweede punt, niks nieuws maar heel diep geworteld: je krijgt voorgeschoteld wat men denkt dat je wilt zien. Als iedere fabrikant, politicus of gewoon ieder mens weer eens zou kunnen vertellen wat hij zelf wilde vertellen, het gewoon aan de luisteraar (kiezer) overlaat wat die daar van vindt, en zich niet van te voren al zorgen maakt over wat de ander er van zal vinden. En dat die ander dan ook gewoon met wat respect luistert en terug praat. Zoiets. Dan krijg je misschien discussies die ergens toe leiden.

Zou het niet heerlijk zijn als de wereld weer ontdaan zou kunnen worden van die mediale schijnwerkelijkheden? Is het dan weer de schuld van de media? Ja, zeg ik maar eens een keer flink. Ze zijn echter niet de oorzaak.

Hoe weerbarstig dat doorbreken -vanwege de onvoorstelbare shareholders belangen- is, illustreert Sicko op indringende wijze, dit weekend uitgezonden.  Niet op uitzending gemist, maar vast nog een paar keer op document24.

Zal ik maar niet liever gewoon weer gaan twitteren?

3 Replies to “Griepje”

  1. Jij hebt het goed te pakken gehad zeg, en wat koorts dan niet allemaal met je kan doen of je kan laten doen, denken en bekijken…
    Bestaat er al een vaccinatie tegen deze griep?

  2. Vaccin? Zoals altijd: tijd heelt alle wonden. En je moet van je hart geen moordkuil maken, weet ik toevallig.

  3. Jammer dat je tien jaar geleden geen griep hebt gehad, toen TellSell nog bestond uit jonge enthousiaste programmamakers welke juweeltjes als “Amazing Discoveries” de ether in slingerden. Wie herinnert zich niet de wereldberoemde “Flying lures” of de “Ab dominator”. Op mijn netvlies staat nog duidelijk het beeld van Mike die in totale paniek een oplossing zoekt voor een verfkwast die niet spat. Gelukkig bestond er een product dat dit wereldbedreigende probleem aankon. Ik ben alleen de naam vergeten.