Wende

Posted on

Het leek zo overzichtelijk: je blijkt ongeneeslijk en slopend progressief ziek, je schikt je in je lot en de onbepaalde tijd die rest probeer je maximaal te benutten om de medemens in het algemeen en de aspirant-achterblijvers in het bijzonder nog wat mee te geven en vooraf reeds troost te bieden voor wat daarna overblijft. Je berust. Je gaat sterven en de partner waarmee je zo’n halve eeuw alles gedeeld hebt leeft nog enige tijd gezond en nog betrekkelijk gelukkig door.

Die voorbereidingen waren zo langzamerhand wel afgerond toen -nu precies een week geleden- je gezonde partner dramatisch van de trap viel en zeer ernstig beschadigd raakte. De ontwikkelingen vechten om hoop en vrees, maar realisme stemt ieder somber. Zeker is dat er binnen afzienbare tijd geen zicht is op normaal, en dus ben je toch nog ongewild genoodzaakt om de laatste periode door te brengen in een vreemde verzorgende omgeving, buiten die o zo vertrouwde omgeving waar je je je hele leven prettig hebt gevoeld. En je komt denkelijk nooit meer terug.

Jullie zijn nog niet dood, maar al wel weg. Dat wilde niemand, en het leert dat leven bij de dag in moeilijke situaties de enige manier is.

One Reply to “Wende”

Comments are closed.