Sentimentie

Posted on

Jackson Browne Time the Conqueror HMH Amsterdam

Een ander verhaal was het bij Jackson Browne. Verbazingwekkend meevallend geluid in de onopvallend grote HMH en degelijke Westcoast entertainment met oorsprong in de jaren 70. Het doel van deze avond was gezelligheid en sentiment, en beiden doelen werden makkelijk bereikt, hoewel ik me niet helemaal kon herkennen in de superlatieven die ik om me heen alom hoorde.

Er past hier geen recensie, die van anderen kloppen allemaal wel ongeveer. De algemene mening van het publiek werd na het tweede nieuwe nummer al kernachtig verwoord door de kreet Rosie! Jackson bezweerde dat ze elk nummer uit het hele oeuvre kunnen spelen, maar dat het alleen gitaartechnisch handiger is om de vooraf bedachte volgorde aan te houden. Een neiging om Linda Paloma te roepen kon ik net onderdrukken.

De sentimental journey zou totaal zijn geweest indien Lee Sklar, Russ Kunkel, Craig Doerge, (en in mindere mate Danny Kortchmar en David Lindley) aanwezig waren, jongens die wat mij betreft wat meer (creativiteit) te bieden leken te hebben dan deze, hoewel je de oorzaak misschien ook in de soms erg saaie composities moet zoeken.
Lachwekkend vond ik ronduit de belichting: van de eerste tot de laatste noot werd elk accent trouw uitgelicht: een solootje van 4 maten op de toetsen, een regeltje door de de ene achtergrondzangeres, een regeltje door de andere achtergrondzangeres, een zinnetje door allebei, enzovoorts, onvermoeibaar. Behalve de kleuren varieerde er niets. Het kan en mag, maar dat doet Blof veel beter, om eens voorbeeld dicht bij huis te noemen.

Maar het moet gezegd: het was beslist de echte Jackson in beeld en geluid, herkenbaar en gezellig.

Moet ik nog vertellen dat Venice zelf –toch in de buurt– op kwam draven voor de backing op For a dancer? En dat Jackson tegen het fotograferend deel van het publiek uitviel en iedereen aanspoorde om toch vooral hier en nu te zijn (I’m playing for you, not for Youtube!)? Dan weten julle dat ook weer.