Een reconstructie

Posted on

8:30Birdland vond ik het hoogtepunt in het repertoire van TeeWee’s Bigband. Het swingde en spetterde en, laten we eerlijk wezen, dat is naast de harmonische mogelijkheden nou net het aardige van een big band.

Ik was een jaar of 13-14 denk ik. Broers en vrienden waren druk met muziek bezig, Little Feat, maar ook Mezzo Forte, Cate Brothers en Van Morrison, to name a few. Ouders hadden geen platen of deden niet aan muziek. Wel wat Paul Anka of Dorus, maar dat telde niet mee. Te Muiderkring echter hadden ze wel platen. Een hele kast vol, met namen waar ik nu pas van gehoord heb.
Deze stond daar ook tussen. Terwijl ouders wegwaren, probeerden wij wat van die platen, iets waar je als ouder van puberende jongens van droomt.
Aan jazz deden we nog niet, maar deze Weather Report ging er wel in: de dubbelelpee  werd scheutig gedupliceerd op C-90 cassettes, met Birdland telkens weer als mijn hoogtepunt.

Ik vind jazz overtreffend van pop. Verward was ik dan ook even toen ik in 2000 in de Little Feat memoires las dat Lowell daar nou net helemaal niks mee had. Het discussiestuk Day at the Dog Races, puristen haten het, de rest vindt het wel tof, was niet Lowell’s ding: “Lowell was a little upset”, Templeman confirms. “He said ‘What is this, fuckin’ Weather Report?’“. Lowell had andere kwaliteiten.

Op 27 maart 1999 -toen internet nog geen gemeengoed was was en e-mail nog niet verzoop- bracht ik Peter Erskine naar het station van Enschede.

Van de week rolde dankzij MailMyDisc de CD 8:30 mijn brievenbus in. Vandaar de herinneringen.