Glazen plafond

Afgelopen vrijdag voor de gezelligheid weer eens De Dijk te Enschede bezocht. Nog steeds heel erg Popmuziek was mijn conclusie. Ergens niet erg onverwachts maar toch ergens ook weer wel. Waar deze vijftigers bij de meeste nummer wel kiezen voor het lekker lang uitspinnen van de vaak erg lekkere groove hoop ik bij elk nummer weer dat de solist het geijkte pad verlaat en het idioom van de nog veel harmonischer jazz betreedt. Laat om het even welke jazzcat ze eens een masterclassje geven, dan zal blijken dat ze hun instrumenten en vooral ook de muzikale creativiteit nog maar net voor de helft beheersen. De Dijk met New Cool Collective band lijkt me ook nog een lekker combinatie, na 25 jaar moet je toch eens een keer wat progressie tonen, lijkt me. 

Het kan ook aan mij liggen want ik heb dat bijvoorbeeld ook al eerder bij Blof gemerkt. Alsof het plafond van de popmuziek de vloer van de jazz is. Loop -zonder pretenties- die trap op dus, alsjeblieft!