Projectie

Goed. Je bent dus ergens begin -nou ok bijna half- 40, lekker bezig, over het algemeen gelukkig en toch zeker zeer tevreden en niks te klagen. Fijne partner, complementair en steun en toeverlaat, je stuwt elkaar verder en remt elkaar soms juist. Twee dotten van kinderen van rond de tien, lekker in hun vel, een mooi sociaal leven. En in je werk, betaald of vrijwilliger, doe je er toe.

Je hebt je eigen bestaansrecht, maar doet als het enigszins mogelijk alles samen,of dan toch tenminste gedeeld.

Als je dan -omdat je kerngezonde vrouw zich echt niet goed voelt- een ambulance belt en je vrouw enkele minuten later overlijdt besef je direct hoe perfect je leven in balans was, hoe geluk ingekleurd kan zijn, hoe futiel je bezwaren. En hoe veilig en vanzelfsprekend de kinderen daarin meedraaien, een basis voor een mooie toekomst. En als je dan krap vijf dagen later met zijn drietjes achter haar kist loopt, besef je hoe onoverbrugbaar het verschil tussen drieën en vieren lijkt. Dan moet blijken dat het ontbrekende stukje in elk is achtergebleven, en dat je toch een beetje met z’n vieren blijft, maar wel heel anders. Jezelf bijeenrapen en berust verder gaan, meer mogelijkheden zijn er niet. Dat vergt sterkte, veel sterkte. En de fijne herinnering.

Binnen een week kun je dood en begraven zijn, het is dus echt zo, ook jij. Maar zelfs die voorkennis maakt het niet mogelijk daar iets aan te doen. Sta er dus maar niet te veel bij stil, en denk niet waarom zij wel, en jij niet.