Onderschat

Onderschat

 

Kohnstamm
image-705

Ik heb jarenlang gegniffeld om de WPB. Betuttelend! Als gematigd informaticapurist geef ik namelijk bij voorkeur grif toe aan de groeiende mogelijkheden die de informatietechniek ons biedt.
In het begin van de afgelopen negentiger jaren waren we bijvoorbeeld bezig met STEP en wensten dat iedereen zijn gegevens op dezelfde manier opsloeg. Dàn zou de wereld snel een stap voorwaarts maken, want alles eenduidig gekoppeld kunnen worden, vergissingen tot het verleden behoren en alles goedkoper of beter worden.
Een deel daarvan is waarheid geworden, en steeds meer worden allerlei gegevens via Services uitgewisseld waarbij wereldwijd afgesproken definities gebruikt worden. Onze computers beginnen zo langzamerhand te begrijpen waar ze mee bezig zijn.

Verbaasd was ik dan ook toen er bij de realisatie van een koppeling met de Informatie Beheer Groep registratie kritisch gekeken werd naar de te koppelen informatie. Waarom zou het gegeven of iemand een man of een vrouw is voor die gekoppelde administratie van belang zijn? Waarom niet, vond ik. Maar ergens hadden ze gelijk. De WPR (de voorloper) werd hier strikt gehanteerd.

Sindsdien zit ik wat genuanceerder op die technische lijn. Registreer wat je nodig hebt, maar vooral ook niet wat je niet nodig hebt. Persoonlijk zal ik pas echt rusten als elk gegeven maximaal één bron heeft; dat gaat komen. En dan is het nogal van belang om te regelen wat je wel wilt (koppelen) en wat niet. Alles kan dan, maar lang niet alles is wenselijk wil de maatschappij prettig leefbaar blijven.

Wat ik dan nogal onbegrijpelijk (afgezien van de vele mogelijke valse politieke motivaties) vind is waarom Nederland instemt met een exorbitante registratie van passagiersgegevens. Bijvoorbeeld. Er wordt onder het mom van terrorismewetgeving so wie so nogal wat toegestaan wat in nuchtere toestand helemaal niet door de privacy-beugel past.

Het weerwoord “ik heb niks te verbergen” is maar ten dele waar. Het voorbeeld van de ziektekostenverzekeraar die wel weet dat jij zekere risico’s loopt (en jij niet) en daardoor slechts duur of niet wil verzekeren is een goed voorbeeld. Het is wel aannemelijk dat deze kennis uiteindelijk gewoon beschikbaar gaat komen, en hoe meer kennis we hebben hoe “beter” we in principe kunnen leven, maar we mogen hopen dat er daarvoor reeds spelregels bepaald zijn volgens welke we moeten spelen. En dat het onmogelijk wordt om vals te spelen. Om di­e reden moeten we de WPB zeer hoog achten. Hoger dan onze buitenlandse vriendschappen. En het CPB in stand houden.