Miskenning

Posted on

Er zullen niet veel mensen zijn die Kenny Gradney hun favoriete bassist noemen, ook ik niet. Maar de tegenwoordige MP3-spelertjes onthullen nu gelukkig alsnog wat vroeger je vroeger vergat te horen. Ik wed bijvoorbeeld dat er niemand is die de baslijnen van Skin It Back -het mag de LP-versie zijn- kan meefluiten, ook niet na 10 keer intensief beluisteren. De baspartij uit dit Barrère nummer uit 1974 viel me recent op door onwaarschijnlijkheid. Dit lijkt me geen bassist die dagelijks vele uren studeert op al dan niet pentatonische, phrygische of ionische ladders, maar meer een ras (New Orleans) dat ooit een basgitaar at, kauwde, terugspuugde en weer opnieuw kauwde en kauwde, totdat er geen stukje ongekauwd overbleef. Dat ongetwijfeld gecombineerd met de nodige sfeerverhogende spiritualiteiten leidt tot een fantastische groove, gespeeld met een gemak als ware het handgeklap.

Ben ik de enige die dat vindt? Nee hoor, eventjes zoeken leidt al snel tot the bass lines Kenny lays down are jaw-dropping, “Skin It Back” (with its’ tasty stop-start bass line) en Funkier than a pot of neck bones, greasier than a slab of ribs. Dit is dus kennelijk funk zonder dat het saai wordt.

Volgende keer: Tiran Porter.

One Reply to “Miskenning”

Comments are closed.