Shit City

Zo kan het ook

Hadden we in een eerder schrijven nog het vermoeden dat de rommel in Zeeland -ja, ik rek het wat op- nog verweten kon worden aan De Toerist, inmiddels is onomstotelijk dat het De Zeeuw Zelve is.

Hengelog stelt dat de beschaving van een volk ook kan worden afgemeten aan het hanteren van diens hondepoep, en dat in ogenschouw nemend moet de Zeeuw bestempeld worden als een bijzonder onbeschaafd volkje: ondanks onze zeer hoge staat van alertheid bleek het niet mogelijk door de binnenstad van de Scheldestad naar de auto te komen zonder dat drie(!) medereizigers de stront tussen de profielen van de schoenen moest poetsen. En dan lopen we niet over uitlaatterreinen, maar gewoon over de stoep. Het is dan een lachwekkend gezicht om sporadisch een groen (leeg) bakje met kennelijke hondepoepzakjes te zien hangen terwijl her en der “loslopende” honden -ogenschijnlijk zonder verantwoordelijk begeleider- staan te schijten. Er is overduidelijk geen beleid, geen handhaving en vooral ook: geen mentaliteit. Foei!

Advies: faciliteer -naast de bezoekende parkeerder- ook de hondenbezitter, maar onderwerp ze aan spartaanse regels en dito controle. Niet zeuren over “honden hier niet toegestaan”, de stad niet volhangen met naieve poepzakdispensers, maar iedereen een verplicht en op eerste sommatie te tonen opruimmiddel op zak, en verplicht te gebruiken en bij verzaking onmiddellijk fiks beboeten. Zet er maar eens een half jaar wat stadswachten (combinatie met parkeerwachten?) op, en zie hoe de leefbaarheid toeneemt. Wel ook nog even één keer de hele Walstraat aandweilen.

Tot die tijd zult u mij in elk geval niet meer als toerist in Zeeland treffen.