Eufemistisch

Ik werd gisteren al snel na de alarmering weer gerustgesteld door de regionale calamiteitenservice. Geen gewonden bleek weliswaar juist, maar de dramatisch overleden patiënt had toch ook vermeld kunnen worden. Of beter: meldt geen nutteloze informatie op dit medium.

Waarom werd ik eigenlijk ingelicht over deze Grote brand in Twenteborg ziekenhuis in Almelo? Ik nam aan omdat ik -mocht ik dringend naar het ziekenhuis moeten- dan de mogelijkheid kon overwegen om uit te wijken naar een ander ziekenhuis in de regio. De tweede melding zou dan geïnterpreteerd moeten worden als het sein dat het Almeloos ziekenhuis weer in charge was. De toevoeging over de gewonden is daarbij niet nodig.

Het schijnt mij toe dat iemand zich hier niet helemaal aan het calamiteitenprotocol heeft gehouden. Of is het al een uitvloeisel van de nieuwe rampencampagne?

Vooruitgang

Ziet u zichzelf weer staan? Prompt na de vorige constatering ontstond ineens meer verscheidenheid in de door u gebruikte browsers, iemand blijkt zelfs Netscape nog geïnstalleerd te hebben staan. Voor 3,8% Unknown moeten we de webcrawlers beschuldigen, die met grote regelmaat hengelog bezoeken voor indexering in de zoekmachines.

1% van u gebruikt een Apple, 0,5% een PDA. Windows XP met Internet Explorer 6.0 is veruit het meest gebruikt.

Gestopt

Op verzoek dan wat uitleg.

Vroeger rookte ook ik. Twee pakjes Drum in de week, vijftien jaar lang. Ik genoot en was gezellig. Maar op een gegeven moment knaagt het besef dat je ooit eens moet stoppen en eigenlijk ook wilt stoppen, en dat dat beter vroeg dan laat kan zijn. Vooral de afhankelijkheid zat me dwars: als de shag op dreigde te zijn, of een vergadering erg lang duurde hield het roken me te zeer bezig.

Ik las het boek van Allen Carr, en was er prompt van af. Simpel. Stoppen met roken was toch moeilijk?
De crux van het verhaal is eenvoudig, en dat rationele besef zorgt dat je het gewoon niet meer wilt. Wat is die crux dan?

Welnu. Afbeelding 1 toont de welzijnsbeleving zoals een roker die ervaart, van 0 tot 10. Tijdens het roken (rood) van een sigaret stijgt het welbehagen (zwart), en nadat de sigaret op is (de top van de rode lijn), daalt dat ‘welbehagen’ weer, een dip. Op een gegeven moment komt het onder een bepaalde persoonlijke grens (groen) en voel je je zo ‘slecht’ dat je weer een sigaret opsteekt. En zo gaat dat eeuwig door.

De werkelijkheid is echter anders, alleen: dat weet-ie niet meer. Het normale niveau, de groene lijn ligt namelijk helemaal bovenin. Het maximale dat je met roken kunt bereiken is het normale niveau! Het enige dat je dus hoeft te doen om je altijd optimaal te voelen is nooit meer roken; je komt dan vanzelf -na enige hergewenning- voortaan altijd op dat belevingsniveau! Als je maar lang genoeg niet rookt (een dag of 20 is genoeg) is de zwarte lijn vanzelf weer in de uitgangspositie terechtgekomen: een constant goed gevoel.
Dan ben je toch raar bezig als je dat niet doet? Goed boek.

Bemoeizucht?

“Nou meneer Oosterbaan, maakt ú zich daar maar geen zorgen over, wij snappen zelf best hoe dat werkt”.

Gedurende de verwerking van de kiekjes komt er af en toe eentje naar boven die het vermelden waard is. Die publiceren we hier dan gewoon.

Welp wordt Verkenner

Zijn jaren als Welp zijn volbracht. Na het rituele overvliegen -waarbij natuurlijk maar weinigen helemaal droog bleven- werd hij opgewacht door de leiding van de Verkenners. Nog even wat onwennig, maar nu toch echt onderdeel van De Grote Jongens.

Opkomst

Als uit het niets kwam er ineens en doelgericht een helicopter aan, die duidelijk hier moest wezen. De één kiest voor een opkomst via de artiesteningang, de ander doet het wat opvallender.

Een geoefend oog ziet onze koningin (met rok) voorin zitten, een mooi plekje om onderweg je eigen land -door een zonnige oranje bril- goed in de gaten te kunnen houden.

Bluffen

Ik had haar nog nooit in het echt gezien, de Nikon D1H. De man ervan -hij zal em al een paar jaar hebben- maande me nog even “kun je iets opzij gaan?” maar ik lachte schamper; had hij maar eerder net als ik tussen de spelende kinderen bovenop de touwbrug tussen de twee enorme appels moeten klimmen, dan had-ie ook vooraan gestaan.
“Wilt u daar af gaan!”, sommeerde de medewerker ons beide vervolgens, waarop híj dan weer ad rem was: “ok, over 2 minuten ben ik weg”, gevolgd door wat buzzwords als ANP en ceremoniemeester; ze kwam er immers al aan.

Waakzaam

Een paar minuten voor de koningin verscheen ging op de hoogste verdieping een raam open en het leek of het de security ontging. Piet Hein D. mag dan eindelijk het veld geruimd hebben, zijn appèl op onze alertheid aangaande terrorisme leeft voort. Met Lee Harvey Oswald nog vers in het geheugen hield ik het scherp in de gaten, maar zag geen loopopening met vizier verschijnen. En o, daar kwam ze al aan!

Presence

Het was weer eens zo ver. De koningin komt langs en de heren fotografen staan klaar, luisterend naar een briefing van de ceremoniemeester (links), die hiervoor ongetwijfeld wel een andere beschrijving van op zijn visitekaartje heeft staan. Natuurlijk mocht ik meeluisteren.

Ik schat dat op de open momenten er zo’n 1000 foto’s per minuut werden geklikt, en denk dat onze koningin er lawaaidoof van geworden kan zijn.