A Love Supreme

Posted on

A Love Supreme werd op de avond van 9 december 1964 opgenomen in Rudy Van Gelder’s legendarische studio in New Jersey. Pianist McCoy Tyner (afgelopen zaterdag ook nog van de partij in de Hudson) herinnert zich de ongewone, bijna magische sfeer die die session omgaf. “Rudy that day dimmed the lights in his studio. I’d never seen him do that and it sort of set an atmosphere. There was just something very, very special about that particular session.
Drummer Elvin Jones vertelt dat Coltrane “never wrote out any music for us. When he played we more or less had to imagine, or feel, how to interpret the song. And it got to the point where I felt I was almost part of his mind, almost telepathic in a way.
Het kwartet, waarin ook nog wijlen bassist Jimmy Garrison, had nog wel iets meer nodig dan een begin van een melodietje toen het de studio in ging. Tyner vertelt: “We had been playing some of that music and we didn’t know what it was going to be until we got into the studio. And then it all came together.

A love supreme staat her en der vermeld onder Religious Music. Coltrane zelf schreef “This album is a humble offering to Him. An attempt to say ‘THANK YOU GOD’ through our work, even as we do in our hearts and with our tongues.

Ik herinner me mijn eerste Mattheus Passion Live. Mijn gedachten dwaalden, na de initiële verbazing van het zien van partijen die je nog nooit gehoord had, automatisch af en ik raakte ondergedompeld in het geheel. Je hoort dan geen instrumenten meer, geen muziek, maar je voelt alles, je begrijpt wat er bedoeld wordt. Deze muziek werkt. En opeens is het klaar.
Een gelijke ervaring was voor mij de sterke uitvoering van A Love Supreme door Branford en zijn makkers (Joey Calderazzo, Eric Revis, Jeff “Tain” Watts) afgelopen zaterdag. Of zij het nou echt uitvoerden in een ultieme poging om Thank You God te zeggen betwijfel ik, maar dat ze de energie en sfeer van het verhaal beleefden was evident. Ook nu was het licht passend gedimd in de nep-PWA-zaal.

Na afloop waren wel weer een paar muntjes nodig om op adem te komen. Ik verwacht overigens niet dat het tot een jaarlijkse Naarden-uitvoering gaat komen, want erg toegankelijk is het niet. Een aanmerkelijk deel van de kaarten was kennelijk vergeven via prijsvragen en random-VIP arrangementen (“Bekend stuk, artist in residence, weleensvangehoord en gratis, dus zo erg kan het niet wezen?”). En blijkt dat Coltrane 42 jaar na dato zijn tijd qua jazz nog steeds zo ver vooruit is dat hij in staat is mensen de zaal uit te jagen. Dat lijkt grappig, maar is in het echt verschrikkelijk onbehoorlijk & storend.

One Reply to “A Love Supreme”

Comments are closed.