Tip van Henk

Vanavond zagen wij JW Roy en de One Night Band. Een wat twijfelachtige artiestennaam die ik als zodanig wel kende, maar waarbij ik me nog geen muzikale voorstelling kon maken. Welnu: het valt erg mee. Tegenwoordig noemen we het Americana, maar het is gewoon de muziek waar we mee groot zijn gebracht. Een voorzichtige mix van country, singer/songwriter en westcoast. Zeg maar John Hiatt. Praktisch allemaal -goede- eigen nummers en toch erg ‘familiar’. En fantastisch gezongen en gespeeld. Deze stijl heeft nog best bestaansrecht. En ik was toch altijd al wat overgevoelig voor Hammond orgel en James Burton-achtige gitaarsolos.
Het leek mij sneu dat een dergelijk vermaak plaatsvond voor een zeg vijftigtal bezoekers, mezelf meegeteld, maar dat scheen hen in het geheel niet te deren. Dat hoort kennelijk bij de kleine kunst.