Beleving

Posted on

Mensen in de rest van het land hebben geen idee wat de impact van de vuurwerkramp van Enschede was en is. Iedereen die zich op zaterdagmiddag 13 mei 2000 rond drie uur in een straal van pakweg 25 kilometer van het epicentrum (foto; 2006) bevond weet nog precies hoe mooi het weer, hoe groot de klap, hoe hoog de rookpluim, hoe spannend de regionale media, hoe talrijk de ambulances, hoe langdurig de sirenes, hoe angstig om de bekenden in de buurt en hoe overleden de hulpverleners.
Algemeen onbegrip was er dan ook destijds voor de landelijke media, die met de bekende hoofden -toen juist vreemdelingen, buitenstaanders voor “ons”- op dat moment slechts irrelevante vragen wist te stellen, over te lang geleden en te verre toekomst. “Hoe kon het gebeuren, was er een vergunning”, “Moet de burgemeester aftreden”, “Heeft de brandweer fouten gemaakt”, dat soort vragen. Terwijl “Wie missen we nog”, “Hoe kunnen we helpen” of “Wat verschrikkelijk” veel meer op zijn plaats ware geweest.

Ik vond dat toen, en dat was voor velen met mij een reden om afstand te nemen van de landelijke media, en intiem de toevlucht te nemen tot de regionale radio, tv en krant, die het natuurlijk wèl goed aanvoelden. We konden niet genoeg ooggetuigen horen, fotos en beelden zien. En er zelf over praten natuurlijk.

Vergelijkbare mediataferelen kon je waarnemen bij bijvoorbeeld de Bijlmerramp en het Volendam drama.

Ik moest eraan terugdenken toen ik gisteren een journalist (Joris van de Kerkhof) op Java hoorde vragen waarom het zolang geduurd heeft totdat er een of ander noodhulpverleningsinstantie opgericht en actief werd. Zolang. De man in charge -een dag daarvoor op Java gearriveerd- antwoorde scherpzinnig: “Meneer de journalist, stelt u ons alstublieft niet van dit soort vragen. In een ontwikkeld en rijk land als Amerika duurt het tijden voordat er enige vorm van zinnige hulpverlening na een voorspelde orkaan op gang komt. Je kunt je wel voorbereiden op rampen, maar je zult toch altijd wat tijd nodig hebben om een en ander in gang te zetten.” Waarom kan men in dit soort situaties toch alleen van die verwijtende vragen bedenken en is elke onvolkomenheid direct moedwillig falen van De Instanties?

One Reply to “Beleving”

  1. Mooie woorden, zo is’t.
    Maar een klap is hard, niet groot.
    Groot is de ellende ter plaatse alsmede de arrogantie van de landelijke mediae.

Comments are closed.