Oud en nieuw

Oud en nieuw

Vandaag was het weer gewoon Een Dag van De Omruil: de blauwe Xsara Picasso is immers alweer zo’n jaar of vier oud, en tja, dan wordt het risico op onderhoud langzamerhand wel erg groot. Dus eventjes nagedacht en daarbij ook bedacht dat het gewoon een hele prima auto is. Het werd dus een decadent “Doet u mij er nog maar zo een”, in de veronderstelling dat het met auto’s net als met computers is: ze kunnen steeds meer voor hetzelfde geld. Deze keer gekozen voor de ‘gris fer’ variant, waar we weer jaren mee vooruit kunnen.

Van het ingeleverd exemplaar kwam het rechtervoorscherm (zo heet een spatbord van een auto kennelijk) reeds na een paar maanden in aanraking met een betonpaaltje, waar ik -hekel als ik heb aan het gedoe van brengen en halen op ongelegen momenten- dus jaren mee gereden heb. Men weet niet beter. Het sneue is nu dat ik de reparatie nu alsnog moet gaan betalen, terwijl ik er geen profijt meer van heb. Maar dat wist ik. Ik hoef ‘em in elk geval niet te brengen.
De nieuwe is nog helemaal heel. Oeioeioei.