Gimme some truth

John Lennon was ook maar een mens. Dat mag de conclusie heten van een uurtje documentaire in de zendtijd voor Vrije Geluiden van afgelopen zondag, the making of Imagine. Waar de liner notes van het programma spreken over een film die laat zien hoe sterk de band was tussen John Lennon en Yoko Ono en dat ze elkaar wisten te inspireren zowel in de studio als in hun privé leven, geeft het mij een heel ander beeld. Yoko als een vervelend groupie die zichzelf graag als de grote inspirator opdringt (“42:32:12: Ze weten niet goed wat je speelt. John: Wat dan?”), Phil Spector die met overbodige orchestraties de nummers hun kracht ontneemt (04:02:06 John over Imagine: Het is een pianonummer. Yoko: het moet met 2 piano’s. Phil wil er toch bas en drums bij.) Kortom: Het gaat allemaal anders dan John zelf bedoelt.
Een spontaan “Ach gut” ontviel ons rond 44:21:12. Een aanbidder -type hippie- ontmoet eindelijk zijn held en verwacht de bevestiging van zijn gelijk: John=God, maar John confronteert hem met een zakelijk “Nu heb je me ontmoet. Ik ben maar ’n gewoon mens. Ik schrijf nummers. Ik kan je gedag zeggen. Maar meer niet”. ’s Mans wereld stort finaal in, maar hij krijgt een vriendelijk hapje te eten alvorens hij de terugreis moet aanvaarden.
Vorige week opperde ik dat de wereld er heel anders uitgezien zou hebben als John Lennon nog zou leven, met een invloed als van een Mandela. Nu denk ik dat-ie dan een onbetekend artiste passé zou zijn. Als een Bono zonder de capaciteit om zich aan de schijnwereld van de wereldleiders aan te kunnen passen.
Wat John me leert is dat de waarheid van de overtuiging van goed en kwaad niet verder reikt dan de eigen gedachten. Of zoals Dr Phil het stelt: “There is no truth. There’s only perception”. Zo is het maar net, dokter. En bescheidenheid siert de mens.
Voor wie het niet gezien heeft, en de DVD niet heeft, zijn de ondertitels hier te lezen. Een schrale troost. En toch: mensen die er bij waren, zien Yoko toch echt anders. Jim Keltner was er bijvoorbeeld, en zegt “Yoko played a big part in his life. People only think of her as a detractor, the person that sort of broke up the band, was distracting him, and stuff like that. Nothing could be further from the truth.“. Ze zal mijn type niet zijn.