Dienstverlenend

Dienstverlenend

Elk bedrijf denkt continu over outsourcing, het uitbesteden van activiteiten buiten de core business. En bijna dagelijks constateer ik dat het niet eenvoudig is dat zo te doen dat kosten en baten, verantwoording en kwaliteit op de gewenste manier in evenwicht zijn.

Eigenlijk heeft elke Nederlander een groot deel van zijn belangenbehartiging ook uitbesteed: aan de verschillende overheden. We betalen een hoop geld aan een partij, die er voor zorgt dat we ons kunnen verplaatsen, dat de belangen van eenieder gelijk -of op zijn minst voorspelbaar- worden behartigd, dat we een sociale verzekering afsluiten die ook voor de uitvallers het leven nog mogelijk maken. En wat je in het bedrijfsleven ziet gebeuren, gebeurt ook hier: de uitvoerende partij verliest zijn oorspronkelijk bestaansrecht uit het oog, en slaat door. Het wordt een fiasco.
Hoezo?
Ons bestuur -de politiek- volgt een scenario van individualisering, waarbij de operationele verantwoordelijkheden en keuzes weer bij de burger worden gelegd. Liberalisering, het woord klinkt goed: vrijmaking, maar de gevolgen zijn tegengesteld. Terwijl ons bestuur juist in het leven is geroepen en betaald wordt om alles voor ons te regelen, wordt dat nu weer teruggekaatst. We moeten nu uitvoering geven aan keuzes die we niet zelf gemaakt hebben. Is dat beter?
Zoals bij alle outsourcing raakt ook hier de opdrachtgever na verloop van tijd zijn kennis over die materie kwijt. De burger snapt het niet meer, en de materie is zo specialistisch dat er geen begrijpen meer aan is. Een gefundeerde keuze maken is niet meer mogelijk. En in plaats dat onze overheid zich sterk maakt om hun bescheiden visie op de materie aan ons voor te leggen zodat wij aan kunnen geven wat we willen, vinden ze ook dat het zo ingewikkeld is dat wij het toch niet meer snappen. Denk hier natuurlijk even aan de “Europese grondwet”.
Onderzoek toont aan dat er hier twee soorten burgers zijn: zij die zich toch verdiepen in de materie en gefundeerde keuzes maken, met behulp van vakbonden, consumentengidsen en hypotheekadviseurs, en zij die op gevoel een plausibele -of geen- keuze maken en zich verder bezighouden met hun eigen core business: leven. Daarom hadden we de organisatie van het land toch immers uitbesteed.
De vraag resteert: hoe keren we het tij? Emigreren?

One Reply to “Dienstverlenend”

  1. Emigreren is geen optie om HIER het tij te keren. Dan zouden we met tevelen moeten vertrekken.
    Er zit al een spaak in het wiel als de bevolkingsaanwas achterblijft bij de prognoses. Dat is
    dus een mogelijkheid om tij te keren. Maar ook daarvoor moet je eerst met veel mensen vergaderen.
    En bij emigreren moet je ook goed kijken naar het Lant van Belofte. Niet overal heeft men een
    buurt, zoals buurt bedoeld is.