Ober!

Dit verschijnsel kenden wij niet, maar in de oosterse wereld, althans in een Ettense wokbingo, kun je je behoefte aan bediening kenbaar maken door de daarvoor beschikbare koker op je hoofd te zetten. Het werkt overigens erg goed.

Ballon met kanker

Afgelopen woensdag zou Ronald een ballonvaart maken met zijn broer en zus. Wij zouden daarbij -op verzoek- aanwezig zijn, maar de weersverwachting was ongunstig, zodat het niet doorging. Dit bleek een terechte beslissing, gezien de pijpestelen die het op het tijdstip van vertrek regende. Er is een nieuwe afspraak gemaakt voor donderdagmiddag, de dag dat mijn moeder 80 wordt.
Ronald is 40. Vandaag is voor Ronald de continu toegevoerde hoeveelheid morfine nogmaals verhoogd en aangevuld met valium, en de kanker die op alle plaatsen uit het uitgemergelde lichaam bolt maakt dat wij zeker weten: dat wordt donderdag geen tocht met luchtballon meer.
Zullen we afspreken dat we later niet gaan zeggen dat het erg was dat die ballonvaart niet doorging?
In de luchtballon op de foto (9 juni 2002) genoot opa. Zijn broer, met ons en kanker aanwezig bij de grondploeg, overleed kort hierna. Opa zelf nog wat later. Er is -voor ons- een eigenaardig verband tussen ballonnen en dood…

Dienstverlenend

Elk bedrijf denkt continu over outsourcing, het uitbesteden van activiteiten buiten de core business. En bijna dagelijks constateer ik dat het niet eenvoudig is dat zo te doen dat kosten en baten, verantwoording en kwaliteit op de gewenste manier in evenwicht zijn.

Eigenlijk heeft elke Nederlander een groot deel van zijn belangenbehartiging ook uitbesteed: aan de verschillende overheden. We betalen een hoop geld aan een partij, die er voor zorgt dat we ons kunnen verplaatsen, dat de belangen van eenieder gelijk -of op zijn minst voorspelbaar- worden behartigd, dat we een sociale verzekering afsluiten die ook voor de uitvallers het leven nog mogelijk maken. En wat je in het bedrijfsleven ziet gebeuren, gebeurt ook hier: de uitvoerende partij verliest zijn oorspronkelijk bestaansrecht uit het oog, en slaat door. Het wordt een fiasco.
Hoezo?
Ons bestuur -de politiek- volgt een scenario van individualisering, waarbij de operationele verantwoordelijkheden en keuzes weer bij de burger worden gelegd. Liberalisering, het woord klinkt goed: vrijmaking, maar de gevolgen zijn tegengesteld. Terwijl ons bestuur juist in het leven is geroepen en betaald wordt om alles voor ons te regelen, wordt dat nu weer teruggekaatst. We moeten nu uitvoering geven aan keuzes die we niet zelf gemaakt hebben. Is dat beter?
Zoals bij alle outsourcing raakt ook hier de opdrachtgever na verloop van tijd zijn kennis over die materie kwijt. De burger snapt het niet meer, en de materie is zo specialistisch dat er geen begrijpen meer aan is. Een gefundeerde keuze maken is niet meer mogelijk. En in plaats dat onze overheid zich sterk maakt om hun bescheiden visie op de materie aan ons voor te leggen zodat wij aan kunnen geven wat we willen, vinden ze ook dat het zo ingewikkeld is dat wij het toch niet meer snappen. Denk hier natuurlijk even aan de “Europese grondwet”.
Onderzoek toont aan dat er hier twee soorten burgers zijn: zij die zich toch verdiepen in de materie en gefundeerde keuzes maken, met behulp van vakbonden, consumentengidsen en hypotheekadviseurs, en zij die op gevoel een plausibele -of geen- keuze maken en zich verder bezighouden met hun eigen core business: leven. Daarom hadden we de organisatie van het land toch immers uitbesteed.
De vraag resteert: hoe keren we het tij? Emigreren?

Wat is dit? vroeg ik. Ik ruim wat rondslingerende schoolspulletjes van de jongens op, en vind een briefje:

hond
mijn hond
zij is drie
mijn hond is lief
aai

Het is overduidelijk een gedichtje. Ik schat het in op Niels en vraag hem op de man af wat het is. Het blijkt een 11-gedicht. Aha.

Verwatering

Alweer een jaar. Tom en Nikki kennen elkaar al jaren, en functioneren al net zo lang als twee handen op één buik. Zet ze bij elkaar, en je merkt ze niet meer. En als echte schoonkinderen zijn beiden opgenomen in beider gezinnen. Maar verbeeld ik het me als ik denk dat ze langzaam maar zeker een beetje uit elkaar groeien? Ach, het zal wel zijn dat hun wereld langzaam maar zeker groter wordt, dat het resterende deel van het bestaan aan hun leven wordt toegevoegd. Verwatering noemen ze dat bij de beursberichten.
Op de foto glimt Nikki -ook gek op paarden- van trots dat haar Tom even bij haar op het paard wil; hij mag op het zadel, zij kan wel zonder. Ook Tom is trots, maar ook een beetje ongemakkelijk. Ze hebben vanaf vandaag zomervakantie en vertrekken binnenkort, elk naar hun eigen bestemming. Maar ook dat is doorgaans geen probleem. Fijn toch?

De waarheid, con amore

Dhr Rouwet, SP:

Toen het bestuur van de speeltuin/buurtcentrum aan de Cesar Franckstraat opstapte en er geen mogelijkheid was om op die plek, want het gebouw is wel mooi, maar je moet daar ook een organisatie van mensen en vrijwilligers in hebben om dat te kunnen gebruiken- toen is gezegd: dan moeten we elders in de wijk kijken, en het was al gauw dat men uitkwam bij speeltuin het Vogelkwartier, die daar al vele jaren functioneerde in die omgeving. Met ongetwijfeld overlast voor omwonenden maar toch weer niet van dien aard, dat dat tot grote acties heeft geleid, tenminste, die zijn mij niet bekend. Wel, ja zo’n wijkcentrum/speeltuin heeft altijd bepaalde momenten, dan bezorgt die overlast. Maar die overlast, die staat ook tegenover wat het wijkcentrum biedt. Dus je kunt dat niet los van elkaar zien. Dan moeten we straks alle verjaardagen gaan verbieden, omdat je daarmee als buurman overlast zou hebben.
Dus de vraag kwam toen bij de organisatie van de speeltuin terecht: “Willen jullie meewerken aan het uitbouwen van deze speeltuin naar een wijkwelzijnscentrum(*)”. En toen raakten kennelijk de gemoederen bij een aantal mensen in de buurt zodanig verhit, dat dit heeft geleid tot een conflict, dat zich nu nog altijd voortsleept. Maar wat niet -volgens mijn inschatting- het probleem is van de overgrote meerderheid van de omwonenden. De vraag ligt dus nu voor: is het mogelijk met alle overlast die daar nu eenmaal aan vastzit, om op deze plek die welzijnsvoorziening te plaatsen? En daarbij zijn bovendien in het bestemmingsplan in de gebruiksvoorschriften zeer nadrukkelijk beperkingen aangebracht voor het gebruik, dat is regulier mogelijk. Daarvan is gebruik gemaakt en daarvan is gezegd door de wethouder: daar zullen we strikt op handhaven. De vraag die daar bij komt is: kan met deze beperkingen het wijkcentrum als wijkcentrum ook functioneren zoals wij dat willen hebben? En als dat niet kan, dan moeten we dat niet doen! Als het wel kan, dan moeten wij hier beslissen of wij dat willen met, inherent daaraan, overlast onder deze bepalingen zoals die zijn voorgesteld in het bestemmingsplan met betrekking tot gebruiksvoorwaarden. Als het daar niet onder die beperkingen goed kan functioneren, dan moeten we ook daar de conclusie uit trekken 

Dhr Nijhof, Groen Links:

Ik ben blij, voorzitter, dat de heer Rouwet nog een raadslid is die wat historisch besef aan de dag legt. Want zo is het inderdaad gegaan, laten we die historie vooral niet vergeten: Klein Driene was een niet functionerend buurthuis, dat al jaren niet functioneerde, en waar op allerlei mogelijke manier is geprobeerd te ondersteunen en in te grijpen, het ging maar steeds niet goed, en toen op een gegeven ogenblik het bestuur zelf de brui er aan gaf en zei: wij zien het ook niet meer zitten, toen hebben wij gezocht naar een partner in de wijk, en die hebben wij gevonden in het Vogelkwartier. Het is op òns verzoek geweest dat het Vogelkwartier dat wijkcentrum heeft overgenomen aan de Cesar Franckstraat. Dat is niet het eigen initiatief geweest, en misschien ook niet de voorkeur geweest van het Vogelkwartier om dat te doen. Ze zijn collegiaal omgegaan met dat verzoek, en hebben con amore meegewerkt aan de oplossing van het probleem. Dat dat vervolgens uit de rails is gelopen, dat kun je dat bestuur denk ik toch niet verwijten, want er zijn een hoop dingen in het proces misgegaan. Eén van de dingen die misgegaan is, is het feit dat met een aantal omwonenden, en ik zeg met nadruk een aantal omwonenden, problemen zijn gerezen. Dat komt vaker voor als er activiteiten in de wijk gaan plaatsvinden, dat een aantal bewoners daar problemen mee hebben, en, meneer Miedema, er is inderdaad .. van de hele buurt nodig, maar zo’n bestuur is net een gemeenteraad, je moet wel eens een besluit nemen waar niet ieder buurtbewoner of ieder stedeling in deze gemeente mee eens is. Dat geldt ook voor dit bestuur. Je kunt het niet altijd iedereen naar de zin maken. Dat is wel geprobeerd, dat is -zoals het bestuur het aanvoelt- tot het uiterste geprobeerd, maar zij hebben uiteindelijk geen enkel vertrouwen meer in de relatie met deze mensen en in goede afloop van convenant of van mediatie. Bij mediatie moet je dat so wie so accepteren, want mediatie moet je van twee kanten con amore ingaan, en je ook dan aan de uitslag daarvan conformeren, en hoe het met het convenant is afgelopen, dat weten we allemaal.
Je kunt het bestuur dat kwalijk nemen, ik begrijp dat sommige fracties dat ook doen, ik kan me aan de andere kant ook voorstellen dat een vrijwilligersbestuur dat jarenlang zo hard aan dit Vogelkwartier getrokken heeft, dat een fantastisch wijkwelzijnsvoorziening van had gemaakt, dat die gefrustreerd raakt als dit soort problemen ineens over zich worden afgeroepen. Dat is ook de reden geweest, mevrouw Ahne, dat wij gezegd hebben: wij nemen die bouwcommissie van u wel over. Het is niet zo dat zij die opgeheven hebben en gezegd hebben: gemeente, zoek het nu zelf maar uit; nee, wij hebben het initiatief genomen en tegen het bestuur gezegd: wij begrijpen dat jullie het probleem groot vinden, wij snappen dat jullie als vrijwilligers het water aan de lippen staat, dit probleem nemen wij van jullie over, wij zorgen dat de zaken rond de bouwcommissie getrokken gaat worden door de gemeente. Dan moet mij nog wel van het hart, voorzitter, ik wil niet ingaan op de klacht tegen de heer Miedema, dat is iets tussen hem en het Vogelkwartier, ik heb begrepen dat er een officiële klacht is ingediend, ik zal daar niet op ingaan, het is niet aan mij om daar over te oordelen. Wat ik wel heel jammer vind, is dat hij aan die klacht verbindt dat hij geen vertrouwen meer heeft in dit bestuur, en dit bestuur in een hoek zet waarvan ik vind dat ze niet horen. Ze hebben namelijk jarenlang het Vogelkwartier een ontzettend goede naam in de buurt bezorgd, ik heb afgelopen zondag daar nog mogen vertoeven bij een straatvolleybaltoernooi waar honderden buurtbewoners aanwezig waren die daar met heel veel plezier rondliepen. Ik ben daar overigens door heel veel mensen aangesproken met “je sleept het er toch door dinsdag hè, want het moet gewoon doorgaan”, Dus ik denk dat het wel goed is dat ook in deze raad uit te spreken dat er in ieder geval vanuit het college veel vertrouwen is in het bestuur van het Vogelkwartier.
Dan kom ik bij de vraag van de heer Rouwet: hoe zit dat met die beperkingen? Wel, die beperkingen die nu zijn opgenomen in het bestemmingsplan zijn niets anders dan de beperkingen die voor iedere instelling gelden, het zijn exact dezelfde beperkingen (…). Betekent dat dus, dat is het antwoord op uw vraag, dat het niet zou kunnen functioneren als een wijkwelzijnsvoorziening? Dat is dus niet zo, omdat diezelfde afspraken ook voor de andere wijkwelzijnsvoorzieningen gelden.

(*) met daarbij: als jullie dat niet doen, zal elders een wijkcentrum moeten komen en zal het Vogelkwartier ophouden te bestaan. De bijbehorende grond kan dan gebruikt gaan worden voor appartementen.

Christen? U nie!

Bij het Vogelkwartier is er sprake van bestuur en omwonenden die niet met elkaar door één deur kunnen. Dat is jammer, want je zou mogen aannemen dat het bestuur handelt in het belang van de hele buurt. De problemen in de vogelbuurt zijn niet zozeer van bouwkundige, als wel van bestuurlijke aard. Het verbaast míj dan ook, dat een bestuurlijk probleem langs een bestemmingsplan op een bouwkundige manier wordt opgelost, en ik denk dat we daarmee op de verkeerde weg zitten. Het spíjt mij ook, dat het bestuur van het Vogelkwartier niet bereid is geweest mediation te accepteren. De nu voorgestelde oplossing in het bestemmingsplan leidt tot niets, en zal alleen maar leiden tot meer juridische procedures, en dat kan toch niet de keuze van deze raad zijn. Ik roep daarom het college dringend op om het Vogelkwartier uit het bestemmingsplan te halen, en met een oplossing te komen die recht doet aan de problemen, en daartoe is het volgende amendement opgesteld: …

Alvast een citaat uit het nog op te stellen verslag van de raadsvergadering van de gemeente Hengelo hedenavond. Aan het woord is de Christenunie-fundamentalist Miedema, die kennelijk zoveel contact heeft met een aanwonende dat hij naar irrationele en onware argumenten grijpt om de raad op andere gedachten te brengen, om de mogelijke kans op vermindering van woongenot van die bewoner tot 0 te reduceren.
Ik ken dat bestuur. Het heeft de fanatieke steun van de hele buurt minus 4 gezinnen. Er is een gemeentelijk communicatieprobleem. Er is nooit een voorstel tot mediation ontvangen (dat ware inderdaad geweigerd). En de kans is groot dat er nog ongegronde juridische procedures op provinciaal niveau gestart gaan worden.
Dat bestuur heeft ook een formele klacht ingediend tegen eerder stemmingmakerij van deze christen. De hele raad en college heeft die kunnen lezen, zaak dus om het hachje proberen te redden:

Voorzitter, de formele afhandeling van de klacht is niet aan mij, maar ik heb wel behoefte aan een korte reactie, en ik ben daarbij niet uit op de populariteitsprijs: ‘Ik ontken niks. Ik beken alles gezegd te hebben wat er in het verslag van de vergadering staat. En, ik sta daar ook nog steeds volledig achter. Ik hoef daarom niets terug te nemen, en niets recht te zetten, maar blijkbaar begrijpt het bestuur van het Vogelkwartier dat allemaal niet helemaal, of ze wil dat niet helemaal begrijpen, en daarom zal ik het nog één keer uitleggen: Geacht bestuur van het Vogelkwartier, er is geen directe relatie gelegd tussen terreur en uw bestuur. Uw bestuur is niet verantwoordelijk voor handelingen van derden, en wordt daar niet voor aangesproken. Maar, geacht bestuur, u wordt wel aangesproken op uw eigen handelen, en daar ben ik niet zo erg van onder de indruk, want als we met dit bestuur het Vogelkwartier moeten runnen, dan zie ik het heel somber in.’ Tot zover mijn bijdrage, meneer de voorzitter. 

Mocht je ooit gaan twijfelen: stem niet op dit soort gasten. ’s Mans amendement is verworpen, en het bestemmingsplan is uiteindelijk goedgekeurd. Na jarenlang gezeur over niks…