Over nou gesproken

Hij is al binnen, Speaking of now live. Het lijkt me ook objectief bezien zo ongeveer “the best the twentyfirst century has to offer”. Als je -zoals ik- dacht dat er na Travels eigenlijk alleen maar slappere variaties op de ijzersterke thema’s werden gemaakt, is dit toch een enorme verrassing.

Prachtig ook hoe de trompet waarvan je eindelijk geloofde was dat het een gitaar was, nu als daadwerkelijke trompet terugkeert. ’t Is dat je ’t ziet, maar je zou toch echt zweren dat het een gitaar was. Over hedendaags gesproken. Zie daarbij ook dat de onbetwist beste bassist van de tegenwoordige wereld dankbaar een rolletje als Peter Asher op de shakers of als Nana Vasconcelos op de stembanden vervult.

De handen van de meester dd. 10 juli 2004

En de autodidacte gitaartechniek van de meester zelf, met een souplesse, accuratesse en subtiliteit waar Dickey Betts nooit aan toe is gekomen, en je komt tot een heel verantwoorde aankoop, waar we nog veel plezier aan gaan beleven.
Lyle Mays heeft nog steeds wat last van dode haarpuntjes, maar het is al een hele verbetering nu de band geen door Joni Mitchell genaaide kleding meer draagt. (wij fantaseren graag dat Joni de kleding voor de Shadows and Light tour zelf maakte: de broek van Jaco, de eigen jurk en de bloes van Lyle)
Overigens: de andere jongens die meespelen kunnen er ook een potje van hoor.