Hengelo weekly – Het einde is in zicht

Een weekje overgeslagen, maar er is ook zoveel gebeurd. Was het de afgelopen maanden vooraf toekijken, nu komt het zachtere werk aan de beurt, en dat kunnen we zelf ook.
Het wordt met de dag leefbaarder, en minder stoffig, en het is goed om te zien dat het allemaal goed uitpakt. En hebben we de afgelopen tijd vooral kunnen wennen aan grote open ruimtes, langzamerhand wordt al die ruimte weer tot normale proporties teruggebracht, door het plaatsen van de keuken, het meubilair etc. Je zou er bijna aan gaan denken om er een stuk bij aan te bouwen ;-/.
De grootste tegenvaller kwam met het glasmozaiek, wat we bedacht hadden voor de keuken. Een soort van tegels.
De glaszetter heeft een hele dag gedaan over een halve schouw, en kon niets aanvangen met zijn tegelsnijder. Het is immers glas. Maar een glassnijder werkt ook niet, en gewoon omdat we er niet bij stilgestaan hadden, was noch de breedte noch de hoogte van de schouw een veelvoud van hele “tegeltjes”. Dat betekent dus heel veel kleine stukjes, en met de tegeltang knip je ze gewoon kapot. De vorige keer melde is al dat deze dingetjes afschuwelijk prijzig waren, maar toen had ik dus nog niet eens aan de tegelzetter en de afvalstukjes gedacht.
Toen de tegelzetter (sinds 1969 in het vak, “dit nog nooit meegemaakt”) huilend vertrok, heeft Annet met wat emotionele ondersteuning de schouw afgemaakt, en hoefde de zichtbaar opgeluchte Tegel Toon (ja, zo heet-ie) nog slechts een deel te doen. We besloten toen dat er normaliter niet meer geknipt zou worden, en dan maar wat meer gesjoemel. Dat maakt een Tegel Toon ongelukkig, dat gesloemel (“it mut recht wen”), maar het is nu wel klaar.
Enfin, een aardige anekdote erbij, en het resultaat is mooi, vinden wij.
Momenteel wordt er druk geschilderd, en ook een professioneel schilder doet ongeveer een dag over de beide grote kozijnen. Heel veel kanten! Maar het wordt mooi.
Dit zal wel zo ongeveer de een na laatste editie zijn. Het einde nadert.